La Vie de Château (1966)

De jaren 60 in Frankrijk waren qua cinema natuurlijk wel wat enerverender als dit debuut van Rappeneau. Dit appelleert meer aan de 'Cinéma du Papa' waartegen Godard cs zich afzetten. Een nogal gedateerde oorlogs-komedie.

Niettemin zeer grote namen: Deneuve, Brasseur, Noiret (en Garcin) in het acteurslijstje Sautet en Cavalier voor het scenario en Legrand voor de muziek.

Film toch de moeite waard door een alleraardigste Deneuve. Die uitdagend speelt. Ze is hier een rijkeluis-dochter/vrouw die (overigens niet in haar eentje) voor de nodige complicaties zorgt met haar gedrag. Opvallend dat de twee grandes dames van de Franse cinema, Deneuve en Moreau totaal verschillend worden ge(type)cast in de jaren 60. Moreau was altijd aan de 'verkeerde kant' van de wet (en bed). Deneueve was toen nog vooral frivool, schattig, wulps en uitdagend. Later zou ze ook steeds meer Moreau-achtige rollen gaan spelen.

Dimanche - Vendredi

Ik probeer altijd zoveel mogelijk van Catherine Deneuve te zien. Haar films van de laatste pakweg 15 jaar zijn redelijk frequent te vinden maar haar ouder werk is met uitzondering van een paar klassiekers à la Belle de Jour amper uitgebracht. Het was dan ook puur toevallig dat ik deze La Vie de Château vond op DVD, uitgebracht door het geweldige Green Cow label, op een rommelmarkt en gisteravond maar eens opgezet omdat ik wel zin had in een komedie.

Maar toen bleek dat het een oorlogskomedie was, begon ik schrik te hebben dat dit op zich niets voor mij ging zijn. Geen idee hoe het komt maar mijn ervaringen met het genre zijn niet altijd even succesvol te noemen. Een La Grande Vadrouille van de Funès behoort tot één van zijn minste films maar ook Kubrick's Dr. Strangelove kon me niet over de gehele lijn bekoren. Langs de andere kant is 'Allo 'Allo wel één van de geniaalste series die ooit op het televisiescherm is getoond. Soit, ik ben aan het afdwalen. Toch mag dit debuut van Jean-Paul Rappeneau zich bij één van de beteren in het genre scharen. Een groot voordeel is dat dit allemaal erg luchtig aanvoelt op een manier zoals alleen de Fransen dat echt kunnen. Er komen wel Nazi's aan te pas maar de focus ligt voornamelijk op de onderlinge verhoudingen van de personages. Hierin is Marie de spilfiguur die alles bij elkaar houdt en haar relaties met haar man, de spion en de Duitsers zorgen ervoor dat het geheel blijft boeien. Alleen jammer van de zwart-wit fotografie want ik krijg altijd het gevoel dat het zonnige Frankrijk beter tot zijn recht komt in kleur.

Dat geldt trouwens ook voor Deneuve. Het neemt niet weg dat ze er hier weer betoverend mooi uitziet (dat mantelpakje dat ze halverwege de film aanheeft... Zelden zo'n klassedame gezien) maar de frivole Marie is haar ook perfect op het lijf geschreven. Een ietwat braaf personage en totaal niet vergelijkbaar met wat ze een jaar later met bijvoorbeeld een Belle de Jour zou afbrengen maar ze draagt de film. Blijft toch altijd een genot om haar te zien spelen. Hierdoor zou je bijna vergeten dat er nog ander volk in La Vie de Château komt opdraven en dat is onterecht want er zijn een paar grote en degelijke namen aan de film verbonden. Philippe Noiret is heerlijk als de nuchtere wederhelft van Deneuve maar het wordt pas helemaal leuk wanneer Pierre Brasseur als Dimanche mee in het spel wordt betrokken. De confrontaties met de schoonouders is sowieso een kolfje naar zijn hand maar de climax is het leukst.

Aangenaam verrast moet ik zeggen. De lage score hier op MM deed me vermoeden dat het om een suffe oorlogskomedie ging gaan maar ik kon het in ieder geval waarderen. De Fransen hebben hun eigen stijl van komedies die me best wel ligt (ik ga praktisch ook elke keer in een deuk met de Funès) en de cast met een bekoorlijke Deneuve op kop zorgen ervoor dat de 90 minuten snel voorbij zijn.

3.5*

Oorlogskomedie die het heeft over bezetters, weerstanders, invasies... net als in "La Grande Vadrouille", uit diezelfde periode, maar lang niet met dezelfde funwaarde.

Zoveel uitbundige, dolkomische of fijnhumoristische scènes vond ik er niet in, al was een korte Franse versie van "We're going to hang out our washing on the Siegfried Line" best gevat.

Nochtans is een Catherine Deneuve, in haar "Parapluies de Cherbourg"-periode, heel charmant en dynamisch en is Philippe Noiret, wat een klassebak was die toch, weer perfect in zijn rol. Als hij even zijn geweer neemt, is het onwillekeurig denken aan "Le Vieux Fusil", maar dat is een nevenbedenking. Hier, deze "La Vie de Château", niet om kwaad op te zijn, maar in zijn geheel : net niet.