Objectif: 500 Millions (1966)

Unieke jaren 60 heistfilm vol verwijzingen naar actuele gebeurtenissen zoals de Algerijnse Oorlog en officieren die verschillend met dat trauma om gaan.

Een keiharde film met noir invloeden en cynische personages, met in het middelpunt de beeldschone Marisa Mell in hippe sixties decors. Zij is ook te zien in talloze reclameuitingen en billboards die in de film te zien zijn. Heel bijzonder.

De film is met veel contrast in zwart-wit gefilmd, ondersteund door een sterke score van Pierre Jansen.

De scène in een desolaat kustplaatsje met een voorbijrijdende rouwstoet met paard en wagen is een van de hoogtepunten.

De film werkt heel rustig toe naar de climax die erg verrassend is.

Sterke film, bijzonder met een belangrijke rol voor een getraumatiseerde kapitein en een zeer aantrekkelijke Marisa Mell.
Ik moest door de beelden van oorlogshandelingen die door de film heen zitten verweerd en het toch wel behoorlijke tempo even in de film komen. De heist zelf snap ik nog steeds niet helemaal. Wat is de bijdrage van die Pierre? Verrassend einde inderdaad.

Een spannende en sterke film van de hand van Schoendoerffer. Stemmig in zwart-wit, en dat werkt mooi om de toch al duistere sfeer nog eens extra te benadrukken - en Marisa Mell met haar ook voor de jaren-60 toch wel wat aparte neo-hippiekleding komt er ook prima in uit. Misschien meer opvallend dan mooi, als ik heel eerlijk ben, maar dat is een kwestie van smaak.

Daarmee had Bruno Cremer het wellicht makkelijker, hij overtuigt volkomen als de ex-Indochine, ex-Algerije veteraan die nu zo langzamerhand helemaal nergens meer in gelooft en nergens meer om geeft. Een rol die hem prima past, en ook de regie van Schoendoerffer lag hem kennelijk goed gezien hun andere films waarin hij vergelijkbare rollen heeft gespeeld.

Over zijn motief wordt niet alles helder, net zo min als van de andere rollen overigens; dat wordt op een passende manier aan onszelf over gelaten. Ook in dat opzicht draagt de film duidelijk het zelfde stempel van vrijwel alle andere films van Schoendoerffer - het gaat veel meer om de karakterschets en de manier waarop zijn protagonisten met hun verleden omgaan, het verleden dat hij met ze deelt en wat getuigt zijn oeuvre diepe littekens heeft achtergelaten. Knap dat hij dat in zulke fraaie films heeft weten om te zetten.

De plaats van handeling van het einde ken ik overigens nog van een vakantie begin jaren-90, en er was zo te zien maar nauwelijks iets veranderd sinds de film daar opgenomen werd. Inderdaad is het daar buiten het hoogseizoen volstrekt uitgestorven. Wat halfvervallen huizen, een paar enorme bunkers die van het duin afgedonderd op het strand liggen, en verder geen kip.

Mell als dame die mode showt en dito poses in de film aanneemt. Het geheel neigt naar een film noire in de uitlopende periode van nouvelle vague. Cremer komt vrij en blijkt de nodige trauma's aan de Algerijnse oorlog te hebben overgehouden. In de ontmoeting met eerst Mell en daarna JeanClaude Rolland ontstaat er een driehoek waar een ieder het zijne uit probeert te halen met een verrassende ontknoping. Let op Parijs in de 60's en de posters.. en het kameradenlied. 3,2*