Der Verlorene (1951)

In Peter Lorre’s only film as a director, he adapted his own novel about a doctor whose feelings of guilt about his actions during the Third Reich only intensify as he tries to adapt to postwar Germany. Lorre’s direction was heavily influenced by the prewar expressionist cinema in which he had worked, most notably in Fritz Lang’s M. Characters are always captured in half-light or shadows, and emotional states are given strong physical presence. An impressive first film, The Lost Man was nevertheless a failure with a German public as yet largely unwilling to confront questions of individual and collective guilt. Subsequently, Lorre returned to the United States and to his Hollywood career.

bron: Harvard Film Archive

Vergangenheitsbewältigungs-noir,een ondergewaardeerd genre.Deze eerste-en laatsteling van Lorre is idd. zwaar beinvloed door zijn praktische leermeesters zoals Lang,Hitchcock of Sternberg.Je zou zelfs kunnen zeggen dat deze film een tekstboek noir is met werkelijk alle elementen ervan in de film verwerkt.Dat geldt zowel voor de esthetiek met vervreemdendende shots,zwart-wit contrasten en- verrassend -schaduwen-als de decors die uiteraard troosteloos zijn zoals mag worden verwacht in een film die speelt tussen puinhopen en in vluchtelingenkampen,Ook de structuur is typisch noir:een flashback in biechtvorm die het mysterie rondom Rothe ontrafelt.

Lorre toont zich hier ook een masochist in dier voege dat hij zichzelf heeft getypecast als sinistere,moorddadige psychopaat à la de schurk in M en zijn andere bekende rollen.Bovendien staat hij in zijn hoedanigheid van gewetenloze wetenschapper natuurlijk symbool voor het collaborende establishment in Duitsland 33-45.Dat op zijn acteerwerk niets valt aan te merken spreekt voor zich,al dient te worden benadrukt dat hij hier meer understated is dan in zijn bekendere rollen.

Lorre wilde zijn publiek met de neus op enkele onaangename feiten drukken,maar de massa was meer bezig met de wederopbouw(valt iets voor te zeggen natuurlijk) en vergat deze film.

Als kritiek kan worden aangevoerd dat Lorre een narratieve steek laat vallen met de nevenintrige rondom de samenzweerders,die zwak is uitgewerkt.Ook is de muziek,zoals zoveel soundtracks uit die tijd,te gezwollen.

Trivium:ik heb niemand in een film ooit zoveel sigaretten zien opsteken als Lorre hier,parodie op noir ?

Duistere, donkere film met Peter Lorre in de regiestoel en in de hoofdrol die onvermijdelijk doet denken aan "M".

Verhaal opgebouwd in flashbacks die de figuur van dr Rothe nader ontleedt en een even duister spionagemilieu.

Eigenlijk redt Lorre veel in deze zwart-wit productie waar de camera speelt met schaduwen en belichtingen in een vaak armmoedige, erg volkse omgeving.

Er kon werkelijk geen lach van af. Een 3,5 is eigenlijk op het nippertje, m.i.

Apparte donkere duitse Noir die in de World Noir Box Vol 3 van Radiance zit.

De enige film die Lorre ook geregiseerd heeft met zichzelf in een toch wel enge hoofdrol. Het plot komt niet helemaal goed uit de verf maar het sfeertje en de bijzondere setting maakt veel goed.

Dikke 3,5