Denial (2016)

David Irving, een mislukte historicus die steeds meer van het padje afraakte en ging geloven in het ontkennen van de holocaust. Alle overtuigend bewijs zou daarvoor ontbreken en gaskamers waren er niet. De nazi's hebben geprobeerd hun sporen goed uit te wissen (zo is er van vernietigingskamp Treblinka niets over en werden de gaskamers en crematoria in Auschwitz verwoest.

Historica Deborah Lipstadt gaat de juridische strijd met hem aan om hem op de knieën te krijgen. Vooral hoe het proces gevoerd moet worden, heeft nogal wat voeten in de aarde, omdat Debora graag overlevenden aan het woord wil, maar dat zien de advocaten niet zitten. Zij willen zich zo zakelijk mogelijk naar Irving, die zelf zijn verdediging voerde, opstellen.

Zeer strakke en ingetogen rechtspraakfilm met een machtige, smerige Timothy Spall en een Rachel Weisz die af en toe uit de bocht gaat. Het uitgangspunt is interessant, maar de boeiendste onderdelen (de pure argumenten over de Holocaust) komen uiteindelijk toch nog te weinig aan bod. Daarnaast worden enkele kleine thema's opgeworpen zonder verdere uitwerking (sluimerend neonazisme, getuigenissen van slachtoffers). Toch maakt zo'n ijzingwekkende scène in Auschwitz alleen al van Denial een kijkje waard.

Gekeken tijdens geschiedenis les. Voorspelbare film. Grootste nadeel waren sommige dialogen, erg geforceerde gesprekken. Hier bedoel ik vooral scènes met Rachel Weisz. De scènes in de rechtbank zijn echter wel goed, en Timothy Spall zet zijn rol sterk neer. Ook erg voorspelbaar en aangedikt allemaal. Niet erg om een keertje te kijken dit.

Alleen al voor het stukje historie m.b.t. deze rechtszaak vond ik deze film erg goed. Dat het juridische team geen strategie had, bleek uiteindelijk de beste strategie te zijn. Helaas is het plot in grote lijnen hetzelfde als in zoveel rechtszaak films: vol overtuiging de strijd aangaan, dan enkele dieptepunten en uiteindelijk de overwinning. Maar voor deze film maakte de goede cast en de manier waarop de verdediging het aanpakte veel goed.

Een goed rechtbankdrama rond David Irving, een historicus en holocaust-ontkenner, die een proces voor smaad aanspande tegen een (Joodse) schrijfster die hem vuilmaakte in één van haar boeken. Tijdens dit proces wordt gesteld dat er grenzen zijn aan de vrijheid van meningsuiting, zeker wanneer een historicus feiten in zijn boeken verdraait naar zijn hand. Hoe kan men trouwens nog de holocaust ontkennen wanneer je in bvb Auschwitz met de neus op de feiten gedrukt wordt? Sterk gescripte film met treffelijk acteerwerk van Weisz, Spall en Wilkinson, maar het proces vond ik vrij simplistisch naar voren gebracht. Zoveel moeite leek het niet om Irving op de knieën te krijgen.

Een interessante en zeker wel onderhoudende film, met uitstekend acteerwerk van Rachel Weisz, Tom Wilkinson en Timothy Spall. Maar er zit natuurlijk ook een vreemde kant aan het gebeuren waar je naar zit te kijken. Alsof deze rechtszaak een normale zaak was, waar het 'goede' het uiteindelijk wint van het 'kwade'. Want zo zit het niet. In alle beschaafde staten is het ontkennen van de Holocaust een misdrijf. Kennelijk is dat niet zo in het Verenigd Koninkrijk en in de Verenigde Staten. Het is natuurlijk absurd dat men voor een rechtbank zou moeten bewijzen dat de Holocaust heeft plaatsgevonden en dat er gaskamers in Auschwitz waren. Alsof de vrijheid van meningsuiting in het geding was. Zo zou je door deze film bijna kunnen gaan denken, de Holocaust is ook maar een mening. Dat vind ik eigenlijk wel schokkend.

