You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010)

Ik vond de film helemaal niet luchtig, zeker niet vergeleken met Midnight in Paris, die ik een week eerder zag. Hij keek wat moeilijk omdat ik geen enkel personage sympathiek vond. Anthony Hopkins en Naomi Watts zijn op zich wel prettig om naar te kijken. Aan de ene kant is het een tragikomedie zoals Allen ze altijd maakt, aan de andere kant is het een zwak verhaal over mensen die verkeerde keuzes maken en die elkaar toevallig kennen. De middelmatige humor kan het niet verhaal niet redden, waardoor het een nogal saaie vertoning wordt.

Uiteindelijk loopt het voor bijna iedereen slecht af. De enige twee die aan het einde gelukkig zijn, staan als een soort naieve kinderen in het leven. Ignorance is bliss?

Een film over relaties. Dat is een typisch Woody Allen onderwerp. Maar ik vind dit niet een typische Woody Allen film. Hij is ook niet zo grappig. Maar het wel een goede film, al zal hij me waarschijnlijk ook niet echt bijblijven. Ik zat me trouwens ook lange tijd af te vragen waar ik Josh Brolin toch van herkende. En nou weet ik het ineens. Hij speelde vaak de mannelijke rol in de komische Engelse serie "Smack the pony".

Wat me van deze film voornamelijk bij zal blijven zijn de magnifieke botsingen tussen de geëxalteerde Gemma Jones en de bijzonder kortaangebonden Josh Brolin. Verder heb ik me voornamelijk gestoord aan het nietszeggende relatiegedoe, die eeuwige mopjes jazzmuziek en die irritante voice-over. Negentig minuten die niet vermakelijk waren en me op het einde ook niets wijzer achterlieten dan ik al was na Allens vroegere werk.

Hahaahhahaha....heb de huurfilm hier liggen en nu word ik nieuwsgierig........

A deceased one. They're always the stiffest competition

Zo langzamerhand begint Woody Allen zich toch op te bouwen naar één van mijn favoriete regisseurs. Beetje vreemd aangezien ik in 26 geziene films nog nooit meer dan 4* heb gegeven, maar tegelijkertijd zijn er weinigen die over hun gehele carrière zo vaak die score hebben gekregen. Vind het sowieso wel knap dat hij jaar na jaar een film uitbrengt en dat hij toch een zeker niveau weet te behouden. You Will Meet a Tall Dark Stranger is dan ook de 13e film alweer die ik met 4* beloon en dat wilt toch ook wat zeggen.

Wel opvallend hoe de film perfect gezien kan worden als de standaard Woody Allen film. Het is een samenraapsel van al die typische elementen die de regisseur zo leuk maakt en het is eigenlijk enkel en alleen de voice-over die hier wat zijn effect mist. Het is niet zo uitzonderlijk in zijn recentere films dat Allen niet meer meespeelt, maar die voice-over is echt perfect op zijn lijf geschreven. Soit, de gebruikelijke Allen elementen dus en dat resulteert in een vermakelijk over en weer gepingpong over een aantal scheefgelopen relaties. Van een oude man die het zwaar te pakken krijgt voor een prostituee tot zijn ex-vrouw die opeens in het paranormale gelooft tot een schrijver die een nieuwe muze vind en dan maar besluit om het boek van een zogenaamd overleden vriend te stelen. Kleine verhaallijnen die, met uitzondering van de bloedband tussen de personages, niets met elkaar hebben te maken en toch een perfect geheel vormen.

Vind het ook wel fijn dat dit zowat aanvoelt als 'een dag in het leven van' en dat de verhaallijnen niet noodzakelijk volledig worden afgerond. Met een acteur als Anthony Hopkins kun je perfect zo'n climax doen waarbij hij te weten komt dat zijn vrouw hem bedriegt en dat het kind wel/niet van hem is terwijl je als kijker het antwoord ook niet weet. Verder weer een aantal uitstekende acteurs die hier komen opdraven. Naomi Watts is altijd goed, hetzelfde kan gezegd worden van Josh Brolin en dan zijn er nog vermakelijke bijrollen van Antonio Banderas en Anna Friel. Altijd al een zwak gehad voor die laatste sinds Pushing Daisies en hoewel ze hier maar een beperkte bijrol heeft, is het wel fijn om haar nog eens in iets te zien spelen.

