The Blue Gardenia (1953)

Zaterdagochtend 3 jan.'09 op de ARD (01.20-02.45u.)!

Redelijke film deze maar de reden dat ik deze destijds gezien heb is omdat Nat King Cole er ook nog even in optreedt.

Ondanks het enigszins voorspelbaar en toch eenvoudig (en niet zo origineel) plot, toch behoorlijk goed en aanvaardbaar opgebouwd.

Typische zwart-wit suspensfilm uit de early fifties, waar Lang er nog een commercieel toetje wist aan toe te voegen door het inlassen van een optreden van crooner Nat "King" Cole. Niet vergeten dat toen TV-Shows met zangers nog in de kinderschoenen stonden en dat de radio nog steeds het medium was voor zangers. Een verschijning in een langspeelfilm was voor de fans zeker graag meegenomen.

Dit terloops. Onthouden een goede Fritz Lang en uitstekende acts.

Het draaien van de film zou slechts 3 weken in beslag hebben genomen.

Een van Fritz Lang’s betere thrillers met een degelijk rechttoe rechtaan verhaal. Het weerzien met de films uit de glorieperiode van de grote Hollywood studio’s is telkens weer een feest van herkenning voor mij. Anne Baxter, Ann Sothern, Richard Conte; het zijn drie van de toenmalige sterren waarmee ik in de beginjaren van mijn “filmleven” gepokt en gemazeld ben. Inmiddels heb ik vele honderden van die films teruggezien. Mijn belangstelling en vooral waardering voor de hedendaagse Amerikaanse films is een fors stuk minder, maar uit die rijke studiojaren hoop ik er nog veel te zien.

Het aarzelende verhaal van dit clichématige melodrama, met onder meer drie neurotische vrouwen (waardoor ik de cast ook minder vond, maar waarschijnlijk werd hun opgedragen om overdreven, manafhankelijk te spelen), vond ik niet bijster interessant en het einde kwam volledig uit het niets vallen. Leuk om Raymond Burr te zien, die ik kende van de televisieserie Perry Mason (1985-1993). Als welkom intermezzo zong de onnavolgbare Nat King Cole, die maar 45 jaar mocht worden, de titelsong.

Weinig verheffende noir van Lang rond een ontgoochelde blondine die het met een foute meneer op een zuipen zet, om net op tijd tot inkeer te komen met moord en doodslag tot gevolg. Tenminste, dat lijkt dan even zo, de oplettende kijker weet natuurlijk wel dat Norah niet de beslissende klap heeft uitgedeeld. Het plot richt zich vervolgens vooral op een columnist die op slinkse wijze het politie-onderzoek beïnvloedt, totdat hij als een baksteen valt voor genoemde blondine. Geen onaardige sfeer, maar ook weinig bijzonder en het happy end is zelfs vrij onnozel. Al met al wel een tegenvaller.

Wat een totale buchtfilm zeg. Stonk tegen de sterren op, saai en platonisch. Enkel de psychedlische beelden van dronkenschap in deze film waren origineel en de moeite waard, weet je wel.

Van Fritz Lang, de Duitse regisseur die in 1933 het nationaalsocialistische Duitsland verliet en zich in de Verenigde Staten vestigde. The Blue Gardenia draait om de moord op een notoire vrouwengek (Raymond Burr) die op de avond dat hij werd vermoord in gezelschap verkeerde van Norah (Anne Baxter). Een vrolijke en alcoholrijke avond eindigt met opdringerig gedrag van Burr en met Norah die naast zijn lijk ontwaakt zonder enige herinnering aan het gebeuren. Ze vlucht in paniek in de veronderstelling dat zij de moord wel moet hebben gepleegd. Alle schijn spreekt in haar nadeel, maar zekerheid is er niet. Niet voor Norah die de avond omgeven door een alcoholische nevel beleefde. Ook niet voor de kijker die door Fritz Lang op suggestief beeldmateriaal wordt getrakteerd dat niet helder is te interpreteren.

