Heima (2007)

Als niet-fan van Sigur Rós (al kan ik er af en toe prima naar luisteren) snap ik die notering ook niet helemaal. Er zijn zulke geniale docu's, ik geloof niet dat deze op dat vlak nou echt heel veel te bieden heeft, voor mensen die minder met de muziek op hebben.

Goeie muziekdocumentaire waarin Sigur Rós wordt gevolgd tijdens een aantal gratis concerten in hun thuisland. Niet direct een concertregistratie daar het om meerdere concerten gaat en waarbij tussendoor de bandleden ook aan het woord komen. Ook wordt tijdens de nummers beelden getoond van het prachtige IJslandse landschap en de bevolking. Als je de muziek van Sigur Rós niet kunt waarderen, kun je deze film beter links laten liggen.

Als fan van Sigur Ros had ik deze muziekdocumentaire al een tijdje op de korrel. Ik ken weinig muziek die zich zo duidelijk identificeert met een land; de rust van de Ijslandse natuur laat zich weerspiegelen in de haast unheimliche, compleet onverstaanbare zang van Jonsi, terwijl de spaarzame instrumentale uitbarstingen (zoals op de afsluiter van het briljante Untitled-album) terug te voeren zijn op de stille slapers van dit prachtige land (de vulkanen, de geisers).

Toegegeven, puur als muziek-docu is dit een standaardproduct, waarin geen ruimte is voor grote verrassingen. Hier was dat voor mij echter ook niet zo nodig. De muziek is prachtig, de natuurbeelden maken het plaatje compleet (al is de montage niet altijd even geslaagd). Mooi te zien hoe deze band iets terugdoet voor de Ijslandse bevolking, en daar eigenlijk zelf nog het meest van geniet. De sterke performances on stage daargelaten vind ik Sigur Ros misschien wel op haar best als de band de natuur ingaat en in een akoestische setting een verstillend mooi nummer speelt.

De bandleden zijn down to earth en simpel; ze gaan zitten en beginnen te spelen. Maar ze voelen de muziek en begrijpen elkaar. Is dat niet precies hoe muziek mag (en misschien wel moet) zijn?

4*

O jawel!

Mja, uitsluitend omdat deze in top250 staat, bekeken. Geen idee wat die erin doet, los van het feit of je nu een muziekliefhebber of specifieke fan van Sigur Ros bent. Heima, verwijzend naar 'Thuis', het Ijsland, de bakermat van de groep.

De rustige "hippiemuziek" stoorde me niet en de beelden van het prachtige Ijsland zijn adembenemend. Het is een ode aan dit mysterieuze eiland en zijn bewoners met optreden op aparte plekken gecombineerd met een prachtige flora. Maar dat maakt dit niet tot een filmisch meesterwerk, laat staan dat het een vermelding moet krijgen in de top250.

Muziekdocumentaires zijn nou niet per se mijn favoriete genre. Deze documentaire heb ik dan ook met name gekeken vanwege de hoge waardering. Sigur Rós zei mij niets en zegt mij na deze documentaire nog steeds vrij weinig. Je komt weinig over de band te weten, al krijg ik uit de interviews ook niet meteen de indruk dat de bandleden erg veel te melden hebben. De documentaire focust zich op concerten die de band in IJsland heeft gegeven om iets terug te doen voor de lokale bevolking. De muziek is niet direct mijn smaak, maar ook niet slecht. Daarnaast zijn er fraaie beelden van de IJslandse natuur. Veel shots zijn echter ook niet zo interessant en de interviews hebben zoals gezegd weinig te bieden. Deze documentaire lijkt mij daarom hooguit de moeite waard voor fans van Sigur Rós of voor mensen die door deze kennismaking wél erg gecharmeerd raken van hun muziek.

Documentaire?

Heima is meer een reisje door de IJslandse landschappen heen en de pracht die daaraan zit. Begeleidt door de muziek van Sigur Ros nog wel. Een band waar ik voordat ik de film keek helaas nog nooit van had gehoord. Erg diep zit ik niet in de muziek, en artiesten zoals deze band gaan dan ook compleet langs me heen.

Toch ben ik blij dat ik de film heb gezien want de muziek bleek erg bij me in de smaak te vallen. Na een tijdje begint het effect van de nummers een beetje af te nemen, maar de eerste nummers en vooral het laatste nummer zijn van grootse pracht. Nummertjes waar je helemaal bij kan wegdromen, niet veel bands kunnen zo'n unieke ervaring mogelijk maken met diens muziek.

Verder vond ik dit als documentaire redelijk matig. Veel kom je niet over de band te weten, het is vooral de motivatie die je komt te weten hier. In de motivatie waarom ze door het land toeren ben ik echter totaal niet in geïnteresseerd. Het kan me niet schelen waarom deze band speelt, als ze maar spelen. Dan ben ik weer helemaal blij, maar toch jammer dat niet elk nummer in hoge kwaliteit wordt afgespeeld hier.

De visuele kant van deze reis is erg fraai te noemen, vooral door de sterke sfeer die de landschappen meegeven aan de boel. Schitterende beelden eigenlijk, goed ondersteund door de muziek. Cinematografisch is er helemaal niks mis met de film. Het geeft de boel een rauw maar tevens ook een kleurrijk sfeertje. Ik heb dan ook weinig te klagen als liefhebber van visuele pracht.

Misschien stelt de film inhoudelijk weinig voor en is wat je uiteindelijk te zien krijgt mooier, maar niettemin vond ik het een geslaagde kijkbeurt. Een top 250-notering is zonder twijfel te hoog, maar de muziek en de rauwe beelden van de IJslandse landschappen maken veel van de inhoudelijke tekortkomingen goed. Leuke ontdekking.