De Groeten van Mike! (2012)

Gotti plaatste het ook bij deze film omdat ook De Groeten van Mike! op dat festival bekroond is:

'Spijt!' en 'De Groeten van Mike!' winnen in Italië | NLfilmdoek.nl

Eerlijk gezegt was het kijken van deze film net een soort reclame voor Amsterdam. De referenties over Noord en blijdorp etc

Ik kon het ook niet uitstaan dat Mike wel overkomt als een "troublemaker" maar wel te onzettend hecht naar zijn moeder (Ik weet niet of een jongen van 10 wel echt zo gehecht kan zijn?)

Natuurlijk snap ik het wel, iedereen die een goede band had met één van hun ouders zou graag liefst bij diegene blijven.

Maar hij doet wel erg zn best?

Ik weet niet of het aan mij ligt, of het wel vaker is bij kinderfilms. Het stoorde me nogal erg

2,0*

Wat een schandalig wanproduct is dit!

Oppervlakkig gezien is het een leuke feel good movie, maar in werkelijkheid is het een gedrocht waar het schaamrood je van op de kaken komt.

Nog niet eens zo zeer door wat al te oppervlakkige clichee karakters (kom nou; zó ziet een alcoholist dr echt nooit uit!), of de ontzettende voorspelbaarheid; binnen een half uur kan je het einde meteen wel raden, of het stompzinnige feit dat iemand die ''ontslagen'' is maar steeds weer terug in een ziekenhuisbed mag komen.

Nee, het is de manier waarop hier maar gedaan wordt of het allemaal zo leuk is in een ziekenhuis, en hoe tof kankerpatientjes het daar wel niet hebben. Heeft die Peters ooit wel eens gezien wat de trieste werkelijkheid is?

Triest dieptepunt is het lachen om Parkinsonpatienten, werkelijk een schandalige scene, en ook nog eens ongelofelijk slecht gespeeld (Bob Fosko; hoe haal je dit in je hoofd?).

Ik schat de Nederlandse film doorgaans best hoog in, maar waar ''Achtste groepers" een prachtige, ontroerende en eerlijke film (óók met humor) was, is het bij deze film op een goedkope manier scoren over de ruggen van kanker- en Parkinson patienten.

Bah! Waar is de filmkeuring?

Filmkeuring? Kom zeg, dit is geen Nazi-Duitsland...

Ga je nu een heel bericht quoten om op één woord te reageren.

Nou ja; ''reageren'' is in dit geval wel een groot woord.....

film voor klein en groot.

wat een ander ook zegt een hele realistische film

ontroerend vooral het einde.

we weten niet wat er allemaal in die hoofden draait van kinderen die dit

meemaken.

vond het een sterke ontroerende film.

en heb met bewondering naar deze film gekeken.

Hele leuke luchtige film die slechts zijdelings werkelijk met kanker te maken heeft. Mike zou ook voor een andere ziekte in het ziekenhuis kunnen zijn geweest. Jammer van het einde, hoe feelgood dit ook was, zo gaat het echt niet met al onze regels en wetjes.

Groeten van Mike! in de prijzen in Duitsland | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Ik vind dat jij gelijk hebt, al moet ik wel eerlijk toegeven, dat ik het pas door had, toen ik jou quote las, behalve dan van die scène van die Parkisison , vond ik de film wel redelijk, maar wat mij ook stoorde is dat je helemaal niet weet, wat er eigenlijk met zijn vader is gebeurd, alsof het helemaal niet belangrijk is dat een jongen vertelt over de gevoelens van zijn vader!!

Wat een onzin zeg, leef jij in een mooie droom ofzo, een realistische film, dacht jij nou werkelijk dat de kinderen met leukemie het daar ontzettend naar hun zin hebben, en dat je mag wegrennen wanneer je wilt, je ziekenhuisbedje wacht gewoon op jou, net zoals iedereen daar in het ziekenhuis, je weer met open armen ontvangt, en dat je ook kinderen op hun gezicht mag meppen, leef jij in een sprookje of zo, wanneer jij jonger bent dan 8 jaar, dan zou ik je deze tekst nog kunnen vergeven!!

En weer een prachtige kinderfilm van Nederlandse makelij - je kan veel zeggen over Nederlandse films, maar de kinderfilms staan nog altijd als een huis. Realistisch of niet (voor mijn gevoel wel, maar ik kom godzijdank weinig in ziekenhuizen), het was aangrijpend zonder al te dramatisch te worden, gespeeld door een handjevol fijne acteurs - tot de kinderen aan toe. Tranen in m'n ogen gehad.

