Du Bist Nicht Allein (2007)

Leuke film, over "gewone mensen" met hun problemen. Ik hou wel van zulke films.

Met uitstekend acteerwerk vertelt de film op subtiele en genuanceerde wijze over kleine gebaren, grote verlangens en een stormachtige midlife-verliefdheid in Berlijn in tijden van grote werkloosheid. Du Bist Nicht Allein is een fijne zomerse tragikomedie van Duitse makelij. Aan de hand van de belevenissen van gewone mensen geeft de film bijna als terloops een prachtig beeld van de Duitse samenleving medio de jaren nul van deze eeuw.

De thema’s die aan de orde komen zijn zwaar. Toch worden zaken als werkloosheid en alcoholisme met een bepaalde luchthartigheid behandeld. De zomerse sferen spelen daar een rol in. Du Bist Nicht Allein is ongeacht de luchtige toon ook een melancholische film. De personages verlangen naar aanhankelijkheid en communicatie en zijn bang of hebben geen zin om de realiteit onder ogen te zien. In de film rijst de vraag of je lusteloos moet blijven hangen in je huidige leven of dat je uit de lusteloosheid stapt en de energie vindt om nog eenmaal aan iets nieuws te beginnen.

Het acteerwerk is erg goed. In veel scènes wordt niet of amper gesproken en dan komt het op gestiek en mimiek aan om de emotionele context weer te geven. Dat lukt erg goed. Goeie dynamiek ook. De tragikomedie schakelt in een fijne cadans tussen luchtig en treurig. “Het kan niet nog slechter worden”, wordt er op een bepaald moment gezegd. Een accurate maar ook bittere omschrijving van een dieptepunt die echter ook inhoudt dat het alleen maar beter kan worden na het bereiken van het dieptepunt. Het is voor een ieder altijd mogelijk om in een nieuw begin te stappen. Uiteindelijk is dat de optimistische boodschap die de film de kijker meegeeft. Dat klinkt wat zoet, maar dat is de inhoud van de film absoluut niet.