Wegens gevaarlijke werkzaamheden aan een nabijgelegen gebouw wordt een koppel, Emad en Rana, gedwongen hun appartement te verlaten. Ze verhuizen naar een nieuw appartement in het centrum van Teheran. Door een incident dat verband houdt met de vorige huurder zal het leven van het jonge paar echter drastisch veranderen.
De opbouw van de film is traag en is zowel indrukwekkend als saai in z’n realisme maar de film werkt naar een intense en spannende climax toe. De relatie met het toneelstuk van Arthur Miller lijkt te zitten in hoe langzaam de man van het stel zichzelf, de werkelijkheid en z’n vrouw kwijtraakt onder druk van de culturele normen (en z’n emoties).
Het eerste dat opvalt - vermits dit een film is afkomstig uit Iran - is dat het scenario zeer handig omheen politiek commentaar fietst. Is ook gevaarlijk. Kijk maar wat er is gebeurd met Jafar Panahi. Enkel een zinnetje ivm censuur omtrent de toneelvoorstelling maar bij zowel de verhaallijn toneelgroep als aanranding : geen politie, geen administratie, geen gemeente. De link met theater is fascinerend. Niet alleen dat de toneelsituaties min of meer ook in het echt gebeuren maar ook omgekeerd (bv op het einde doet hij de lichten uit en volgende shot is het uitdoven van de lichten in de toneelzaal, het is ook geen schakelaar maar een hendel zoals op toneel bühne. The salesman is een knap uitgediept drama waarin wraak, huwelijkscrisis en sociale druk onder de loep worden genomen. Maar de derde act en vooral het einde wordt wel gerekt met de bijna dood en dan later weer een bijna dood, de familieleden die opduiken, de ruzies tussen het koppel. Maar wel een boeiende kijk in het leven van een modern Iran dat door criminaliteit geraakt wordt.
Dit is nu mijn vierde Farhadi, en mijn derde vijf. Van de vier films, vind ik deze een dikke vijf en de beste. Verhaal zat fantastisch in elkaar, en bleef gewoon zeer boeiend tot het eind. Ik kan niet echt zeggen wat ik zo geweldig vond aan de film, want waarschijnlijk zullen de meeste de film nu wel gezien hebben, maar dan weten ze teveel.
Er zal wel een reden zijn, maar ik zie altijd dezelfde acteurs in de Farhadi films.
Ik ben toch een zeer grote fan van zijn films, ze kunnen niet lang genoeg duren voor mij...