À l'Ouest de Pluton (2008)

Het is ook een manier om een lowbudgetfilm te maken. Men neme twee regisseurs die naar hun voormalige highschool gaan met een beperkte opzet voor een script. Ze casten daar twaalf jongeren die een half jaar lang workshops acteren van ze krijgen. Met die twaalf jongeren en twee DV-camera's wordt met tussenpozen een film opgenomen waar de lege plekken in het script in overleg met de jongeren worden opgevuld. Verder vraag je bij Nasa nog wat beelden op. Na de montage wordt de digitaal opgenomen film op 35mm gezet. Kosten: zo'n 12.000 dollar en een heleboel wilskracht en geduld.

En wat levert het op: Een realistisch, documentair aandoend portret van 12 jongeren in een buitenwijk van Quebec-city. Met sterk spel van de jongeren en bij vlagen een aardig sfeertje. Best een leuke film al heb ik films met dit soort thema's eerder en beter gezien.

3.0*

Opmerkelijk hoe twee betrekkelijk jonge regisseurs hier eens levensecht meesterwerk hebben afgeleverd. Puur uit het leven genomen en nergens geforceerd, zoals ze dat in Hollywood doen. Deze puurheid zal ook wel voortkomen uit het minimale budget, de afwezigheid van professionele acteurs maar in plaats daarvan echte tieners en het feit dat regisseurs zelf ook maar net volwassen zijn. Daardoor komt hun manier van spreken, hun levenshouding en hoe zij tegen de wereld aankijken het meest naturel over. Alleen maar lof heb ik voor ze.

De film, hoewel ik m'n vraagtekens zet of we hier wel te maken hebben met film want dit kwam wel heel levensecht over. We volgen twaalf tieners in de buitenwijken van Québec in Canada voor vierentwintig uur. De meest gevoelige van de tieners is nog wel Jérôme, die zijn gevoelens niet kan openbaren aan degene die hij liefheeft. Nicolas en Steve zoeken een pakkende naam voor hun rockband. Émilie organiseert een feest in haar ouderlijk huis, wat natuurlijk helemaal verkeerd afloopt. En Pierre-Olivier heeft er moeite mee dat Pluto zijn status als planeet is kwijtgeraakt. Deze tieners komen allemaal bijeen op het feestje van Émilie waar ze net even te veel alcohol drinken dan goed is voor hen.

Gus van Sant en Larry Clark zijn de enige twee regisseurs die enigszins in de buurt komen qua thema’s die ze aansnijden in hun films. Maar ze blijven ver achter, dat komt ook doordat ze in iedere film autobiografische elementen gooien. Bij de films van Gus van Sant is vrijwel iedere tiener homoseksueel en bij Clark zijn het de ouders die niet functioneren. Maar bij Henry Bernadet en Myriam Verreault zijn het puur de gevoelens van tieners die zo echt en eerlijk overkomen.

Tijdens de film kwam ik op de één of andere manier niet meer bij van het lachen. Ik ging van de ene naar de andere herkenbare hilarische scène en in iedere tiener zag ik wel iets terug van mezelf. Maar waarbij het bij Gus van Sant en Larry Clark geforceerd en querulant overkomt is het hier écht uit het leven gegrepen. Het mooie aan ''At West of Pluto'' is nog wel dat iedere tiener wel iets nieuws meemaakt. Neem de verliefdheid van Jérôme of het drugs- en alcoholgebruik van Nicolas en Steve en dat allemaal in de nachtelijke uurtjes. Maar het was niet alleen de dosis humor die goed naar voren kwam, want er waren genoeg tragische momenten in de film. Al met al een film naar mijn hart die nergens iets anders pretendeert dan het is. Een klein meesterwerk dat waarschijnlijk een stille dood tegemoet gaat. Welke distributeur durft dit aan?

Leuke film, die me vooral wist bekoren door de mooie cinematografie. Ondanks het groezelige DV-formaat zien de meeste shots er bijzonder mooi uit, echt bijzonder aangenaam om te bekijken.

Hiernaast bevat de film ook leuke porties humor en een grote herkenbaarheid die voor een deel resulteert in nostalgie naar de eigen tienerjaren. De jonge acteurs (amateurs?) kwijten zich erg goed van hun taak en het sappige Québecs accent is leuk om te beluisteren. Een fijne film die helaas - zoals Verhoeven reeds zei - allicht een verborgen 'pareltje' (da's iets teveel eer voor de film wat mij betreft, maar goed) zal blijven.

3,5*

Snap het hoge gemiddelde niet; vond het een gekunstelde, vervelende film

over verveelde pubers. Enerzijds een beetje dom filosoferen om 's nachts

(ineens...) even fijn flink asociaal te zijn. Wel leuk was de uiteindelijke naam van het bandje

en de spreekbeurt over pindakaas.