La Donna della Domenica (1975)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een pseudo-giallo van Comencini met Mastroianni, Trintignant en Bisset ?
Ik zei pseudo-giallo, want weliswaar is de intrige giallo maar Comencini maakt er met Age-Scarpelli die de roman tot scenario bewerkten een soort commedia all'italiana in giallovermomming van. Au fond is dit dus de zoveelste satire op de betere kringen en hun onhebbelijkheden.
De gozer die in het begin vermoord wordt is een ranzige pervert, de personages die we verder volgen en die de verdachtenlijst vormen zijn niet veel beter. De focus ligt vooral op Bisset als bitchy bourgeoistrut en haar platonische vriend Trintignant, een ex-straight die gay is geworden en nu samenleeft met zijn vriendje Lello, die je eerst zou houden voor een pisnicht ,ware het niet dat hij zich uiteindelijk tot een held ontpopt die de grootste bijdrage aan de ontrafeling van het murder mystery levert. Een grote sprong voorwaarts in de voorstelling van gays in gialli, dus.
Uniek in de giallo canon voorzover ik weet is het moordwapen: een stenen stijve lul. Uiteraard geproduceerd in het goddeloze Holland, overigens probeert Bisset ergens een Hollands accent na te doen maar dat lukt niet echt.
Marcello speelt de zgn. plebejische inspecteur, de stock-zuiderling sbirro met de al even stock komische Siciliaanse sidekick. Maar Marcello blijft Marcello, en deze charmeur weet wel degelijk Bisset het bed in te krijgen, na gedane zaken zien we ook haar geweldige reetje even voorbijflashen.
De film speelt in Turijn, en dit keer eens overwegend overdag.
Muziek van Morricone.

Eerder saaie film waarbij de Italiaanse (Turijnse) bourgeoisie op de korrel genomen wordt.

Een maatschappij die erg meegaand is in corruptie, zich laatdunkend over het plebs uitdrukt, houdt van frivoliteiten, graag belangrijk is, zich omringt met extravagantie en weelde en eigenlijk uitsluitend voor zich zelf leeft en als er kan geprofiteerd worden van om het even wat, niet veraf is.

Jacqueline Bisset vooral vind ik goed acteren en zich presenteren als één van die wezentjes die gezag en eigendunk uitstraalt maar weinig betekent. Ook Jean-Louis Trintignant is goed, in een voor hem ongewone rol, terwijl Mastroianni niet al te diep moet gaan in zijn acteertrommel om de rol van "gewone" commissaris tussen de "bello mondo" te vertolken.

De ironische toon doet de film vaak humoristisch uitvallen, maar dat is dan zo als ge de spot drijft.

Het misdaadverhaaltje blijkt uiteindelijk maar een achtergrond.

Ontbreekt aan beleving.

Het grappige is dat de filmposter verraad wie de moordenaar is.

Precies. Ik vond het een vermoeiende film, sterk verouderd, toneelmatig en met oeverloos gelul. Die Italianen praten zoveel (over niks) en zo snel dat mijn Engelse ondertitels het niet bij konden houden en mijn ogen nog minder. Heb 'm halverwege stilgezet en een dag later weer verder bekeken. Hetgeen er niet beter op werd. De klassentegenstellingen van het Italië van een halve eeuw geleden zal ons nu een zorg zijn. Toen trouwens ook niet.

Wilde deze film vooral zien vanwege Mastroianni, Jacqueline Bisset en Jean-Louis Trintignant. Zo jong als hier heb ik Bisset nog nooit gezien. Ze speelt hier een soort ijskonijn en is allesbehalve sexy. Ze zou later vooral carrière maken in Amerika. Mastroianni is altijd dezelfde en Trintignant zit in een voor hem onnatuurlijke rol. Hij heeft gelaagdheid nodig en die is hier ver te zoeken. Nee, dit was het niet voor mij.