White Feather (1955)

22 mei a.s. op DVD!

Het verhaal speelt zich af in het westen van de huidige Verenigde Staten en er komen indianen voor, maar om deze film dan een western te noemen? Een bijzonder verhaal over de vriendschap tussen blanken (althans ten minste één van hen) en indianen, de eer van de stam en de betrouwbaarheid van het gegeven woord. Het gaat dus niet direct om de strijd tussen de blanken en de roden (ik gebruik dit woord hier uitsluitend om het kleurverschil aan te duiden). Heel bijzonder vond ik de laatste tien minuten, m.a.w. het afscheid dat Josh neemt van Little Dog. Zo prachtig gedragen in beeld gebracht met oog voor details.

Lijkt mij anders een juiste benaming hoor. Een historisch drama zou ook eventueel kunnen.

Dit is een groots opgezette western met een flink aantal figuranten waardoor het de juiste sfeer meekrijgt. In deze film is een indianendorp met recht een dorp en niet een paar haastig neer geplante tenten.

De hele film draait wel degelijk om de strijd tussen indianen en blanken. Diverse stammen hebben zich verzameld om een vredesverdrag te tekenen, behalve de Cheyenne die zich hun geboortegrond niet willen laten afnemen.

Het verdrag betekent meteen een verhuizing van de stammen naar een reservaat. Een onmogelijke liefde bloeit op tussen de hoofdpersoon en de dochter van het opperhoofd van de Cheyenne. Een vrouw die al is voorbestemd te huwen met een krijger van de Cheyenne.

Dat gaat uiteraard problemen opleveren.

Robert Wagner doet het redelijk, maar wordt niet echt geholpen door de manier waarop het verhaal verteld wordt. Het kabbelt wat aan, zonder ergens voor flinke spanning te zorgen en laat interessante ontwikkelen links liggen zonder verdere uitleg. In het begin lijkt de hoofdpersoon een relatie te krijgen met een andere vrouw. De vrouw draagt een geheim met zich mee, maar daar wordt in de film niets mee gedaan.

De spanning had toch ook aanwezig moeten zijn. Een fort vol soldaten, een flink aantal stammen die in volle getale aanwezig zijn, en dan de onwillige Cheyenne, die er alles aan gelegen is het vredesverdrag te laten mislukken.

Maar de spanningen blijven voornamelijk buiten beeld... jammer.

Wel een mooie omgeving en een mooie Debra Paget.

3*

Voor de ouderwetse westernliefhebber de moeite waard. De nodige cliches worden niet geschuwd: Little Dog en American Horse zijn edele nobele dappere krijgers, Appearing Day is door Broken Hand, het opperhoofd, beloofd aan hem. Dus valt hij Tanner aan als hij ziet dat deze haar heeft gekust. Natuurlijk wordt American Horse geslachtofferd zodra dit voor de film nodig is, je zit erop te wachten. Ondanks dit een leuke film voor de liefhebber met mooie kleuren en kostuums.

De film wordt eigenlijk pas tegen het einde boeiend, daarvoor kabbelt het maar wat voort met de tergend slechte Wagner als grootste struikelblok.

Ik vind het trouwens ook wel een beetje een rip off van Broken Arrow, en dat kan wel kloppen want ze zijn beide van dezelfde scenarioschrijver.

Mooie western die een paar sterke troeven aan de kijker voorlegt :

- prachtige kleuren

- aandacht voor details

- mooie decors en locaties

- Debra Paget

Het verhaal kabbelt inderdaad wat aan zonder al te veel spanning of indrukwekkende actiescènes. De clichés worden niet vermeden, maar dat stoorde niet. Er had toch wel iets meer uit het verhaal kunnen gehaald worden. Zo is de rol van die ene vrouw oppervlakkig en niet zo goed uitgewerkt. Ook de climax is te simpel uitgewerkt. Maar toch wel leuk om eens gezien te hebben. 7/10

De film blonk niet uit in originaliteit en was behalve vlak (ook al was de finale vrij spectaculair) en enigszins sentimenteel, wel onderhoudend en was gebaseerd op een ware gebeurtenis. Vooral de opnames van de natuur maakten indruk. Opmerkelijk was dat de rollen van de indianen niet door indiaanse acteurs gespeeld werden; ze werden wel sympathiek neergezet. Maar het was 1955 en het was toen vast en zeker niet gebruikelijk.

Als we het moeten geloven is deze western gebaseerd op een ware gebeurtenis .

En dat maakt deze western net allemaal wat interessanter om naar te kijken.

Het is zo wie zo geen straf om naar deze western te kijken deze ziet er immers zeer verzorgd eruit.

Ik heb dan ook nog nooit een western gezien waarin zo'n groot indianen kamp te zien is.

Hiermee krijg je dan ook een goede indruk hoe het toen geweest moest zijn .

Het verhaal zelf is interessant genoeg om te volgen.

Het is dan ook medelijdend om te zien hoe de indianen hun geboorte land moeten verlaten en vervolgens dan in een grootte groep over de dorre vlaktes lopen op weg naar een reservaat.

En hoewel het interessant is om te zien wat er met de indianen gebeurt .

Heeft deze western verder niet zo gek veel te bieden er zit dan nog wel iets in wat lijkt op een driehoeksverhouding.

Al word dit niet al te best uitgewerkt ,want men komt er nooit achter wat er met de eerste vrouw aan de hand is.

Je ziet aan haar dat ze iets te verbergen heeft maar wat wordt nooit duidelijk gemaakt.

Het enige wat ik kan bedenken is dat ze een halfbloed is.

Wat ik mij ook afvroeg tijdens het kijken is waar komen ineen keer al die soldaten van dan .

Op een gegeven moment kwam er wel een hele grootte groep uit het toch al niet te kleine fort.

Maar ook weer niet groot genoeg om zoveel manschapen en paarden te herbergen lijkt mij .

Robert Wagner vond ik matig acteren zeker als je een vergelijking maakt naar James Stewart in Broken Arrow wat een soort gelijke film is.

Opvallend is ook dat hier grootte gevechten uitblijven waarin de indianen met bosjes neervallen.

Dit had ik voor de film begon wel verwacht maar gelukkig bleef mij dit bespaart.

Het einde zit goed in elkaar twee kampen die alleen maar door een riviertje gescheiden zijn tegenover elkaar staan.

Je voelt de dreiging in de lucht hangen en het wachten is tot dat het misloopt .

Als dan ook nog eens twee indianen die het vredesverdrag proberen te dwarsbomen de Cavalerie aan het uitdagen zijn in de hoop dat de rest van hun stam volgt .

Dan neemt de spanning alleen maar toe.

Al met al een mooie en onderhoudende western om te zien.