Pardonnez-Moi (2006)

Un portrait de famille au vitriol

Dat staat op de poster, en dat is ook wel een juiste samenvatting. Halverwege de film begon me al te bekruipen dat dit wat lijkt op het Franse antwoord op Festen. Aan de poster te zien heeft iemand anders diezelfde gedachte ook al gehad. De vergelijking met A Nos Amours zie ik dan weer niet - da's heel een andere film, de parallel zit hem meer in het familiale aspect dan iets anders. La Petite Lili zou misschien een betere vergelijking zijn.

Het aardige van het film-in-film concept en het heel naturelle, rechtuite, rechtstreekse acteren is dat het geheel niet echt overkomt als een film. Daardoor raakt het meer - als je tenminste in het verhaal zit, anders wordt het onsamenhangend. Maïwenn is natuurlijk de ster, de andere acteurs hangen daar maar een beetje bij - en ook door het concept, komt het nauwelijks over als acteren wat ze doen. Vooral daardoor is de film wel interessant om te zien.

Wel lastig om een cijfer voor te kiezen - ik aarzel wat tussen 3.5, wat voor mij betekent een goeie film, maar geen meesterwerk - of een 4.5, en dat is wel beslist iets wat bij een meesterwerk hoort. Ga ik nog eens over denken, voorlopig de 3.5 maar.

Bijzondere film waarin regisseuse Maïwenn Le Besco een verbluffende rol neerzet van een jonge vrouw die zich niet kan neerleggen met het onrecht en geweld in haar jeugd door haar vader aangedaan..

Deze houding vertaalt zich in de film door enkele vreselijk cynische scènes in realiteit amper voorstelbaar. Wellicht is het dan ook dát wat de film boeiend maakt want Maïwenn voert je van de ene verrassing naar de andere.