Ba-bi (2011)

Toen de film afgelopen was, beheersten schaamte en chagrijn mijn gevoelens. Aanvankelijk kabbelt het verhaal rustig voort door zich bezig te houden met de interactie tussen drie kleine meisjes onderling en met de volwassenen om hen heen. Maar wanneer de aap uit de mouw komt, voelt dat aan als een dreun recht in je gezicht. Van het liefelijke karakter is vanaf dat moment niet veel meer over. Het schokkende slot laat je benauwd en ontredderd achter; met verbijstering over de berekenende koelbloedigheid van mensen; met plaatsvervangende schaamte over het gedrag van mensen. Ik werd er chagrijnig van. Het is maar film, maar toch…

Overigens een prachtige rol van de kleine Sae-ron Kim, die eerder al de sterren van de hemel speelde in het ontroerende Yeohaengja (2009).

Geen rechtstreekse tip van BBarbie, toch een titel die direct in het oog sprong.
Het feit dat het naar Barbie verwijst en dat Barbie nu eenmaal in de nicknaam van BBarbie zit, dat trok mijn aandacht. Plus uiteraard ook, dat ik nog wel zin had in een film.
Net wat BBarbie omschrijft. Koude rillingen.. 2 Minuten voor het einde hoopte ik nog op een zeemzoet einde, wat in Amerikaanse films zo vaak naar voren komt. Ik wou dat dat zusje haar jongere zusje kwam redden. Maar helaas. Ze staat lachend naar haar ondergang te zwaaien. Als kijker moet dit lot wel pijnlijk aankomen.
Je moet echt van steen zijn als je niet helemaal ondersteboven gekeild wordt door de wetenschap.

Stil. Ademloos. Vooral rete ijzingwekkend. Mijn hart huilt. En dan had ik nog het ongeluk dat de tekst op ca 3 kwartier in de film, niet meer bij het beeld stond. Koreaans klinkt wel heel zangerig als je de tekst van tevoren leest, maar geen benul hebt wanneer wie wat gaat zeggen.. En dan ben ik nog wel van geboorte Koreaanse. Nee, dat was niet zo tof eigenlijk. Maar goed, evengoed sloeg het een gat in mijn hart.
Ik wou maar weer eens dat de wereld waarin we leven, waarin we staan, een streepje anders was. Dat het gezonder was. Maar de dagelijkse gang van zaken, hoe dan ook. Het is zoals het is. Wat niet wil zeggen dat het niet boos kan maken. Of juist intens verdrietig.

De hele cast is ademloze stilte, ik weet gewoon niet wat ik verder kan zeggen.. Diep gevoeld verdriet om dit alles.