Deze film had interessant kunnen zijn als de nadruk niet op de (ontkenning van de) holocaust zou hebben gelegen, maar op de vermeende smaad. Af en toe leek dat eventjes wat meer aandacht te zullen krijgen, onder andere door de eerste reactie van de rechter, maar uiteindelijk werd dit aspect volledig overschaduwd door het wel zeer onwaarschijnlijke proces over de (ontkenning van de) holocaust...

Intrigerende rechtbankfilm die me zeker betreft het onderwerp enorm interesseerde. Hoewel geschiedenis me nauw aan het hart ligt, zegde David Irving me niet zo veel. Mijn vrouw die historicus is van opleiding, kende hem en het proces wel.

Boeiend vond ik ook de toegepaste strategie van de verwerende partij. Het feit dat Lipstadt best niet zelf mocht getuigen en eveneens de slachtoffers van de Holocaust dit beter niet deden, was een knappe insteek van de advocaten.

Ook de trip naar Auschwitz was interessant. Die kleine details en inzichten voegden wel wat toe aan de film en aan mijn algemene kennis. Geweldige rol van Timothy Spall als luis in de pels. Ik bleef met volle verbazing naar de film kijken. Verwonderlijk hoe zwaar je uit de kast moest komen om iets wat zo evident is te moeten kunnen bewijzen.

De Britse historicus David Irving [Timothy Spall] klaagt in 1996 zijn Amerikaanse collega Deborah Lipstadt [Rachel Weisz] aan wegens laster nadat ze hem in haar boek “Denying the Holocaust” had weggezet als een ontkenner van de Holocaust. Irving beroept zich op het argument dat hij slechts heeft benadrukt dat er geen onomstotelijk bewijs is dat de Holocaust heeft plaatsgevonden en probeert Lipstadt te provoceren. Lipstadt heeft grote moeite om zich in te houden, ook al omdat ze aanvankelijk niet zoveel vertrouwen heeft in haar advocaten Anthony Julius [Jack Lowden] en Richard Rampton [Tom Wilkinson]. De drie sterren leveren puik werk af in dit op ware feiten gebaseerde rechtbankdrama dat zich vooral richt op het proces en dus bestaat uit veel (overtuigende gespeelde) dialoog en daardoor vrij statisch is. Voor wie een fascinatie heeft voor de Holocaust zal dat overigens geen bezwaar zijn.

Indrukwekkend, zowel vanwege het thema als door de vaart van de dialogen als vanwege de vertolkingen, waarbij zoals wel vaker gezegd vooral Timothy Spall eruit springt (James Berardinelli: "Perhaps it’s the case that all preachers of reprehensible philosophies must embody some form of charisma for them to amass a following."). Uiteindelijk gaat het hier toch niet op het scherpst van de snede: David Irving wordt veroordeeld omdat hij, op basis van zijn antisemitische en racistische insteek, opzettelijk bewijs verdraaid heeft, maar het nog veel hetere hangijzer van het extreme standpunt dat de Holocaust überhaupt nooit plaats heeft gevonden wordt niet aangepakt. Dat zou ook een heel andere film zijn geweest, en ik wil deze film niet bekritiseren enkel en alleen omdat hij niet is wat hij ook niet pretendeert te zijn, maar wat er overblijft is een film die uiteindelijk misschien net te zeer "gestoken" is om het onderwerp echt ten volle recht te doen.

Degelijk.

Totaal bezopen verhaal, maar kennelijk gebaseerd op feiten. Rachel Weisz en co zijn logische castingkeuzes en zetten hun rollen voortreffelijk neer. De film is een tikkeltje te taai vormgegeven, waardoor het toch voornamelijk een acteursfilm blijft. Ik kan daar op tijd en stond weleens van genieten, zeker als het onderwerp - in positieve dan wel negatieve zin - tot de verbeelding spreekt.

3

Aardige film, die veel heeft te danken aan mooie rollen van Spall en Wilkinson. Weisz vond ik niet bijzonder.

De echte Deborah Lipstadt is nu overigens “ United States Special Envoy for Monitoring and Combating Anti-Semitism” in het kabinet-Biden.

Film vol leugens

x.com

Haha, hoe hij in dezelfde draad ook de concentratiekampen zit te ontkennen. Nee heel geloofwaardig joh.