4,0*

Weinig aan......zelfs de kinderen vonden het te saai!!!

Acteerwerk was best oke,maar ja de rest wil ook wat natuurlijk.

gewoon goed voor de kerstdagen toen het uitkwam dat jaar

Mijn zoon vertelde enige tijd geleden dat hij deze film had gekeken en was erg lovend. Ik was nu wel eens benieuwd waarom het hem zo trok en ben het zelf gaan kijken. Ik was in eerste instantie bang voor een film op kinderlijk niveau, gelukkig is dat allemaal meegevallen. Natuurlijk is de film grotendeels op kinderen gericht, maar ook volwassenen kunnen zich hier goed mee vermaken.

De acteerprestaties zijn vrij sterk, zeker voor Nederlandse begrippen. De kinderen acteren soms wel beter dan de volwassenen, maar hier had ik niet zoveel moeite mee. Maas Bronkhuyzen zet de rol van Mike zeer goed neer en hij sleept je echt mee in het verhaal en zijn leed.

Ik ben blij dat er niet teveel is gekozen voor clichématigheid. Bracha van Doesburgh als alcoholist bijvoorbeeld. Ik denk best dat er andere actrices gevonden konden worden die wel als een ‘standaard alcoholist’ door konden gaan, maar alcoholisme komt in alle vormen en maten. Ook bij een type vrouw als Van Doesburgh kan alcoholisme een probleem vormen. Wat ik dan wel weer jammer vind is dat Jeugdzorg zo ontiegelijk slecht in beeld is gebracht. De dame die Mike ergens moet plaatsen is, op zijn zachtst gezegd, heel onaardig. Er zullen vast onaardige types rondlopen daar, maar over het algemeen zijn ze goed voor de kinderen en zullen ze niet zo met hen omgaan.

De film wordt tussendoor luchtig gehouden en dat is voor kinderen heel belangrijk. Alleen maar drama en gedoe werkt dan niet. De psychiatrie is natuurlijk allemaal wat over-de-top, ze hebben de extremere gevallen allemaal in één kamer gezet, wat in werkelijkheid volgens mij niet gebeurt. Toch is dit voor de kinderen, denk ik, een belangrijke scene: tussen alle drama en hectiek door even op adem komen.

Het brengt allemaal heel mooi in beeld hoe een relatie tussen moeder en kind werkt. Geen enkele moeder is perfect, maar hier draait het om een moeder die zo haar imperfecties heeft dat ze niet meer voor haar kind kan zorgen. Mike brengt de hechting goed in beeld, vrijwel geen enkel kind wil uit huis en bij zijn ouder(s) blijven, ondanks alle omstandigheden. Natuurlijk is alles gedramatiseerd en zijn er dingen die in het echte leven niet op die manier gebeuren.

Ik heb met een goed gevoel naar deze film gekeken, met een lach, maar met een nog veel grotere traan. Het einde kan twee kanten op, maar gezien de film toch vooral gericht is op kinderen, hebben ze voor een juist einde gekozen. Ik ben, net als mijn zoon, lovend over deze film en kom niet op minder dan 4*. Een topper van eigen bodem.

Persoonlijk vind ik de boodschap van deze film een steek in de rug voor kinderen die daadwerkelijk in zo'n situatie zitten of op een andere manier met jeugdzorg te maken hebben. Wellicht heb ik teveel de andere kant van de medaille gezien om deze film te kunnen waarderen. *1.0

Hoewel Mike volledig lijkt te zijn hersteld van beenmergkanker mag hij nog steeds niet naar huis. Mike is dol op zijn moeder Bracha van Doesburgh], maar die komt niet opdagen bij ziekenhuisafspraken en dreigt vanwege haar alcoholverslaving de voogdij over haar zoontje te verliezen. Wanneer welzijnswerker Cilia [Carine Crutzen] Mike hierover heeft ingelicht, besluit hij hoogstpersoonlijk een brief te sturen naar de Kinderrechter. Daarbij krijgt hij hulp van zijn kamergenoot Vincent [Faas Wijn] die door een ongeluk nu gebonden is aan een rolstoel. Peters slaagt er opnieuw in om de kinderen overtuigend en naturel te laten spelen, maar ook de sympathieke portrettering van een alcoholistische moeder is een pluspunt aan dit overtuigende jeugddrama dat zware thema’s op een nuchtere manier aanhaalt. Jammer van het gekunstelde happy end. Bob Fosko heeft een klein rolletje als een verwarde patiënt.