In het Frankrijk van begin 19e eeuw wordt Jean Valjean (Hugh Jackman), een man die lang in een strafkamp heeft gezeten, voorwaardelijk vrijgelaten. Zijn verleden laat hem echter niet zomaar met rust, omdat hij wordt opgejaagd door de meedogenloze agent Javert (Russell Crowe), die hem wil oppakken wegens oplichting. Verfilming van de bekende musical.
Ik vond de Oscar voor Hathaway ook overdreven, maar niet vanwege de gebrekkige schermtijd.
Er zijn vast meer voorbeelden van Oscars voor weinig schermtijd, maar dit zijn de twee die mij meteen te binnen schieten. Ben benieuwd of je/ze na het zien van deze films/rollen nog steeds vindt dat 15 minuten (of minder) te kort om een Oscar te rechtvaardigen?!
Judy Dench [Oscar voor Shakespeare in Love]
Beatrice Straight [Oscar voor Network].
toevallig gisteren nog gelezen dat Anthony Hopkins de oscar voor beste mannelijke hoofdrol (Silence of the Lambs) won, met maar 12 minuten schermtijd.
Ik vind mensen in een toneelstuk die hun teksten zingen net zo raar als de next guy maar het stoorde me bij deze film helemaal niet: de muziek ondersteunt zelfs de teksten en het verhaal. En deze filmversie van de musical ziet er bovendien prachtig uit. Ik heb het boek van Victor Hugo niet gelezen – ik ben bang dat mijn leven te kort is om de 1500 pagina’s nog eens te gaan lezen – maar uit de film destilleer ik de boodschap dat de wet er voor mensen moet zijn in plaats van andersom en dat die wet Jezus’ wet van naastenliefde is waardoor het goede het kwaad overwint. Het is dan ook meer een christelijk dan een marxistisch verhaal en de hoofdpersoon is niets anders dan een heilige die het licht heeft gezien dat onze enige hoop is (zoals Hugo zelf in de roman zou schrijven: het verhaal is een ontwikkeling van het kwaad naar het goede, van de nacht naar de dag, van het lichaam naar de ziel, van het niets naar God). Het verhaal is sentimenteel en de musical-vorm bombastisch, dus ik begrijp dat veel mensen het allemaal hartstikke fout vinden maar ik vind ‘m heel fijn.
Qua plot een ijzersterk melodrama dat nog wel een paar volgende filmversies meekan, maar déze versie was voor mij totale overkill. Regie, produktie en fotografie waren dik in orde, maar de beslissing om de acteurs hun eigen partij te laten zingen (oftewel: om geen geschoolde zangers voor de rollen te kiezen) pakt mijns inziens niet goed uit, want alleen bij de meer praatzang-achtige scènes met bijvoorbeeld het echtpaar van de waard en de waardin zat ik me niet aan de gebrekkige zangtechniek te storen, en Russell Crowe (hoewel een uitstekend acteur) vond ik hier wat dat betreft zelfs ondermaats. Het idee dat de niet-geschoolde zangpartijen de vertolkingen iets "authentieks" meegeven lijkt mij onzin; als je het niet storend vindt, prima, maar ikzelf werd daardoor alleen maar uit het verhaal gehaald. Elke musical is van nature gekunsteld, maar wanneer één van de belangrijkste elementen (geen dans in deze film, wel zang) zó middelmatig is lijken twee-en-een-half uur ineens wel vijf uur te duren. Alleen bij Anne Hathaway had ik nergens last van.