Our Dancing Daughters (1928)

Joan Crawford was al drie jaar als actrice werkzaam - bij filmmaatschappij MGM - en een steeds meer opvallendere ster, maar met deze film brak ze echt door en was ze niet meer weg te denken binnen de filmwereld die Hollywood heet. Ze speelt Diana en heeft actrice Anita Page als haar rivale Anne. Page is geweldig in haar rol; regisseur Harry Beaumont zou met Page in de vrouwelijke hoofdrol de eerste geluidsfilm voor MGM maken, de musical Broadway Melody (1929). Als men geïnteresseerd is in Joan Crawford als actrice dan is deze film wel een aanrader, niet alleen omdat deze film de grote doorbraak was voor Crawford, maar ook omdat we hierna niet meer Crawford in scènes zien zo frivool dan in deze film; de zelfcensuur die Hollywood zich steeds meer moest opleggen om te overleven, maakte ook dat Crawford tot wat minder gewaagd spel moest overgaan.

Aardige film met een leuke omgedraaide moraal: niet het frivole meisje met tientallen aanbidders, nee, het schijnheilige golddiggertje is de bad girl. Spil waar het allemaal om draait is een bleue miljonair, die kennelijk geen weet heeft van de vuile spelletjes en zich nogal argeloos van de een naar de ander laat duwen- om natuurlijk voor de verkeerde te kiezen. De film lijkt even richting een unhappy end af te stevenen, maar een dronken val van de trap biedt gelukkig soelaas.

Het eenvoudige verhaaltje wordt soms door de editing nodeloos verwarrend -zoals het feest waar ook de moeder van Ann blijkt te zijn en waar Ann en Ben worden 'betrapt'- maar is redelijk geslaagd als inkijkje in de levens van Amerika's elite in de roaring 20s. Niet dat het aan films over die groep ontbreekt maar dat terzijde. Verder is het een film waar actrices mogen schitteren, zowel Crawford als Page zijn een stuk interessanter dan de mannelijke hoofdrolspeler(s). Je merkt overigens dat Our Dancing Daughters (wat een titel btw) een relatief late stomme film is, zo wordt er al wat geëxperimenteerd met geluid.