Johnny Oro (1966)

Er klopt dus niets van de synopsis hierboven. Juanito Perez ontdekt dat Johnny Oro zijn broer heeft vermoord (en niet andersom) en belegert daarom het stadje Goldstone (niet Coldstone) waarin Johnny zich heeft teruggetrokken. Een van de vroege westerns van Corbucci, de latere regisseur van DJANGO en IL GRANDE SILENZIO. Een aardige, geen grootse western, de typische spaghettiwestern sfeer is slechts mondjesmaat aanwezig. Damon zou bijna de geschiedenis zijn ingegaan als Django: Corbucci had hem de rol al beloofd, maar op het laatste moment werd gekozen voor Franco Nero

Deze eindelijk met moeite afgekeken (viel van de week iedere keer er bij in slaap).

Deze Johnny Oro, of zoals ik hem heb "Ringo mit den goldenen Pistolen", is een aardige, maar nergens echt speciale Spaghetti western, toch kom ik hem vaak in lijstje en top zoveels van beste Spaghetti westerns tegen en vraag ik mij af waar die faam vandaan komt?
Zou dan alléén de naam van regisseur Corbucci de reden zijn? Dat die later vele male beter werk af heeft geleverd met o.a. Django, Il Mercenario en Vamos a Matar, Companeros mogen duidelijk zijn.

Damon in hoofdrol is goed en heeft voldoende charisma om de film te dragen, al -en ik herhaal mijzelf bij iedere film waarin hij de good guy neerzet- had ik hem liever als schurk gezien, daar hij daar veel meer het uiterlijk voor heeft, zie als goed voorbeeld zijn rol in Requiescant uit 1967.

Verder wordt hij omringt door een scala van b-acteurs, die dit soort films altijd lijken te bevolken en die hooguit degelijk werk afleveren maar nooit echt zullen excelleren.

Serieuze scenes worden afgewisseld met melige en grappige (bedoelde) scenes. Zo is er een scene in een saloon waarbij Damon een glaswater vraagt. Vervolgens krijgt hij het water in zijn gezicht gesmeten. Hij reageert uiterst rustig en besteld een glas whisky, waar hij nog van alles aan toe laat voegen, zoals tomaten ketchup, mosterd en tabak. De geoefende kijker vermoed al waar deze scene op uit zal draaien en wordt dan ook beloond.

Ook bevat de film de nodige knok scenes die doen denken aan de latere Spencer/Hill films.

Redelijke sfeervolle score met telkens terugkerend hoofdthema van componist Carlo Savina.

Geen hoogvlieger, maar vermakelijk.
Een dikke zes, ofwel drie sterren.