Elvis on Tour (1972)

Prima docu met goede Elvis performances. Alleen is het allemaal minder spectaculair dan TTWII, en snel hierna zou het flink bergafwaarts gaan met de man...

Multiple split-screens werken helaas niet zo goed op de TV. Als je Elvis begin jaren zeventig wil zien is Aloha From Hawai een betere aanschaf. Veel tijd raken we hier kwijt met aankomsten en opkomsten van Elvis. De concerten zelf raken daardoor een beetje op de achtergrond. Anderzijds is Elvis altijd de moeite waard en heeft Martin Scorsese hier de montage gedaan.

Aardig om een keertje mee te pikken, maar geen essentieel Elvis-document.

Het beste aan de docu zijn toch wel de optredens met de geweldige muziek van Elvis, en zijn daarbij horende shows. De splitscreens werken wel een beetje irritant in het begin, en lijden je vooral erg af. De rest eromheen is verder niet echt interessant in beeld gebracht. Vooral de momenten voordat hij het podium betreed duren erg lang, en dat heb je na 1 keer ook wel gezien. Ook is het steeds hetzelfde deuntje (sisi rider) als hij opkomt. Voor de muziek en de show erg leuk om te kijken, maar voor de rest geen interessante of boeiende docu. Dan kun je beter, zoals wendyvortex al zegt, Aloha From hawai een keer meepikken.

3*

"That girl last night gave great head man!"

Dat zegt de King recht in de camera in de ongecensureerde Special Edition-DVD. Eentje die zeer zeldzaam is overigens. In de originele versie wordt Elvis gedubbed tijdens die uitspraak en horen we iets totaal anders. Het geeft aan dat Elvis 'fall' in deze periode is begonnen. Elvis lijkt namelijk knetterstoned als hij dit roept, en ook vaker in deze docu/concertregistratie lijkt de man enigszins onder invloed.

Elvis was natuurlijk al verslaafd geraakt begin jaren '60, maar in deze film bespeuren we de eerste tekenen van een man die zijn controle hierover aan het verliezen is.

Na het schitterende 'That's The Way It Is' is dit zomogelijk nog mooier voor de fans en andere muziekliefhebbers. En dan heb ik het wederom over de S.E. want die duurt meer dan twee keer zo lang.

Ondanks de ondergang die is ingezet bleef Elvis' stem altijd intact. Prachtige liedjes als 'American Trilogy' passeren de revue. En ze worden dramatisch mooi vertolkt door Presley. Ook de behind-the-concert-footage is indrukwekkend. Je hoeft geen socioloog te zijn om te zien dat Elvis eenzaam was aan de top.

Zeer goed.

Erg pijnlijk om te zien hoe de ruige rock & roll ster verworden is tot een soort van paljas in clowneske belachelijke costumes.

Zingen kon de man zeker wel, maar zijn manager maakte van hem een schertsfiguur.

Een triestig beeld van zijn neergang is het voor mij vooral.

Eindelijk op BluRay.

prachtige film, mooie optredens gewoon top elvis

Montage supervisor: Martin Scorsese

Zijn stem is niet super hier. Kwam waarschijnlijk door het vele toeren, waar zijn stem niet meer gewend aan was na de vele films in de jaren 60.

Dit is een fout die nog steeds niet in de credits is verwerkt; Martin Scorsese en Jerry Schilling deden de montage onder toeziend oog van Pierre Adidge (RIP).

Niet super meer??????

Heb jij geluisterd?

An american trilogy

Bridge over troubled water

hoe ontzettend goed dat is???!!!!!

Zijn stem was veel beter voor en na deze periode. In principe was Elvis' stem altijd super, maar er zijn volgens mij toch wel terdege gradaties in aan te brengen, hoe miniem ook. Maar ontzettend goed was ie altijd, alleen vaak was ie ook subliem en onovertroffen en zo meer.

Enigszins vlakke documentaire over het wel en wee van de King on tour. De gefilmde performances behoren in mijn optiek tot de beste uit zijn carrière en die bepalen bij mij dan ook het hoge cijfer, Voor iedere muziekliefhebber aan must.

Zeker niet de beste muziek docu. Al geeft het toch een vrij compleet beeld van Elvis, maar vaar wil je liever gewoon Elvis als performer zien in plaats van zijn filmkussen of het in en uit vliegtuigen stappen. Maar het is wel een fantastisch tijdsbeeld en een momentopname van een van de grootste artiesten ooit. Dat zeg ik als iemand die eigenlijk nauwelijks met zijn werk bekend is). Dat maakt deze film meer dan de moeite waard.

De 33e en laatste film van Elvis was deze concert documentaire. Het is ook zijn enige film ooit die in de prijzen viel en wel met een Golden Globe voor beste documentaire. Geen idee hoe het zat met de concurrentie in die tijd maar in elk geval heb ik ervan genoten. Het geeft een aardig beeld van de hectiek die gaande was en een toch ook wel redelijk onthechte superster die het zowat vanop afstand ondergaat, lijkt het bij momenten. Het viel me ook op hoe beleefd hij was wanneer hij ergens in één of andere Amerikaanse stad ontvangen werd door officials. Yes Sir. Zoals hier op het forum al gezegd, was Martin Scorsese uncredited betrokken bij de montage van de film als assistant. Ik heb wel ergens gelezen dat hij verantwoordelijk zou zijn voor het overdadig gebruik van splitscreens. Het is bij momenten inderdaad alsof je naar een De Palma aan het kijken bent. Maar deze esthetische aanpak past dan weer helemaal bij het flashy tijdsbeeld van toen. Een zeer charmante documentaire.