The Blue Gardenia is een film over een schijnwereld en over een echte wereld. Over dromerige aannames en over de harde waarheid. De film vertelt over de wereld die schuilgaat achter romantische fantasieën en toont een botsing tussen zoete dromerijen en naakte feiten. De film introduceert sterreporter Casey Mayo (Richard Conte) als de verbindende factor tussen beide belevingen. Hij is de man die aan de zoektocht naar de mysterieuze vrouw die in het gezelschap van Burr verkeerde op de avond van zijn dood, een sensationele reeks artikelen wijdt. Hij is tevens de man die eenmaal onder de indruk van die vrouw uiteindelijk de allesverslindende zucht naar de scoop laat varen en het mysterie van de moord echt wil ontrafelen.

Fritz Lang maakt een sfeervolle thriller en schetst tegelijkertijd een instructief portret van de positie van de vrouw in het patriarchaal getoonzette Amerika van de jaren 50. Vooroordelen en een dubbele moraal bepalen de denk- en werkwijze in deze door mannen gedomineerde wereld. Het is deze wereld die Norah heeft gevormd en haar in haar ondergeschikte en naar liefde zwijmelende rol heeft geduwd. Haar eigen onwetendheid over het verloop van de bewuste avond doet de rest. Al die zaken maken dat de aan zichzelf twijfelende Norah steeds dieper wegzakt in een poel vol schuldgevoel en onmacht.

Anne Baxter speelt zowel de ietwat naïeve, blijmoedige en naar liefde hunkerende Norah als de gedesillusioneerde Norah zeer overtuigend. Ook het acteerwerk van Raymond Burr, Richard Conte en Ann Sothern is goed. Ze zetten een stel intrigerende personages neer die niet alleen maar zwelgen in somberheid, zich autoritair gedragen of romantische visies hebben over de toekomst maar die in het script ook de ruimte krijgen om binnen de toenemende beklemming af en toe wat luchtigheid te genereren. Doses ironie en zwarte humor zijn de personages niet vreemd en bevallen goed.

The Blue Gardenia is ondanks de vleugjes luchtigheid meestentijds een spannende en sfeervolle thriller die helaas door de studio werd opgezadeld met een ongeloofwaardig einde dat geheel contrasteert met de dreigende en beklemmende sfeer die de film zo effectief weet op te roepen. Het lullige einde van de film zou heel goed in een willekeurige romantische komedie passen en ontgoochelde mij behoorlijk. Nee, dat einde is bepaald geen lekkere kers op de taart.

quote=5212878]

en schetst tegelijkertijd een instructief portret van de positie van de vrouw in het patriarchaal getoonzette Amerika van de jaren 50. Vooroordelen en een dubbele moraal bepalen de denk- en werkwijze in deze door mannen gedomineerde wereld. Het is deze wereld die Norah heeft gevormd en haar in haar ondergeschikte en naar liefde zwijmelende rol heeft geduwd. Haar eigen onwetendheid over het verloop van de bewuste avond doet de rest. Al die zaken maken dat de aan zichzelf twijfelende Norah steeds dieper wegzakt in een poel vol schuldgevoel en onmacht.

The Blue Gardenia is ondanks de vleugjes luchtigheid meestentijds een spannende en sfeervolle thriller die helaas door de studio werd opgezadeld met een ongeloofwaardig einde dat geheel contrasteert met de dreigende en beklemmende sfeer die de film zo effectief weet op te roepen. Het lullige einde van de film zou heel goed in een willekeurige romantische komedie passen en ontgoochelde mij behoorlijk. Nee, dat einde is bepaald geen lekkere kers op de taart. [/quote]

het patriarchaal getoonzette Amerika van de jaren 50. Vooroordelen en een dubbele moraal bepalen de denk- en werkwijze in deze door mannen gedomineerde wereld een hele mondvol moderne onzin naar mijn mening , wat weet je feitelijk over die tijd en hoe de maatschappij in de praktijk werkte ? mischien werden vrouwen wel enorm bevoordeeld sociaal maatschappelijk ,en werd alle verantwoordelijkheid op de man afgeschoven .

