Portret v Sumerkakh (2011)

Aan de ene kant een hele mooie film met overtuigend spel die alle vormen van huichelarij en hufterigheid recht in de ogen kijkt en aan de kaak stelt, zodanig zelfs dat de gebeurtenissen en karakters bijna mythische vormen aannemen... niet op een manier zoals dat bijv. in "Sombre" gebeurt, maar er ligt wel een sterk Christelijke moraal en ethiek over alles heen (waarin vertwijfeling plaats moet maken voor pure liefde). Normaal gesproken heb ik daar als niet-Christen niet direct een grote afkeer van, maar na enige reflectie vond ik het uiteindelijk toch een zwak punt van de film...

edit: of toch niet, film blijft toch wel hangen en het prachtige einde brengt toch ook weer genoeg twijfel met zich mee, waarmee de film boven een simpele moraal uitstijgt

I LOVE YOU... I LOVE YOU... geweldig hoe dit als (emotioneel) wapen wordt gebruikt in de film.

Mooi rauw en psychologisch drama die 105 minuten lang blijft boeien. Op het matige camerawerk in het begin van de film na zit hij visueel verder ook goed in elkaar. Een "gezellige" oostblok sfeer trouwens, welke volgens Angelina Nikonova (regisseur) de Russische realiteit van de dag weergeeft.

Twilight Portrait maakt vooral geen reclame voor Rusland en zijn kille maatschappij. Fijne politieagenten ook daar Ik heb mijn vliegticket al geboekt, wie volgt?

Sterke film . Eindelijk weer eens een echt overtuigende Russische film op het IFFR gezien. De liefdesverklaring als ultieme wraak, op een manier voor mijn gevoel veel meer manupilatie was dan een Christelijk martelaarschap. Verder daar ook te menselijk en te gevoelig om alleen maar dat te zijn. Geeft weer eens een tamelijk miserabel beeld van Rusland, geen vrolijke film, wel een met hoop. Van het einde was ik even stil.

4.0*

Dit weekend te zien op het Internationaal Filmfestival Assen Vrouw&Film

http://www.filmfestivalassen.nl/

Psychologisch drama dat een beeld schetst van de morele degeneratie van de Russische samenleving in al zijn geledingen. Ik weet niet of dat beeld klopt, maar het vertoont wel overeenkomsten met de teneur van andere recente Russische films, waarin normbesef afwezig is en onverschilligheid hoogtij viert. Ik sluit allerminst uit dat de film dicht in de buurt komt van de werkelijkheid. Wat daar ook van zij, een rustige film, die bij tijd en wijle opgeschrikt wordt door heftige incidenten en daarmee je aandacht weet vast te houden.

Prima regiedebuut van Angelina Nikonova. Protagonist Olga Dykhovichnaya is niet alleen een uitstekende actrice, maar ook een mooie vrouw.

Geen film om direct vrolijk van te worden. Soms deed ie mij denken aan Gruz 200 (2007) die ook ging over een niet al te frisse politieagent. Typerende uitspraak van de politieagent in deze film: Wij zijn er hier niet om gewaardeerd te worden maar om gevreesd te worden. De zeker niet onaantrekkelijke sociaal werkster Marina had dat zeer goed begrepen door telkens te zeggen dat ze van die corrupte agent die haar nota bene verkracht had te houden wat tot gevolg had dat die Andrej uiteindelijk toch begon te twijfelen aan zichzelf. Tja, sympathieke personages waren het niet in deze film, zelfs de kleine Lena niet die Marina op het verkeerde spoor bracht door haar te laten denken dat zij door haar vader seksueel misbruikt werd met uiteindelijk fatale gevolgen voor Lena's vader. Die scène met die zeer onvriendelijke serveerster deed mij af en toe denken aan de nadagen van de Sovjet Unie, waarbij alle motivatie om klantvriendelijk te zijn weg was omdat dat in het communistische systeem toch geen bal uitmaakte. Je werd nu eenmaal niet betaald vanwege je prestaties. Het beeld dat Angelina Nikonova schetste van het Rusland van Poetin is dus niet al te positief maar klopt het ook wel met de werkelijkheid. De Russische film die ik hiervoor zeg Progulka (2003) was heel wat optimistischer. Maar ja, de waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

3,5*