Hamsun (1996)

indrukwekkend de film duurt wel wat lang

Wel een flinke zit, deze biopic over de Noorse Nobelprijswinnaar Knut Hamsun. Een uurtje minder had ook wel gekund. De film concentreert zich trouwens op het laatste deel van zijn leven en zijn collaboratie met de Duitse bezetter. Voor de Noren een schokkende gebeurtenis, want de bewierookte schrijver werd vereerd als een god.

De Zweedse filmer Jan Troell probeert met zijn film antwoorden te vinden op de vraag waarom Hamsun de kant van de Duitsers koos. Hij richt zich vooral op Hamsuns contacten met de bezetter, zijn slechte relatie met zijn vrouw en kinderen en zijn nogal stroeve persoonlijkheid. Hij schetst het beeld van een oude, koppige, nogal naïeve en geïsoleerde man, die pas na de oorlog met de werkelijke praktijken van de door hem zo bewonderde Duitsers werd geconfronteerd.

De film komt nauwelijks met antwoorden. Opmerkelijk is ook dat Troell zich niet verdiept in het literaire werk van de schrijver. En daar liggen nu juist de antwoorden. Het is die geesteswereld van de late negentiende eeuw die je ook bij de Duitse Heimatkunst tegenkomt, die van verbondenheid met het land, de familie, tradities en de eigen stam, waarbij raszuiverheid een belangrijke pijler is. Kortom, 'Blut und Boden'. Al is dat in het werk van Hamsun maar zijdelings en niet al te nadrukkelijk aanwezig. Maar dat een van zijn belangrijkste werken 'Growth of the Soil' (1917) heet is niet verwonderlijk.

Moet nog genoemd worden de buitengewone prestatie van Max von Sydow, die gestalte geeft aan de oude schrijver. In het Noors!

Max von Sydow excelleerd in deze film, waarvan ze het laatste uur beter weg hadden kunnen laten. (-1 ster).

Een sinaasappel kun je niet eindeloos uitpersen.

Versie die ik zag duurde 130 minuten en geen 160. Lang genoeg overigens. Genoten van de sfeer en van Max maar het blijft nogal vaag allemaal.