Strike a Pose (2016)

De nieuwe film van regisseurs Ester Gould (A Strange Love Affair With Ego) en Reijer Zwaan is geselecteerd voor het Internationale Filmfestival van Berlijn (Berlinale) 2016.

De film is te zien in het programmaonderdeel Panorama en dingt mee naar een Teddy Award, de queer filmprijs van het festival. De wereldpremière vindt plaats op 15 februari in Kino International.

STRIKE A POSE wordt in 2016 door Cinemien uitgebracht in de Nederlandse bioscopen en wordt daarna uitgezonden door de NTR.

Klinkt allemaal best intressant....we wachten af.

Wat er gebeurde na het bed van Madonna | De Volkskrant

Zelf nog niet gezien, maar de volle 5 sterren op Cine

Staat op de watchlist dus.

Strike a Pose - Films op Cine.nl

Ik heb hem gisteren gezien in Cinema Middelburg. Even wat anders: Wat een leuke zaal is dat! En wat een heerlijk publiek! Muisstil en geen telefoons e.d. Wat een zaligheid. Dit terzijde. Ik heb het concert gezien, ik heb de docu over de tour gezien en nu deze docu. Het is geweldig om te zien wat er na 25 jaar (waar zijn die gebleven??) van de dansers terecht is gekomen. Duidelijk naar voren komt dat niet iedereen met roem kan omgaan. En wat jammer is dat toch. Velen gaan naast hun schoenen lopen of vervallen in een wereld van drugs en ellende. Zo ook hier. Heel open word er gepraat over de tijd met Madonna (en geen onvertogen woord over de dame), maar ook hoe ze zich voelden achteraf en wat er daarna gebeurt is in hun leven. Zeer treffend, prachtig geschoten en vooral de editing is van grote klasse. 4 *

In het begin nog best interessant, maar op een gegeven moment worden het allemaal toch weer 'drama queens'. Op één na! Die is nu nuchter en geeft toe dat het gedrag met drugs en verslaving, etc. allemaal aan hemzelf te danken heeft. De rest wordt vaak overdreven emotioneel en gaan opnieuw proberen te 'shinen' in deze docu. Een stel onvolwassen, ongelukkige homo's. Boring. Ik denk dat Madonna de docu snel wil vergeten!!!!

ik vond het welk een boeiend verhaal.

Bij de terugblik van " true or dare" beelden besef je toch dat dit die docu ( en concert tour) wel iets heeft betekend voor de wereld voor de openheid van sex en geaardheid.

De dansers ( en Madonna) waren erg jong, en hadden niet echt een idee over hoe/wat na afloop van de tour, en vooral de dansers konden hier niet mee omgaan, en blijkt dus dat de meeste in een dal terecht waren/zijn gekomen, wat eigenlijk niemand verwacht.

Mooie / ontroerende onthullingen.

Strike a Pose is eigenlijk niet meer dan een reeks interviews en korte bio's over iedere danser afzonderlijk. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat het me soms wel ontroerde en ook boeiend is om te zien hoe al die levens zijn verlopen, wat iedereen doet tegenwoordig en hoe men terugblikt op het touren met een van de laatst levende poplegendes Madonna, maar het voelt toch allemaal een beetje als ouwe jongens krentenbrood. En dramaqueens zijn het ook nog altijd wel.There will always be queens, merkte Madonna zelf nog op in haar documentaire In Bed With Madonna: Valse nichten zullen er altijd zijn. Ik vind het overigens onverteerbaar dat deze film hier hogere ogen scoort dan de rockumentary In Bed With Madonna/Truth or Dare, die in mijn optiek veel meer diepgang heeft en vragen oproept als: Wat is hier nu eigenlijk echt? Zien we wel de ware Madonna of speelt de popster met ons verlangen naar authenticiteit en de waarheid? Truth or Dare? Is het één groot spel? Het dansnummer Vogue opent in elk geval met de dubbelzinnige kreet: What are you looking at?

In 1994 had Norman Mailer een interview met Madonna voor het blad Esquire waarin de ziekte AIDS ter sprake kwam en de schrijver zei, aardig bedoeld: ...the shadow of AIDS hanging over homosexuals. Maar Madonna corrigeerde Mailer en zei: The shadow of Aids isn't hanging just over homosexuals. It's hanging over all of us. Gelukkig zijn dit soort onderwerpen tegenwoordig allang geen taboe meer en dat wordt in deze film wel duidelijk. Mede dankzij Madonna die homoseksualiteit, vrouwelijke erotiek, etnische diversiteit en het katholicisme in haar Blond Ambition Tour bijeenbracht en tot een waar kunstwerk smeedde dat voor die tijd zeer taboedoorbrekend was en tegelijk ook een zekere troost gaf. Troost door kunst én religie.

Maar het leukste aan deze documentaire vond ik nog Madonna zelf, die schittert door afwezigheid.