Moonlight Mile (2002)

Knap gedaan: mooie cast, goede script, fantastische muziek. Alle ingrediënten zitten erbij in een goed dosering: komedie, drama,psychologie...grappig, serieus, ontroerend...Zo een film zou ik vaker willen zien!

Mooie rustige drama film met prima soundtrack

Het uitgangspunt van Moonlight mile is best intrigerend. Je verloofde wordt neergeschoten/aangereden (Wat is het nu?) een paar dagen voor hun huwelijk en de jongeman wordt aangenomen als de nieuwe zoon van de schoonfamilie. Pikant detail hierbij is dat het koppel echter uit elkaar was, maar niemand hiervan op de hoogte was. Ook het feit “life goes on” is een cliché dat wel van toepassing is op de film. Want hoe lang moet je rouwen? Wanneer herneem je je leven? En vooral, wat als je een nieuwe liefde ontdekt? Hoe zullen je schoonouders daarop reageren ...

Het rouwproces omvat zowat de hele film, maar op een nogal vreemde manier. Veel gesnot of gebleit is er niet. Een bedrukte sfeer dat wel en veel ergernis voor diegenen die hun medeleven willen betuigen. Alsof iedereen een beste vriendje was van Diana of van de familie toen ze nog leefde. Het deed me wat denken hoe ik denk over begrafenissen met vaak misplaatste hoewel wellicht “oprechte” empathie. Een geweldige rol overigens van Surandon als cynische moeder. Ook Hoffman doet het goed en Gyllenhaal eveneens als een wat sullig type. In de film ziet hij er alvast niet uit als iemand die op trouwen stond, hoogstens als een schooltiener eigenlijk zoals in Donnie Darko. Hij begeeft zich op een kruispunt waarbij hij een keuze moet maken: beide levens zijn geen optie...

Moonlight mile is een uitgebalanceerde film over een zwaar onderwerp, maar toch vrij luchtig gebracht. Je bent betrokken, maar je gaat niet met een zwaar gevoel naar bed. De film kabbelt voort tot het proces. Het proces zelf was een ontgoocheling. Vooral de bekentenis van Joe en de reactie van zijn schoonouders daarop vond ik vrij simpel. Men ijvert dan wel voor de doodstraf, maar dat kwam niet erg overtuigend over (de gehele film door eigenlijk niet). Nogal eenvoudig om vast te stellen dat de ouders zo licht over Joe’s bekentenis gaan. Enerzijds omdat zo het proces “verloren” gaat, anderzijds ook omdat hij hen lange tijd heeft voorgelogen. In het algemeen echter een serene degelijke film. Twijfelend tussen 3,0* en 3,5*.

Ik sluit mij grotendeels aan bij de reactie boven mij en enkele andere gebruikers die de film ongeveer dezelfde score toedienen. Moonlight Mile is op zich een degelijk uitgevoerde film, maar tegelijkertijd had ik soms het idee naar een pilotaflevering van een soap te kijken. De balans tussen komedie en drama is wat vreemd en zeker niet evenwichtig. Ook Joe's pleidooi in de rechtbank komt uiteindelijk niet helemaal overtuigend over. Toch is het samenspel van Jake Gyllenhaal, Susan Sarandon en Dustin Hoffman leuk. De onderlinge chemie is prima, al heb ik zowel Gyllenhaal als Hoffman wel eens beter gezien. Enkele onderhuidse spanningen en confrontaties houden de boel zonder meer boeiend en het helpt daarnaast enorm dat het gegeven interessant is. De film wist me moeiteloos aan het lijntje te houden, maar ik was 'm eigenlijk ook zo weer vergeten.

3*