Hai Shang Chuan Qi (2010)

Ben benieuwd of deze docu op Of Time and the City van Terence Davies lijkt . Davies heeft namelijk een documentaire over Liverpool samengesteld . En deze gaat , zo te zien , over Shanghai ...

Draaide in het Un Certain Regard programma van Cannes. De Nederlandse distributeurs willen hun handen niet aan de film branden. Dus dat betekent IFFR 2011.

(Cannesverslag) maandag 17 mei

Cinéart gaat alsnog I Wish I Knew uitbrengen.

Ongelofelijk weinig stemmen.

Zeker als je ziet dat 24 City toch aardig scoort hier. Eigenlijk een beetje een herhalingsoefening voor Jia, die na 24 City z'n concept nog een keer overdoet, alleen ditmaal wel als volbloed documentaire.

Al blijft het toch best geregisseerd aanvoelen. Niet de verhalen an sich, de mensen die aan het woord komen zijn echter dan echt, de beelden echter zijn gestileerd en sturend. Een best mooie combinatie die zorgt dat de best lange speelduur vlot en draaglijk blijft.

Vond 24 City iets beter, deze film mist scenes als het rolschaatsintermezzo. Ook de functie van de "stadsgids" in deze film werd mij niet helemaal duidelijk, vooral niet omdat haar functie niet echt uitgediept wordt.

Het botert nog steeds niet helemaal tussen Jia en mij, maar I Wish I Knew is een mooi portret geworden, misschien iets te gericht op het verleden van de stad, maar verder best aangenaam kijkvoer.

3.5*

Jia's veruit meest ambitieuze film tot nu toe. En prachtig gefilmd ook nog eens, dat mag gezegd.

In zekere zin gaat dit over Shanghai. Maar dat is maar een laag van de film. Voor mij gaat I Wish I Knew over abstractere zaken: het (collectieve) geheugen, de rol van film hierin en uiteindelijk ligt ten diepste een Hegeliaanse dialectische geschiedsopvatting ten grondslag aan deze film. Het meisje dat af terugkerend in beeld is, lijkt mij een metafoor voor de 'Geest': een cultuur die zich van zichzelf bewust is, het einddoel waarnaar religie, kunst en filosofie uiteindelijk streven, volgens Hegel.

Het dialectische aspect van de geschiedenis zie ik vooral terug in de gemeenschappelijke structuur van alle herinneringen die worden opgehaald door de geïnterviewden. Alles draait om omslagpunten in de geschiedenis waarin machtsverschuiving plaatshebben - de culturele revolutie, met name. Het menselijke aspect van de verhalen is dat in deze keerpunten in de geschiedenis er altijd winnaars en verliezers zijn. Shanghai fungeert zo bezien zelf als een metafoor: het is in een constante staat van metamorfose, in een staat van eeuwige dialectiek van slopen en wederopbouwen.

Er valt meer over dit meesterwerk te zeggen, maar daarvoor zal ik de film toch vaker moeten zien.