Indiscreet (1958)

Net zo weinig opzienbarend als de romantische komedies van tegenwoordig, maar Cary Grant en Ingrid Bergman zijn vele malen genietbaarder dan Hugh Grant en Julia Roberts bijvoorbeeld.

Een onderhoudende, heerlijke salonkomedie naar het toneelstuk Kind Sir van Norman Krasne. Prima spel van de hoofdrollen. Werd op locatie gefilmd. In 1988 opnieuw gemaakt als tv-film...

Eerste 3 kwartier zijn matig, gebeurd weinig. Alleen de sporadische beelden van Londen anno 1958 zijn wel interessant. En de plaatsen waar wordt gefilmd binnen ook.

Verder is Ingrid Bergman net iets te oud voor deze film, terwijl Cary Grant, 54 tijdens de film er nog altijd zo goed uitziet als in zijn eerste films in de jaren 30.

De film komt op gang met dansscene waarbij Cary Grant blijkt te beschikken over behoorlijke danskwaliteiten. Dat is ook direct mijn favoriete deel van de film. Grant als kwajongen die de aandacht op zich eist.

3.0*

Het was een vermakelijke film, maar Bergman was inderdaad te oud. Ook zat de film vreemd in elkaar. De opbouw duurde 95 minuten en een (veel te simpele/on-uitbedachte) ontknoping volgde in het laatste minuut.

Hier had zoveel meer in gezeten. Het begint allemaal aardig en stijgt langzaam naar een hoogtepunt met de al eerder benoemde dansscene. De spanning tussen Grant en Bergman is voelbaar, scene in de lift waar ze naar elkaar blijven kijken, wow! evenals de chemie die ook hier weer(eerder in Notorious) aanwezig is.
Het einde is alleen onbevredigend en te abrupt, heel jammer.

3*

Twee van de grootste sterren die Hollywood ooit heeft gehad doen hun humoristische en romantische ding. Onverteerbaar voor wie zich niet over de oubolligheid heen kan zetten, onweerstaanbaar voor wie zich nog kan verliezen in een setting waar luxe de norm is.

Toch wel erg belegen, als is de relatie tussen een oudere vrijgezelle vrouw (Ingrid Bergman als ouwe vrijster) met een getrouwde/ongetrouwde man toch pikant. Mark Cousins haalt de film tweemaal aan in zijn mega-marathon The Story of Film, vanwege deze "pikanterie" die Donen sjiek - dat moet gezegd- oplost met een split screen. Het zegt nog meer over de heersende moraal dan over de inventiviteit van Donen, denk ik. Die scène is één van de weinige hoogtepunten. Daar waar de cinema in Hollywood eind jaren 50 een stuk venijniger is dan die van begin jaren 50 is dit toch nog maar een halfslachtige poging van de mix van comedy-of-manners en moraalfantasie. Te lang en te monotoon, met een paar kote momenten waarin de film oplevert. Maar deze film behoort niet in de canon van de filmgeschiedenis - lijkt mij.

De combinatie Ingrid Bergman en Cary Grant (de eerste mid-veertig en de ander al ver in de vijftig) was een plezier om naar te kijken, maar de romantische komedie zelf, over trucs en strategieën in de liefde (binnen het meer vermogende milieu) was niet bijster sterk. Bovendien verschil de eerste van de tweede helft qua stijl.

Wat een chemie tussen de hoofdrolspelers. Een genot om naar te kijken, goede teksten, goede kleren, mooie mensen en een liefdesverhaal. Ik vind het een aanrader.

"How dare he to make love to me and not be a married man..."

Ingrid Bergman was na enkele flops uit de Rossellini-periode nu niet meer bepaald top of the bill, maar met deze "Indiscreet" - een komedie, toch wat ongewoon voor de Zweedse - zette ze toch wel wat recht.

Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, deze romantische komedie die in het begin de wat saaie kant dreigt op te gaan maar daarna toch wel een grappig intrige ontwikkelt, waarbij het bijwijlen smullen is van de weliswaar eenvoudige dialogen, zeker als ze gepresenteerd worden door een op dreef zijnde Ingrid Bergman en een Gary Grant in een rol die hem wel goed ligt als piekfijn uitgedoste charmeur, welbespraakt, typisch grappig in zijn zelfverzekerd zijn of zijn verbaasd twijfelend gedoe... en voor één keer niet te zien in zijn ondergoed.

En nog even een randbemerking. De film heet "Indiscreet" maar men zal opnieuw opgemerkt hebben hoe discreet - de tijd getrouw - de romantiek wordt voorgesteld. Wanneer Ingrid Cary uitnodigt in haar appartement voor een laatste afzakkertje, richt de camera zich secondenlang op de langzaam dichtgaande deur wat doet veronderstellen dat ze de nacht samen doorbrengen, maar dat wordt dan weer ontkracht met de volgende scène waarbij ze beiden in een apart bed, op een andere locatie, ontwaken.

Allemaal voordat de nouvelle vague en de sexuele revolutie heel wat van de kaart veegde en meer realisme bracht, ook in de romantiek.

Dit terzijde natuurlijk. Van deze "Indiscreet" heb ik trouwens zeker genoten.

Goeie film over een actrice die valt voor de charmes van een getrouwde man. Een simpele, maar goed uitgewerkte romcom die doet wat hij moet doen. De eerste helft waarin de twee verliefd op elkaar worden en elkaar het hof maken, komt realistisch over met ook genoeg chemie tussen de twee leads. De tweede helft kent wat meer plot-ontwikkelingen.

Ik hou wel van de charme en sfeer die dit soort films uit deze tijdsperiode kenmerkten , Qua humor wil ik grant de laatste tijd nog wel eens vergelijken met Rock Hudson waar ik toch meestal meer om moet lachen

omdat Grant toch altijd overkomt als een stijve te nette rijke hark , Hudson heeft toch meer die domme naieve natuurlijke vibe die hem onweerstaanbaar grappig maakt .

Deze film heeft wel zijn grappige momenten maar het zijn meer glimlach momenten dan echt hilarische momenten .

Toch heeft deze film zeker zijn charme Bergman doet het ook niet onaardig , en laat het maar ouderwets zijn , het maakt mij niet uit want anno nu bestaat er geen koppel meer die hierbij ook maar enigsins in de buurt kan komen , sterker nog bestaan ze nog wel ?

Ik vond deze film vroeger al niet veel aan maar dacht ik zal het nog maar eens proberen, dat komt ook Ingrid Bergman heeft meestal in drama-films gespeeld. Combinatie Grant en Bergman is best leuk om te zien in deze film. Maar dat is het dan verder ook. Zo stijf allemaal, grotendeels komt dat ook door de omgeving waarin ze verkeren. Al komen beide ook wel strak over, van Grant was te verwachten maar Bergman. Later volgt nog een dansje samen, nou...Het is meer een romantische film tussen twee oudere mensen, die op zich vrolijk van karakter is maar komedie haal ik er toch beslist niet uit. En vermoed dat dit vroeger ook al het geval was.