Glissements Progressifs du Plaisir (1974)

He, zo had ik de film eigenlijk niet bekeken. Enfin, de derde film van R-G pas die ik zie( sorry diehards ) en wel zijn meest vreemde. IMHO is dit vooral een spoof op seventies exploitation genres als witchsploitation, nunsploitation, women behind bars en natuurlijk de giallo . Niet alleen scharen en zwarte handschoenen, maar jaren voor Fulci ook al een gebroken fles. Ik vermoed overigens dat sommigen deze film met het werk van JESUS Franco zouden willen vergelijken... maar dat is godslastering en dat mag niet.

Het lijkt erop dat R-G dit soort films vooral maakte als comic relief naast zijn meer serieuze literaire werk en om zijn gevoel voor puberale humor uit te leven, wat niet wegneemt dat de scenarist van ADAM hier ook weer narratieve en intertextuele spelletjes speelt voor de meer intellectuele kijkertjes. Hoe dan ook: R-G was eigenlijk de enige NV regisseur die consequent doorging met ( scrabble alert ) genredeconstructionisme.

De wijven zij hier bloedjelekker, vooral Alcina die bijna continu naakt of halfnaakt rondhuppelt en continu SM poses aanneemt, net als de rest van haar vrouwelijke collega's . Helaas was R-G cinematografisch niet zo onderlegd dat hij het ook de hele speelduur boeiend kan houden.

Opmerkelijk tenslotte: behalve een bijrol voor Trintignant ook een bijrolletje voor Isabelle Huppert, toen nog dermate onbekend dat ze slechts 2 zinnen mocht uitspreken.

Blu-ray release in september via BFI.

eindelijk meer Robbe-Grillet officieel met subs!!! lang op moeten wachten

allemaal goed DVD nieuws vandaag, zag dat de Duitse uitgave van Out 1 ook (gedeeltelijk) Engelse subs heeft gekregen nu (en net als de Portabella box is die al heel lang geleden aangekondigd, maar nu dus bijna een feit!! ) denk dat ik wat ruimte in de kast moet gaan maken nu...

jammer! maar had hier gelukkig al een tijdje een XviDje van liggen die er op zich wel doable uit ziet, denk dat ik hem dus wel voor december gezien zal hebben.

Geduld is een schone zaak.

Die Robbe-Grillet is toch wel een vreemde eend in cinemaland. Realisme moet je in zijn films niet zoeken, integendeel zelfs. Zijn films ogen meer als bewegende kunstwerken. De doorgaans bloedmooie vrouwen - zowel letterlijk als figuurlijk - lopen doorgaans naakt rond. Het verhaal slaat net zoals in zijn vorige film uit 1970 "Éden et Après, L'" helemaal nergens op, maar so what. Daar ik film steeds meer als kunst ga beschouwen waarbij het verhaal ondergeschikt is aan het audiovisuele, kan ik mij goed vinden in de surrealistische cinema van deze voor mij tot voor kort totaal onbekende regisseur. Zijn films beschouw ik als een radicale voortzetting van de films van Godard, met het positieve verschil dat Robbe-Grillet politieke boodschappen achterwege laat, iets waarin Godard volledig doorsloeg. Het zijn volgens mij ook niet meer dan R.G.'s eigen seksuele fantasieën die de regisseur op het doek projecteerde. Ik kan mij er wel in vinden, hoewel deze film mij toch een stuk minder boeide dan het door mij geciteerde "Éden et Après, L'". Dat ligt uiteraard niet aan de beeldschone Anicée Alvina, waarvan de scène waarin zij zich poedelnaakt met rode strepen beschilderde voor mij een van de mooiste erotische scènes is die ik ooit in een film gezien heb. Vandaar dat ik een hoge waardering voor deze film toch op zijn plaats vindt.

4,0*

Warempel een Robbe-Grillet-film waaruit je met enige moeite een duidelijke plot zou kunnen extrapoleren, maar bevolkt door personages die zo onrealistisch worden neergezet dat ze eerder overkomen als veralgemeniseerde types (De Advocaat, De Magistraat, De Politieman) die het moeten afleggen tegen Het Meisje die ze allemaal om de tuin leidt met haar seksualiteit, haar raadselachtigheid en haar (al dan niet gespeelde) onschuld. Het blijft toch kijken van op een afstand, en daar ben ik niet zo van.

        De erotiek zie ik hier niet zo. Weliswaar kronkelen er regelmatig naakte vrouwenlichamen over het scherm, maar die zijn steeds zó vervlochten in een abstracte, vervreemdende en kunstmatige beeldenstroom dat ze eerder tot leven gekomen tableaux vivants zijn dan ademende en levende mensen die ik zou kunnen aanraken en begeren.

        Ook vervreemdend: in de scènes met het meisje en de moeder-overste (zal ik maar zeggen) dacht ik regelmatig dat ik niet naar Anicée Alvina en Claude Marcault maar naar Liv Tyler en Jennifer Connelly zat te kijken.

        De laatste van de zes Robbe-Grillets uit de fraaie BFI-box met zes Blu-rays. Mooi om eens meegekregen te hebben, en het zijn stuk voor stuk aparte films, maar een tweede (of in het geval van Glissements zelfs derde) keer zal ik ze niet gaan bekijken, met uitzondering wellicht van L'homme qui ment.