Nate Cooper verhuist naar Los Angeles omdat hij nog steeds op zoek is naar Cristabelle Abbott, het meisje waar hij vroeger al van droomde. Zijn pogingen om met Cristabelle in contact te komen worden echter telkens verstoord door haar niet zo knappe vriendin June Phigg. Het wordt allemaal nog veel gecompliceerder wanneer Nate juist gevoelens krijgt voor June.
Gezien de kast waren mijn verwachtingen niet hoog, maar toch was de film niet zo slecht als sommigge criticasters beweren, ik heb slechtere films gezien.
Hoewel de film in het midden aardig inkakt, is het acteerwerk best aardig en kijkt de film lekker weg: net een voldoende, 2,5p.
Wat een walgelijk stukje zelfverheerlijking. Dit is een film die maar met één doel is gemaakt en dat is om het ego van Paris Hilton te strelen. Bahbah.
De film viel me nog enigszins mee! Ik had het slechter verwacht. De titel is gewoon al erg geestig en dit kon ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan.
Paris Hilton vind ik echt verschrikkelijk als persoon, maar als actrice doet ze het toch niet zo heel slecht. Heb haar eigenlijk alleen nog maar gezien in: The House of Wax en heb me niet aan haar gestoort. De rest van de cast was ook niet super slecht, maar ook niet al te goed. Al was Christine Lakin als June toch wel het sterkst van allemaal.
Voor een saaie zondag ochtend heb ik me nog best vermaakt met deze onzin!
Behoorlijk voorspelbaar filmpje. Verder is de verheerlijking van Paris Hilton wel héél erg overdreven en is haar vriendin June (gespeeld door de in het echt charmant uitziende Christine Lakin) ook wel erg over-the-top lelijk gemaakt...
Ik moet wel zeggen dat Joel David Moore eigenlijk nog een best aardige rol neerzet en hier en daar best grappig uit de hoek wist te komen.
Tjah, er zijn wel meer van dit soort films gemaakt en het is toch al eens behoorlijk wat beter gedaan.
Pledge This! The Room. Daniel der Zauberer. The Hottie and the Nottie. Wat hebben deze films gemeen? Naast natuurlijk het feit dat het allemaal hondsberoerde films zijn.
Uiteraard, het zijn alle vier vanity projects van iemand met bijzonder weinig talent voor filmmaken en/of acteren. Van een Duitse nummer drie bij Idols, tot een Tommy Wiseau waar het altijd vaag blijft waar die man (en z'n geld) vandaan komen, tot maar liefst tweemaal Paris Hilton. Die laatste was al de 'ster' in Pledge This!, wat mij betreft de slechtste film die ik ooit gezien heb, en ook hier mag zij haar non-talenten laten zien hier. Maar haar non-talenten is nog maar een klein deel van het probleem hier. Het grotere probleem is de pretentie dat Paris Hilton (1) mooi, (2) stijlvol, (3) grappig of (4) een actrice is. Deze hele film speelt zich in een soort van parallel universum af waarin iedereen Paris Hilton de meest aantrekkelijke vrouw ooit vindt, met haar wil trouwen, zijn leven opgeeft om naar de andere kant van de VS te verhuizen om haar weer te zien. En nee, dat lijkt geen act of met een knipoog gedaan. Weliswaar is dit bedoeld als komedie, maar de grappen zijn vooral van het niveau 'haha, dat andere meisje is lelijk'. Joel David Moore die misschien nog wel irritanter is dan Hilton, de scriptschrijver, de directeur, ze mogen zich allemaal diep schamen. De Nottie doet het in ieder geval nog wel redelijk. Maar om het positief te bekijken, het is vooral minder slecht dan Pledge This.