Een ietwat standaard Allen film dus en toch.. Ik blijf het een erg leuke regisseur vinden. Het is zo iemand bij wie je perfect weet wat je kunt verwachten en die zelfs dan nog verrassend uit de hoek kan komen. You Will Meet a Tall Dark Stranger heeft vooral ook nog zijn cast die dit tot een hoger niveau weet te tillen. Had wel iets meer van Londen zelf verwacht trouwens, naar mijn gevoel weet Allen in andere films de stad waar de film zich afspeelt meer elan te geven.

4*

"Life was full of sound and fury and in the end it signified nothing"...

Waar hoor en Woody Allen maakt er een voor hem typische "langs de neus weg"-komedie van waar ik geamuseerd heb naar toe gekeken.

Geen grootse Woody Allen, maar dat zie ik toch veel liever dan veel van die Amerikaanse producten die geforceerd grappig willen zijn.

Lekker meegenomen zijn bij Woody steeds de evergreentjes, nu met "Wish upon a Star" in zachte 40-iger-jaren-stijl uitgevoerd.

Prima acteerwerk.

Een onvolmaakte film, in de meest letterlijke zin van het woord. Het hang als los zand aan elkaar, terwijl de thematiek - vroeg of laat komen alle illusies bedrogen uit - er zonder al te veel subtiliteit ingeboord wordt. Waarschijnlijk is dat de grote makke van de film, we weten al veel en veel te vroeg waar het uiteindelijk allemaal heen gaat. Dat hoeft in principe niet erg te zijn, maar de oplossingen die Allen biedt - Goh, een op til geraakte zeventiger die met een hoer van half zijn leeftijd trouwt, blijkt uiteindelijk toch niet zo gelukkig te zijn in dat huwelijk - getuigen wel van erg weinig creativiteit.

Ook dat hoeft niet funest te zijn, als Allen deze prent had opgeleukt met een keur aan humoristische oneliners, maar ook dat is nauwelijks het geval. De blikvanger op dat aspect, een verwilderde oude vrouw die door haar scheiding de verleidingen van een huichelende waarzegster niet kan weerstaan, is eerder vermoeiend dan leuk. Er is in die draad ook geen enkel verrassend element of interessante ontwikkeling te bespeuren; het gaat van kwaad naar erger en dat is het dan. Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor de andere verhaallijnen: het laatste halfuur is eigenlijk totaal overbodig, omdat de kijker ze in het eerste half uur zo naadloos kan uitstippelen. Dan hoop je ergens onderweg verrast te worden, door de scherpe geest die ons aller Woody normaliter is, maar dat gebeurt verbazingwekkend genoeg in zijn geheel niet. Misschien wel de minste van hem die ik tot dusver heb gezien.

Ondermaatse films met weinig subtiele karakters. En er zit ook niks pit in. Soms had ik de indruk naar ouderwets toneel te kijken met afgedreunde dialoogjes. Ten slotte wordt de film ook nog eens afgebroken op een punt waar alle plotjes (nu ja, 'plot') in de lucht blijven hangen. Dat zal wel de bedoeling zijn (live goes on, weet je wel), maar het resultaat is een film zonder kern, zonder ziel. Bedroevend.

Afgeraffeld , weinig gevoel voor esthetiek , incomplete soort van schets ergens uit een laatje opgevist met voor de zoveelste keer dezelfde themas die soms goed uit hebben gepakt maar in dit geval naar het gênante overhellen. Ondanks de clichés wel redelijk onderhoudend tussendoortje.

