Akunin (2010)

Sterk.

Het eerste uur moet je gewoon even door. Het lijkt allemaal nergens heen te gaan, er ontspint zich een degelijk maar weinig geëngageerd whodunit verhaaltje dat nergens enig mysterie verbergt. Je vraagt je dan ook al wat je met 140 minuten film aanmoet.

Maar in het tweede deel gooit Lee echt alles om. Waar het eerste deel een fuzzy verhaaltje met duidelijk emoties was, wordt het tweede deel een duidelijk verhaaltje met fuzzy emoties. Hoewel de gebeurtissen van het eerste deel blijven staan, veranderen alle personages en krijgt je een mooi palet van personages waarbij initiële gevoelens en affecties langzaamaan verdwijnen om zo een complexer geheel te vormen.

Knap gedaan van Lee. Audiovisueel had het iets beter uitgewerkt kunnen worden, het is degelijk maar iets te braaf, maar qua impact kan deze film wel tellen. Absolute aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

leuk

mja

??

Op 17 stemmen en 1 review is dat inderdaad een wat droeve toevoeging.

Het lijkt bijna onmogelijk dat je op de dag dat je het prachtige Kishibe no Tabi (2015) van Kurosawa herziet dat je een Japanse film ziet die misschien nog wel beter is. Grappig is dat er best veel parallellen zitten tussen deze film van Lee en het werk van Kurosawa – en vooral Journey to the Shore. Ten eerste is er de muziek, maar ook het gebruik van licht en schaduw en het vastklampen van een man en een vrouw tijdens een reis (vlucht) door Japan. Andere referenties: een 21e Eeuw update van Vengeance Is Mine. Grappig detail trouwens: Eri Fukatsu speelt ook nog eens in beide films die ik vandaag zag de vrouwelijke hoofdrol.

De slotscène is er trouwens eentje voor ‘ slotscène van het jaar’ – magnifiek, had ik er daar pas ook niet een van? Lee Sang-il had ik altijd wat links laten liggen, maar de drie films die ik afgelopen jaar van hem zag hebben mij zeker niet teleurgesteld. Japan blijft toch wel met afstand mijn favoriete filmland als ik zie dat er zulke prachtige films vandaan komen. Echt wel van het niveu van Journey to the Shore, 0.5mm, The Light Shines Only There om er een paar te noemen. My Man staat als volgende Japanse film geprogrammeerd, ben erg benieuwd.

Ik kon er niet bij dat hij haar op het einde bij de keel greep. Dat verpestte even de hele film voor mij. Omdat de politie precies dan arriveert zou het nog kunnen zijn dat hij het voor de buitenwereld doet, om te voldoen aan het beeld van slechterik dat door de rest is geschetst. Maar dat leek mij hier niet het geval en zou ik bovendien ook krampachtig en zwak vinden. Zij houdt daarna weliswaar nog zichtbaar even veel van hem, maar waarom zou hij met deze kant van zichzelf afscheid van haar willen nemen? Misschien om haar duidelijk te maken dat zij niet meer samen kunnen zijn? Er kan wel zoiets achterzitten, maar ik zat in dergelijke romantische sferen dat ik er kwaad van werd. Vond het heel geforceerd overkomen, welk punt dan ook door de regisseur gemaakt wil worden.

Daarnaast vond ik de film na dat moment(um) wat te lang doorgaan. Ook zijn sommige shots - net als de muziek - aan de kitscherige kant, zoals een laatste flashback naar hij als kind voor de vuurtoren. Uiteindelijk ben ik van 4* naar 3.5* gegaan. De rest van de film is ook een tikkeltje onevenwichtig.

Dit soort onevenwichtigheid hou ik juist van. Precies de onevenwichtigheid die ik terugzie bij The Light Shines Only There van O en bijvoorbeeld Gedo en Onibi van MR.

Zou het ook niet zo kunnen zijn dat Yuichi ook écht een psychopaat is, hij loop niet voor niets weg uit de auto (regenscène) als hij beseft dat hij echt van haar houdt, omdat hij bang is voor zijn gedrag - hij geeft aan dat het vermoorden van Yoshino een opwelling was, omdat hij zich gekleineerd voelt - maar is dat wel zo? Waarom is de titel anders 'Villain'?

Hij is duidelijk beschadigd en heeft van die opwellingen (bijvoorbeeld ook nadat zij bij die andere gast is ingestapt, of als hij haar arm in de auto vastgrijpt), maar in die specifieke scène kon ik het niet plaatsen. Mensen kunnen ogenschijnlijk onlogische dingen doen, maar dit kwam vooral geforceerd onnatuurlijk over. Mij lijkt de titel meer te slaan op hoe de media hem neerzetten en hoe de mensen die de details niet weten hem zien. Daarnaast kan je die Masuo boy als de eigenlijke schurk zien, terwijl ook Yoshino Yuichi net zo behandelt als Masuo haar behandelt. Masuo en Yoshino faken hun gedachten en gevoelens, terwijl Yuichi oprecht is. Yoshino's vader levert daar ook directe kritiek op en veroordeelt de ware 'villain' (Masuo als voorbeeld van iemand die neerkijkt op mensen die hun echte gevoelens durven te tonen en werkelijk mensen liefhebben).

Volgens mij wou hij haar haar oude leven teruggeven. Al was het maar zodat de politie niet dacht dat ze medeplichtig was. De mensen roddelde al achter haar rug om omdat ze met een moordenaar ging. Dat wou hij met het wurgen allemaal in één keer van haar afnemen zodat ze met een schone lei verder kon gaan met haar leven. Zoiets.

Indringende misdaadtragedie omhuld met een pijnlijk romantisch sausje. Het geschakeerde verhaal toont diverse personages in verschillende stadia van vertwijfeling. Centraal staat een zwijgzame jongeman, wiens in zichzelf gekeerd gedrag een dekmantel blijkt te zijn voor impulsieve uitbarstingen. Geleidelijk aan ervaart hij genegenheid voor een jonge vrouw, die vanuit een te gering gevoel voor eigenwaarde al evenzeer op zoek is naar affectie. Dat alles met op de achtergrond een crime passionele, die de levens van alle betrokkenen overhoop gooit.

Regisseur Sang-il Lee verpakt dit in een afwisselend spannende, emotionele, schokkende en romantische film, die zich vooral richt op de psychische ontwikkelingen van de personages. Het acteerwerk is van hoog niveau, in het bijzonder van Eri Fukatsu.