Melodiya dlya Sharmanki (2009)

In elk geval met stip mijn favoriete Kerstfilm vanaf nu!

Inderdaad, Meestal laten kerstfilms altijd de "kerstgedachte" zien.

Hier gebeurt het tegenovergestelde, maar met een beter resultaat.

Het is eigenlijk heel erg om mensen die het echt nodig hebben niet te helpen.

En toch was het niet sentimenteel wanneer de situaties het meest uitzichtloos waren.

Mijn ontroering was juist het grootst tijdens een chaplineske scene in een auto en in een casino.

Waarin de muziek en de dialoog samen klonken als een hiphop nummer.

Geweldig, dynamisch en zeer komische scene. Voor zoveel lyriek, humor en vakmanschap liet ik een traantje gaan van bewondering.

Ik vond de limousine scène eigenlijk de minste. Maar dat kwam meer door de mannen. Het begin in de trein is heerlijk. Die kerstkaarten met de babyslachting door Herodes . En daarna volgt de ene 'legendarische' scène de volgende op. Nikita in de kuil, in het casino, de scène op het station zondermeer briljant. Niet alleen de bellende mensen (toen verlieten de meesten de zaal), maar ook die loketjes en zo. En met dat geleur met dat briefje van 500 Euro was ook onovertroffen. Inclusief het bagagedepot.

Schrijnend, maar ook opbeurend en inderdaad overheerst dat eerste. Soms behoorlijk ontnuchterend. Muratova combineert het failliet van de Sovjet Unie nog meer met dat van de wereld (Asthenisch Syndroom+ zeg maar) zonder dat het er bovenop ligt. Het ís gewoon een Kerstfilm. Ik denk dat Muratova wel goed naar Roy Andersson heeft gekeken (en andersom). Zelf de file zonder eind komt hier letterlijk in terug. De film is naast Muratova's eigen werk een must voor liefhebbers van Songs from the Second Floor én de sprookjes van H.C. Andersen.

Het laatste uur zakte wel wat in, teveel uitgesponnen en Alyona en Nikita samen waren veel beter dan los. Alyona verdwijnt helaas een beetje uit beeld. Even voor de kenners. Wie was hier nu Renata Litvanova? Logischerwijze de fee aan het einde, maar ik had het idee dat de lokettiste (ook) Litvanova was.

Het was trouwens ook de allereerste film die ik ooit zag met een huilende baby in de zaal. Het paste eigenlijk er wel goed bij. Dus was niet zo heel storend

Ik bedoelde inderdaad het casino, maar de scene in de limousine was de aanloop naar die scene.

En de dialoog was erg ritmisch en paste heel goed bij de muziek. Ik zat bijna te dansen in mijn stoel.

In meerdere films van Muratova en vooral Chekhov's motifs zijn de dialogen heel muzikaal.

Prachtig vind ik.

Litvanova was volgens mij die fee. Maar die actrice achter de kassa komt ook heel vaak opdraven in Muratova's films.

Die kerstkaart met de babyslachting door Herodes is inderdaad goud waard.

Een aantal films van Muratova zou je makkelijk kunnen laten zien met publieksparticipatie denk ik. Zoals bijvoorbeeld bij The Rocky Horror Picture Show.

Maar dan wel alleen met fans van Muratova, anders krijg je alleen boegeroep.

Gelukkig toch nog een Muratova mee kunnen pikken. Keek al tijden uit naar haar cinema, en door de moeilijke verkrijgbaarheid was dit IFFR een uitgelezen mogelijkheid. Toch kwam het allemaal niet uit zoals ik wil, kon op veel dagen niet maar kon gelukkig deze nog meepikken. Volgens mij ook nog vrij gelukkig geweest met de film.

Vooral een aaneenschakeling aan heerlijke scenes. De supermarkt, de limousine, het station. Ga zo maar door. Gewoon tweeënhalfuur genieten van heerlijke situaties en met verve ingevuld door Burlaka en Kostyuk. Dat gesteggel met die 500 euro . Die wezenloze uitdrukkingen van Kostyuk en Burlaka ook .

Het naargeestige wereldbeeld van Muratova kon ik hier nog niet zo in ontdekken maar dit lijkt me dan ook één van haar minst negatieve. Erg leuke film vol absurdisme met een licht depressief randje. Erg leuk en dit smaakt naar meer.

Ik weet eigenlijk niet of Muratova nu zo'n naargeestig wereldbeeld neer wil zetten in haar films. Denk het eigenlijk niet. Net zo min als dit één van haar minst negatieve zou zijn. Hij is toch behoorlijk schrijnend -tussen alle absurditeit door- en minder cryptisch (zeg maar gewoon direct) in zijn kritiek.

Buzka speelt trouwens niet de vrouwelijke hoofdrol, dat is Kostyuk. De acteurscredits hier zijn wat ongelukkig gekozen.

Bedankt voor de opheldering. Ook maar gebaseerd naar horen zeggen maar niet te veel gewicht aan hangen dus.

Mooi!

Net zoals Ironiya Sudby, ili S Legkim Parom! (1975) is dit nu echt een film die je op de kerstdagen moet gaan bekijken. Verder verschilt deze nogal trieste maar toch ook wel warme film van Muratova hemelsbreed met Ironiya…Ik denk zelfs dat zo’n film als Melodiya.. als die in 1975 gemaakt zou zijn nooit door de Sovjet censuur zou zijn gekomen. Stinkende en in lompen gehulde mensen, bedelende kinderen, casino-verslaafden, stelende supermarkt bezoekers… Neen, dat kwam in de Sovjet Unie natuurlijk niet voor.

Niettemin vind ik Melodiya een prachtige film met uitstekend acteerwerk van twee kinderen die op zoek waren naar hun vader. Ondanks de triestheid daarvan leverde dat toch een hoop komische taferelen op. Hoogtepunt daarvan waren de scènes in het casino en vooral die in de supermarkt. Bezoekers die stalen als raven en dit terwijl de bewakers lagen te snurken voor de monitor. Het einde was trouwens ook ontzettend mooi.

Rest mij nog de opmerking van wat een Oekraïense film nu onderscheidt van een Russische film want in deze film werd volgens mij 100% Russisch gesproken. Nog nooit in welke Russische of Sovjet film dan ook heb ik zoveel van het Russisch kunnen verstaan als in deze film. Ik denk toch wel dat het culturele verschil tussen Rusland en Oekraïne (m.u.v. het westelijk deel) miniem is.

4.5*