San Francisco (1936)

Hele mooie film wat toch wel een bericht(je) waard is? Het is vooral het einde wat de film zo ongewoon en bovengemiddeld maakt. In plaats van die houterige emoties die films destijds vaak hadden, zette het een indrukwekkend beeld neer van de aardbeving en zijn invloed op de mensen. Vooral Clark Gable deed dit goed, toen hij stug bleef zoeken naar Mary Blake, maar stiekem de hoop al had opgegeven. Een aantal herkenbare liedjes komen ook terug, waaronder Nearer My God to Thee (fans van Titanic zullen deze wel herkennen).

Toch had de film een aantal minpunten. Een daarvan is het totale personage van Mary Blake en de actrice die haar speelde (Jeanette MacDonald): Wat een stem had dat mens zeg, ik kon het niet uitstaan. Ze kreeg ongelofelijk veel liedjes om te zingen, zelfs meer dan in een musicalfilm te horen is. Daarnaast was Mary eigenlijk een stom mens. Ze kon maar niet beslissen bij wie ze wilde zijn en verliet al haar partners in de film zo simpel alsof het niks was. Maar goed, dat is typisch iets wat wel vaker terugkomt in oude films.

*4, meeral verdient door het einde!

wat een onzin is deze film zeg! enkel omwille van de special effects uit die tijd 3 sterren en half, anders 2

Wat onwaarschijnlijkheid in het plot rond het showgirl-operadiva gedoe, maar voor de rest een goede film, anno 1936.

Het was in ieder geval clever van de makers van de film een romantische situatie te linken aan de ramp die San Francisco in 1906 trof, trouwens zeer voortreffelijk voorgesteld.

Het publiek zal destijds ook de bezinning op het einde van de losbandige "Blackie" hebben geapprecieerd alsook de sterkte van de Amerikaan om tegenspoed te overwinnen.

Attractiepool was natuurlijk, naast de iconen Gable en Tracy, ook het zangtalent van Jeanette MacDonald die zich in die periode met gezel Eddy Nelson ("Rose Marie", weet je wel) voor altijd de annalen inzong.

Goeie film waarin een nachtclubeigenaar en een eigenaar van een opera-gebouw beiden vechten om een jonge zangeres. Ondanks dat het getouwtrek op een gegeven moment wat eentonig wordt, en de film iets te veel liedjes bevat, is het geheel toch onderhoudend. De aardbeving fungeert meer als een deus ex machina, maar ziet er behoorlijk spectaculair uit (zeker voor een film uit 1936!). Verder twee uitstekende rollen van Clark Gable en Spencer Tracy.

Ik heb deze film nooit willen zien, komt vooral door Jeanette MacDonald. Die is hier ook behoorlijk overheersend aanwezig. Ik ben ook geen liefhebber van oude films, maar na het zien van In Old Chicago (1937) was ik ook wel nieuwgierig naar deze film. Maar deze is toch een heel stuk minder.

Tot de ramp begint is er toch maar weinig aan en lijkt me vooral interessant voor MacDonald-fans. Ik vind Tracy en Gable ook niet zo bijzonder spelen, nogal onsympathieke rol van Tracy trouwens.

Soortgelijk verhaal als in Old Chicago, alleen hier draait het vooral om een vrouw en God, terwijl de stad op de tweede plaats komt. Weinig sprankelend allemaal en een hoop gedraai om Mary. Mooie titelsong, maar de muziek in de film kon me totaal niet bekoren. De aardbeving komt heel plotseling in het verhaal, volgens mij hoor je toch eerst wat aardschokken te voelen. Dat laatste gedeelte is dan nog wel aardig gedaan, met die explosies en vooral de chaos die erop volgt. Gable zet dan ook een sterke rol neer. Wel gaat men er in dat gedeelte vrij vlot doorheen en het staat in geen verhouding met de rest van de film, dus 2.0. (3.0 voor het laatste gedeelte).

Aangename film tot aan de fameuze aardbeving van 1906. Het komt mij voor dat die er als een soort deus ex machina bij is gehaald als makkelijke ontsnappingsroute om de driehoeksverhouding op plausibele wijze te beëindigen. Daaraan voorafgaand is het een mooi romantisch drama met een ontspannen Clark Gable in een rol die hem gegoten zit en met een wel zeer welluidende Jeanette MacDonald. Van haar acteertalent moet je niet te veel verwachten, maar haar prachtige, betoverende stem maakt dat meer dan goed. Mijn waardering voor deze film betreft dan ook vooral MacDonald’s vertolkingen van de aria’s en liederen. Dat is genieten geblazen.

Zeer langdradige opbouw naar de aardbeving 1906, die hier meer als achtergrond ook fungeert. Het is een muzikale film die het moet hebben van de stem en liedjes van Jeanette MacDonald, maar helaas is dit niet my cup of tea. Bekende acteurs Clark Gable en Spencer Tracy wisten mijn aandacht nog een beetje vast te houden, maar verveling slaat naar enige tijd toch wel toe. Opeens uit het niets komt dan de aardbeving die de driehoeksverhouding wel heel gemakkelijk lijkt op te lossen. Gewoon allemaal te melig qua opzet. 4/10

Moraal en de connectie met het geloof speelt een belangrijke rol in deze film die tot doel lijkt te hebben de van het
pad afgedwaalde Blackie te moeten bekeren ( getuige de eindscene waarin hij ineens aan het bidden slaat)
De romance tussen Gable en Macdonnald is weinig overtuigend en zijzelf is ook de zwakke schakel van de film .
Verder dan nog de preker die gespeeld wordt door Tracy die zich moraal boven zijn oude vriend verheven voelt
louter en alleen omdat hij eigenaar van een nachtclub is .
De aardbeving is wel indrukwekkend in beeld gebracht maar voor de rest is deze film niet zo byzonder .