Truly Madly Deeply (1990)

Goeie film met Alan Rickman. Geregisseerd door Anthony Minghella van oa The English Patient ( valt ook in de Ghost 'categorie' )

Deze film is simpelweg prachtig.

Acteerprestaties van Rickman en Stevenson zijn onvergetelijk, de soundtrack met muziek van Bach goed gekozen en elke millimeter dialoog doorvoeld en ontroerend.

Het gefilmde bewijs hoe oneindig superieur Britse cinema is vergeleken mer Amerikaanse films.

Mijn nummer 1. Een grandioze film over leven en dood, liefde en loslaten. Een pronkjuweel met super acteurs.

Rickman ruuules.

Matige film. Goedkoop sentiment.

Film over liefde en het recht opnieuw lief te hebben.

Heel charmant voorgesteld, teder, wat ontroerend en met knappe vertolkingen over de ganse lijn.

Pure Britse makelij zoals alleen Britten het kunnen met herkenbare mensen en toestanden.

Prima film.

Aardige film waarin een vrouw haar overleden man denkt terug te zien. Een film over rouwverwerking die het sentiment redelijk weet te omzeilen. Wel wat aan de saaie kant soms. Daar tegenover staan een paar mooie momenten en ook twee mooie rollen van Juliet Stevenson en Alan Rickman. Drie sterren voor dit regiedebuut van Anthony Minghella.

Van de eerste keer dat ik deze film zag (misschien wel 30 jaar geleden) herinnerde ik me dat dit een komedie met schrijnende randjes was, en "grappig" genoeg blijkt dit oorspronkelijk ook de insteek van Anthony Minghella te zijn geweest, maar zowel voor mij als voor hem herbergt de film uiteindelijk toch veel meer serieuze tragiek. Een mooi en ontroerend verhaal dat prachtig wordt uitgebeeld door acteurs zonder enige glamoureuze uitstraling, met snottebellen bij het huilen en het haar in de war. Prachtige film.

        Gezien op een BBC-DVD in de oorspronkelijke TV-beeldverhouding (4:3) met Engelse ondertiteling, en met als bonus een eveneens Engels ondertiteld interview met Anthony Minghella van een klein half uur plus zijn niet ondertitelde audiocommentaar bij de film. De scriptschrijver-regisseur blijkt een zeer helder pratende en lucide denkende filmmaker te zijn, uit wiens verhaal een mooi beeld oprijst van zijn ervaringen bij zijn regiedebuut, wat het betekent om ervaren en sympathieke medewerkers daarbij te hebben, en hoe een klein budget (een half miljoen) artistieke keuzes bepaalt zonder dat die de impact van een film per se nadelig beïnvloeden. Bizar detail: van vrijwel elke scène bestaan slechts 1 of 2 takes, maar aan het eindresultaat kan ik dat niet afzien, zo goed zitten de acteurs in hun rollen (en zo efficiënt heeft de crew gewerkt). Eén van de meest verhelderende en interessante audiocommentaren die ik ooit heb beluisterd.

Ooit als tiener eens gezien waarop de film een bepaalde indruk maakte en een soort benchmark vormde betreffende relaties en verbondenheid, en in dat geval is de serie Mad About You ook bepalend voor mij met de wisselwerking tussen Paul en Jamie. Daar komt in het geval van Nina ook nog een bepaalde tragiek aan te pas die mij de film altijd deed herinneren.

Van het begin moet de film het nochtans niet echt hebben hoewel het wel grappige momenten heeft met alle geïnteresseerde mannen die zich praktisch verdringen rondom de 'mooie' Nina. Maar zoals bekend mag zijn door de synopsis heeft Nina daar weinig interesse voor en loopt ze op aangrijpende en oprechte wijze leeg tegenover de therapeut wat echt een ontzettend sterke en aangrijpende scène betreft. Nina treurt namelijk nog steeds om haar geliefde Jamie die plotseling overleden is, maar wanneer de verwaarloosde Nina vervolgens rockbottom lijkt te zitten gebeurt het onverwachte, Jamie keert terug als geest waarop alles weer de goede kant op lijkt te gaan.

Nu ben ik sowieso gefascineerd over wat er allemaal buiten ons blikveld en perspectief afspeelt en ik ben er van overtuigd dat de dood slechts een stap is naar het volgende hoofdstuk en dat overledenen nog altijd deels bij ons zijn. Ik als hooggevoelige heb al te veel gezien en meegemaakt om het leven af te doen als toeval en onderdeel van een mierennest dat nergens toe leidt. Opium voor het volk? De wens is de vader van de gedachte? Wellicht, net als dat de verschijning van Jamie puur imagination van Nina kan zijn, toch verandert dat idee ook vrij snel na andere verschijnselen. Desondanks blijft de connectie en communicatie tussen de twee sterk en bijzonder, en is er een ontzettende sterke chemie en kan ik me weer goed voorstellen waarom ik dit ooit als voorbeeld zag van een relatie waar mijn eigen vader en moeder totaal langs elkaar leefden en vooral bijelkaar bleven vanwege de kinderen.

Wat een verschil met deze Truly Madly Deeply die uiteindelijk nog veel dieper gaat met andere elementen en thema's. Want ja, we zijn wellicht geneigd om slechte eigenschappen snel te vergeten, tevens veranderen mensen binnen een relatie en heeft het dus niet alleen met liefde en verbondenheid te maken maar tevens met verwerking, loslaten en verder gaan. En daar onderscheidt Truly Madly Deeply zich op subtiele wijze in met een ontzettend veel gevoel en een goed acteursduo. Daarom is de film nog altijd de sterke prent die ik mij kan herinneren.