Boogie Woogie (2009)

Britse komedieDrama over oplichting en affaires in de ondoorzichtige kunstwereld. Goed onderhoudend verhaal, goede dialogen aangevuld met mooie chicks. Die paar handy-cam scenes geven de film net wat meer diepgang en betekenis.

Film over mensen, die niet alleen in kunst doen, maar zelf ook erg kunstmatig zijn. Niet mijn soort vermaak.

Trailer.

En met Scully in de hoofdrol. Interessant.

Een helaas sporadisch echt grappige komedie, die bedoeld is als een snelle wrange satire op en tevens aanklacht tegen de huidige wereld van de kunst. Doordat het centrale verhaal teveel zijwegen (subplots) inslaat wordt het geheel nodeloos ingewikkeld en gecompliceerd; is het niet in balans en intrigeert niet (meer). De giechelende dialogen zitten een scherpzinnige en gedurfd bedoelde conversatie danig in de weg. Duidelijk is in ieder geval dat goede satire een kunst op zich is.

Redelijk Britse komedie/Drama met verder nog rollen van Danny Huston, Christopher Lee, Joanna Lumley, Charlotte Rampling, Amanda Seyfried, Stellan Skarsgård en Gemma Atkinson.

Deze film krijgt van mij al minimaal twee punten vanwege het zeer hoge aantal vrouwelijk schoon (o.a. Heather Graham en Amanda Seyfried ). Het verhaal waarbij kunst centraal staat stelt opzicht niet zoveel voor maar de uitvoering was wel leuk gedaan en ook viel er soms wat te glimlachen. Dat is vooral te danken aan de indrukwekkende sterrencast die het wel aardig deed en dan met name Danny Huston. Vanwege het hoge aantal vrouwelijk schoon (regelmatig ook bloot. o.a. de fraaie jongens van Heather Graham) keek deze film zich verder lekker weg en echt lang (iets van 85 minuten) duurt de film ook niet waardoor het nergens echt vervelend of saai wordt. Het einde was wel aardig en bevat ook wat drama.

Een indrukwekkende cast is helaas geen garantie voor een goede film. Heather Graham, Christopher Lee en vooral Amanda Seyfried (mijn favoriete actrice) zijn natuurlijk pluspunten maar het scenario is wel erg leeg en nietszeggend waardoor de verveling en irritatie op een gegeven moment toe gaat slaan. De enige reden dat ik het einde heb gehaald is de aanwezigheid van Amanda Seyfried.

Matig.

Een film dat het wereldje van de kunst aankaart. Of het echt een kritische film tracht te zijn betwijfel ik, daarvoor is het veel te licht. Maar het idee is wel duidelijk. Kunst is naast een kwestie van smaak ook een zakenwereld met veel geld, de juiste mensen en een dosis geluk. Het contrast tussen Bob Maclestone die nog liever z'n kunst verkoopt dan het z'n vrouw te gunnen en Dewey die niet bepaald een zakenman is, maar z'n hele leven bezig is met kunst en er niet mee kan leven als hij opzij geschoven wordt. Al is daar de drijfveer evengoed succes natuurlijk... Mooi is het personage van Christopher Lee, dat veel waarde acht aan z'n schilderij, terwijl er massa's geld mee gemoeid zijn.

Als film is dit vrij luchtig en zal het niet veel mensen bekoren. Het vrouwelijk schoon is aangenaam en het sfeertje in de film houdt alles voldoende boeiend. Dit is een gewone aangename film zonder meer.

Sowieso interesseer ik me weinig voor de kunst en de manier waarop ze het hier verkopen is wel erg bedroefd. Gallerij-houders discussiëren over de prijs van hun gemeenschappelijke goederen en om de leegte op te vullen zien we bijna alle vrouwen wel wat sensueel contact uitoefenen. Dan loopt er ook nog een lesbienne rond met een camera'tje die alles moeiteloos op kan nemen zonder reacties uit te lokken. Het eindresultaat wordt zelfs getoond in een openbare ruimte. Het vele naakt er tussendoor deed me aan ons eigen land denken; overbodig en een goedkope truc om de aandacht van de kijker vast te houden. Verder zijn er implicaties dat het allemaal wat te dik is aangezet zoals het moment dat Jo een brief aan het schrijven is, tergelijkertijd met zijn linkerhand een halter omhoog en omlaag heft en kort daarna een witte lijn wegsnuift). Ik vond hier weinig aan.

Deze film levert het bewijs van de stelling dat je met een heleboel geniale acteurs nog steeds een slechte film maken kan. Want dat is het - een slechte film.

Het verhaal heeft op zich potentieel genoeg, maar maakt geen keuzes en vertilt zich daardoor. De contradicties tussen geld en bezit, hebberigheid en liefhebben, kunst en prutsen, commercie en lijden - ze zitten er allemaal in, maar geen van alle komen ze behoorlijk uit de verf.

Christopher Lee zet een aangenaam personage neer. Als een van de weinigen, en misschien is hij daar eigenlijk wel helemaal alleen in. Die trap krijgt de kunstwereld wel na - de enige die ietwat sympathiek overkomt is de eigenaar die zijn kunst rechtstreeks van de kunstenaar koopt. De rest is amoreel, geldbelust, oneerlijk, en waarschijnlijk nog meer dan dat - en allemaal tegelijk zonodig.

Wat de film dan nog overblijft is de visuele aanwezigheid van Heather Graham en Amanda Seyfried. Toch wat mager.

Ondanks heel wat bekende namen kon me deze film op geen enkel moment boeien. Saai en inspiratieloos. Het verhaal leidt uiteindelijk tot een nietszeggend geheel. Gelukkig zijn er nog momenten die me toch wisten te bekoren zoals de rol van Christopher Lee die zijn kunstwerk meer lief heeft dan al dat geld. Daarnaast de lieftallige Amanda Seyfried en Heather Graham die er best mag wezen. Ook Danny Huston was in zijn rol nog best te pruimen. En niet te vergeten Picasso.

Daarom toch nog een 3/10, want voor de rest heeft de film helemaal niets te bieden. Een stilleven op zich.

Niet veel aan de voorgaande commentaren toe te voegen. Vermoedelijk opgezet als een enorme satire op het kunstwereldje waarbij vrijwel alle betrokkenen –kunstenaars, galeriehouders en bezitters– op gewin uit zijn, ofwel financieel ofwel erotisch ofwel qua status qua "belegging", met als de enige twee uitzonderingen de eigenaar van het titelobject die zelfs met de dood onder ogen nog geen afstand wil doen van iets waar hij als enige een gevoelswaarde aan hecht, en de jonge kunstpromotor die door iedereen een beetje belachelijk wordt gevonden en die het op het einde de zelfverkozen dood omarmt. Helaas zijn er teveel plotlijntjes en teveel personages waardoor niets beklijft en niemand de aandacht krijgt om erbovenuit te springen. Alleen dat allerlaatste moment... Niet per se slecht maar gewoon van alles teveel, both too much and not enough.