Grappig stijltje, beetje zwarte humor

Niet onaardig. Ik wou zeggen: poging tot een Woody Allen pastiche... Totdat ik net nu zie dat het een Woody Allen film is. Wel wat erg veel cliché's. Ouwe vent poogt nog jong over te komen (erg-erg goeie Hopkins), ma die het zoekt in spiritualiteit (al een cliché in een cliché), jonge vrouw die op baas valt, schrijver die het poogt te maken. Uitstekende acteren redt de film. Geen oordeel aan het eind, zelfs geen finish hoe dingen zullen uitpakken behalve... de twee die elkander vinden in spiritueel en warrig zijn. Soms is de illusie beter etc.

Aardige film voor tussendoor die prima wegkijkt, blijft over het algeheel wel wat oppervlakkig.

Nou moe! Ik had 'm blijkbaar al gezien (ik word oud) en toen vond ik 'm rotslecht.

Deze keer vond ik 'm een pak beter. Ik zal wellicht in een betere bui gezeten hebben? Enfin… Ook nu begon ik wel met ergernis. Praten, praten, praten… en als de acteurs even hun kop hielden kwam de VO nog wat overbodig geraas ertussen smijten. Het gebruikelijke Woody Allen gebral. Sympathiek zijn de figuren ook al niet echt.

Wat ik er deze keer dan wél leuk aan vond? Hoe sommige lijntjes uitgestippeld werden maar dan toch helemaal een andere kant op gingen… Hoe bv. een Greg bij Sally's bekentenis en bij haar poging naar zijn gevoelens te polsen, toch de boot afhoudt. De ironie is dat alleen die irritante moeder op haar pootjes valt (en Greg), maar dat de anderen hun levens hopeloos in de soep gedraaid hebben... Het komt erop neer, dat zodra ik even niet te veel op mijn ergernissen focuste, ik de film zowaar een beetje amusant begon te vinden… Een beetje.

Op goed geluk deze eens bekeken en het was niet mis, maar ook niet waw. De film keek wel vlot weg en nog een indrukwekkende cast, alleen is het niet echt een film die me zal bijblijven. Hiervoor was de film te gewoontjes. Prima om eens gezien te hebben, maar dat was het ook.

Redelijk.

Typische Woody Allen, althans voor mij. Nogal lichtvoetig en met een hoop typetjes, soms wat irritant, dan weer plezant. Naar goede gewoonte zijn die typetjes vertolkt door een resem bekende gezichten. Ik moet zeggen dat het acteerwerk oké is, maar dat de bekendheid van de cast niet per se een pluspunt is.

Het eerste uur van de film vind ik beduidend beter dan het laatste half uur. Je denkt te weten welke richting het uitgaat - Allen, voor zover ik zijn oeuvre ken, maakt vaak dezelfde film. De boomerang komt ook effectief terug, maar ik heb er net niet genoeg plezier uit gehaald toen die terug kwam. Jammer.

3

Deze film gezien op cinemember. MOOIE film. Het einde was misschien wat los, maar het was toch aangenaam om naar te kijken.

Niets is mens' ego vreemd met betrekking tot realisatie van het diepere innerlijke verlangen gekoppeld aan onverwerkte trauma's. Echte "Woody Allen" film, doch hij kan beter.

Sally [Naomi Watts] komt met haar echtgenoot Roy [Josh Brolin] naar Londen om een oogje in het zeil te houden bij haar moeder Helena [Gemma Jones] die een einde aan haar leven probeerde te maken toen Alfred [Anthony Hopkins] van haar besloot te scheiden. Helen is in de ban van toekomstvoorspeller Cristal [Pauline Collins]. Sally heeft een oogje op haar nieuwe werkgever [Antonio Banderas], Roy valt op de gitaarspelende overbuurvrouw [Freida Pinto], Alfie trouwt met een veel jongere actrice/sekswerker [Lucy Punch] en familievrienden Peter [Jim Piddock] en Enid [Celia Imrie] proberen Helena te koppelen aan Jonathan [Roger Ashton-Griffiths] die moeite heeft om afscheid te nemen van de geest van zijn overleden vrouw. Onderhoudende romantische komedie met levensechte personages en een fijne cast.