5 Fingers (1952)

Spannende film met weer een uitstekende rol van James Mason.

4*

Ik ben nog zo'n fan geweest van die ontzettend Britser dan Britse rollen van Mason, maar als de subversieve (haast-dubbel) spion is toch wel sterk.

Typisch Mankiewicz materiaal met het gebruik van liefde en lust om een machtsspel rond politieke intriges vorm te geven (denk aan The Quiet American).

Het eerste uur is vrij tam, maar als de eerste twists zich aandienen gaat alles vrij snel en ontstaat een spannende climax, waarin Mason zijn rol maximaal benut om verwarring te zaaien.

De -bij mij- eigenlijk alleen van 8 Femmes bekende Darrieux ziet er weergaloos uit en verdwijnt helaas nogal snel van het toneel .

Fijn 'open' einde ook

Een spannende film met een uitstekende James Mason.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Zeker de moeite waard voor mensen die veel films over WO II hebben bekeken.

3,5 *

Niet alles is waargebeurd... Cicero heeft bestaan en de plot met spionage en Nazi's in verwarring klopt ook en het geld was ook nep, maar de dame was nooit in het spel, die is door Hollywood toegevoegd. Geen enkel probleem mee

Uitstekende spionagethriller met enkele verrassende wendingen wat het geheel des te boeiend maakt.

Degelijke verhaalstructuur en indien berustend op ware gebeurtenissen toch wel interessant om weten.

De ganse cast is zeer op de hoogte van zijn taak maar de absolute ster is voor James Mason, schitterende acteur, door weinigen inzake tekstoverbrenging te verbeteren.

Deze combinatie van een spannende spionagethriller (kat en muisspel) en een documentair drama, waar je de aandacht bij moest houden, was gebaseerd op ware gebeurtenissen. De gecreëerde sfeer was bijtend en een aantal dialogen klonken grappig. De cast speelde uitstekend met als middelpunt een briljant spelende James Mason in de rol van de gewiekste, egoïstische, ijskoude en riskant opererende butler.

Mooi gebruik van de Turkse setting, een intelligent scenario en goed acteerwerk van Mason als spion en Darrieux als zijn maîtresse maken van 5 Fingers een onderhoudende spionagethriller. Mason is perfect als amorele, trotse bediende, die zijn zinnen heeft gezet op een leven in rijkdom. Zijn groeiende zelfverzekerdheid wordt kernachtig samengevat in een enkel zinnetje ("Will you fetch me a drink, Anna?") Hoewel ik wel wat films met Darrieux heb gezien kende ik haar niet echt, en ze is pas een paar jaar geleden overleden op 100-jarige leeftijd.

Hoogtepunt vond ik de knap opgebouwde scène met de stoïcijnse schoonmaakster. Het einde was ook fijn. De titel "5 Fingers" wordt volgens mij nergens verklaard.

Nee, beste filmliefhebbers, de knapste spionnen ter aarde zijn niet de James Bonds van deze wereld die in een Aston Martin door het Rode plein scheuren, de secretaresse + dienstmeid + IT verantwoordelijke met een sublieme one liner het bed induiken en terwijl de dames nog hun roes uitslapen al reeds in het bureau van Poetin met zijn hi tech smartphone alle oorlogsplannen fotografeert en dan met een parachute boven Moskou zweeft om met een onderzeeër terwijl hij van zijn Martini nipt koers zet van de Oost Siberische zee tot in London. De knapste spionnen zijn zoals Cicero. Een butler die de vijandelijke overheid bijna in slaap wiegt met zijn gepolijste dialoog en met een zelfverzekerde flegmatiek plannen uitwisselt ergens in een portaal van een herenhuis. Maar de vrouw van zijn dromen zal hij nooit krijgen. En het regent nog ook ! Regisseur Manckiewicz breit een bijna logisch vervolg van zijn All about Eve (alhoewel People will talk er nog tussen zat) nl dezelfde cynisme en ironie van een universum (hier de aristocratie), theatrale stijl, zo’n spitse en messcherpe dialogen vol spot en zwarte humor, personages zijn verdorven, amoreel, iedereen is uit op winst en liefde die nooit wordt beantwoord. In Five fingers vertolkt Mason vol verve Cicero die de klasse strijd aangaat. Hij wil immers hogerop geraken, aanzien krijgen en zodanig op gelijke voet staan met de Gravin Darrieux dat hij zijn hand niet omdraait om een plan te laten lekken zodat de Duitsers dan toch de oorlog zouden winnen. Heerlijke film dat zo stijf staat van een evidente klassieke vormgeving dat je achteraf verwonderd bent hoe het komt dat zo'n ogenschijnlijke simpele film zoveel filmplezier met zich meebracht.