Gunki Hatameku Motoni (1972)

Ik weet nu niet precies wat ik hiervan moet denken. Vooral de chaos viel me op. Veel gewissel tussen kleur- en zwartwitfilm, foto materiaal, slowmotion, het vormde een soort brij van filmstijlen. Soms werkte dit erg mooi, (de chaos die werd benadrukt in de scène waar ineens in kleur de arm van een officier wordt afgehakt bijvoorbeeld).
Het verhaal was ook van dat soort, verder wel interessant, maar ook dit voelde vreemd aan. Kon er nauwelijks grip op krijgen, sprong van de hak op de tak.

Het muziekthema wat terugkeerde was erg grimmig en stond de sfeer van de film mooi bij. Ik meen dan ook dat de filmstijlen precies deze sfeer wilde toespelen. Een grimmig, haast nihilisme, dat de amorele acties zowel in de oorlog als na de oorlog laat zien. Hoe bureaucratie en onverschilligheid kan lijden tot het ongeluk en de onrust van nabestaanden.

Toch kon ik er niet veel mee, ik kon het nauwelijks volgen en vond het net niet chaotisch genoeg om dan in de sfeer te duiken. Zat nu tussen een narratief verhaal en een sfeervertelling in.

Zo je reactie te lezen is dit er ook eentje die nog wel blijft nagalmen dan...

Ik zag m destijds op het IFFR waar Fukasaku Kinji als het ware in het Westen werd ontdekt. Heb er toen een stuk of 8 gezien. Echt top, deze was anders dan de andere yakuza films en erg indrukwekkend zo tussen de andere films door. Wellicht wat overschat door mij maar de chaos die je beschrijft doet wel een bepaald gevoel terug komen.

De film werd overigens maar 1x vertoond, hoewel hij eerst 2x geprogrammeerd stond. Was iets omdat Japan had geprotesteerd of zoiets. Maar dat waren misschien de geruchten en was het gewoon een rechtenkwestie. Er is een Regio 1 DVD beschikbaar van de film, dus zo controversieel, hoewel heftig, zal de inhoud misschien niet meer zijn.

Hij deed me wat dat betreft denken aan Merry Christmas, Mr. Lawrence. Ook die film kon ik qua sfeer en tempo niet geheel vatten, maar blijft me wel bij.

Qua inhoud kan ik me best voorstellen dat dit enigszins controversieel is. Er wordt hier afgerekend met het imperialistische machtsbesef. Het stempel deserteur dat haar man krijgt wordt vanuit verschillende kanten belicht. Elke kant laat weer zijn verhaal zien. Uit het geheel kan de kijker halen dat er door veel leger officieren te makkelijk is gehandeld, ("hij was een deserteur en daarmee de kous uit", of in die trend).

Ik kon me alleen moeilijk laten meeslepen door het geheel en daarom komt hij niet hoog uit. Apart was hij in ieder geval wel, alleen deze keer niet perse in het positieve

Ik was er toen al wel hoor! Maar het IFFR nog niet!

(nee het was in 2000 dacht ik)