Ik moet altijd een beetje mijn hoofd schudden als er weer eens gestrooid word met een van die bekende feministische buzz words .

Heel veelzeggend over deze zogezegde patriarchale maatschappij is de dubbele moraal waarin hier het slachtoffer van de moord moreel slechter word geportretteerd als de vrouw die hem vermoorde en die min of meer als slachtoffer bijna een excuus krijgt ( gelukkig was dat toen nog een brug te ver ).

Verder prima spel van Conte en Baxter ,

ik had overigens geen enkel probleem met het einde , sterker nog het is de enige geloofwaardige eindplot wat nog enigsins bevredigend is , uiteraard was het natuurlijk meer dan logisch dat het verhaal zou uitdraaien op een happy end .

Aardige noir-achtige thriller die in het begin draait om het personage van Anne Baxter, en die bewijst hier dat ze niet alleen maar mooi is maar ook nog heel behoorlijk kan acteren (met name het vrolijk-aangeschoten zijn doet ze overtuigend); dat talent was natuurlijk eigenlijk al duidelijk uit haar eerdere films (waaronder All about Eve), maar op de een of andere manier is ze bij mij altijd onder de radar gebleven. In de tweede helft komt er meer aandacht voor de rol van de journalist, en Richard Conte zet die eveneens goed neer met de juiste mix van kwetsbaarheid en cynisme. De film is gedurende het grootste deel nog altijd spannend omdat je niet weet hoe Norah hier uit kan komen c.q. hoe deze film het voorspelbare "happy end" kan krijgen, maar wanneer op het einde blijkt dat Prebble de mep met de poker gewoon heeft overleefd en Norah dus helemaal geen moord heeft gepleegd riekt dat toch een beetje maar valsspelen. Natuurlijk hebben films in deze tijd bijna altijd een happy-end (hoewel zeker niet altíjd, zie bijvoorbeeld Out of the past), maar deze plotwending komt wel èrg geconstrueerd over: als Norah bij haar ontwaken de pols van Prebble zou hebben gecontroleerd zou ze hebben ontdekt dat hij helemaal niet dood is en zou je dus geen film hebben, dus moet ze onmiddellijk in paniek wegrennen zodat de scriptschrijver haar met een schuldgevoel kan opzadelen. Aan de andere kant: als ze had gemerkt dat hij nog leefde zou ze alsnog een probleem hebben als ze de volgende dag in de krant had gelezen dat hij dood was aangetroffen, want wie zou er dan in haar onschuld hebben kunnen geloven? Nou ja, misschien is dit allemaal veel te ver doorgedacht, maar net als sommige andere gebruikers hierboven was de huidige oplossing mij een beetje een doorn in het oog. Neemt niet weg dat dit voor het grootste gedeelte toch een spannende en goed geacteerde film is waarbij ik lang benieuwd bleef naar hoe de heldin zich uit de problemen zou kunnen werken, en dat komt toch eigenlijk niet zo gèk vaak voor.

The Blue Gardenia's begin lijkt op dat van House By the River gisteren. Maar het is veel uitgebreider en de afloop is anders. Daarna gaat The Blue Gardenia vooral over schuldgevoel. Na het einde van de Mccarthy-tijd werd Lang weer gevraagd voor klusjes. Deze film was voor Waner, maar met een laag budget en een hoog tempo/. Anne Baxter is de ster van dienst en Nat King Cole zingt in de film de titelsong. Er zijn films waarin Lang meer van zichzelf kwijt kon.

The Blue Gardenia is echter duidelijk minor Lang. En dat komt dat het fijne gedetailleerde begin nooit echt een goed vervolg krijgt. Met een uiterst geforceerde happy end is bijna silly.