Madame Satã (2002)

Deze film gaat op zondag 2-3-2003 eenmalig draaien bij Cinerama - Rotterdam (21:30 uur).

Op 27-3-2003 gaat deze film in premiere in Nederland.

Op IMDB heeft deze film een 8,6!

trailer ziet er prima uit!

Goede film die goed laat zien hoe het in de Homo wereld in Brazilie toegaat. De film deed mijn soms aan City of God denken al hoewel dit twee hele verschillende films zijn... een dikke zeven dus 3.5*

Een vijf!

Wat was dit een knappe film. Heel camp maar wel goed gemaakt. Onvergetelijk vertolkt door Lázaro Ramos.

Een indrukwekkend en bijzonder portret van een travestie-artiest in Rio de Janeiro. Prachtig kleurrijk camerawerk. Vooral de scenes waarin hij, als arme, zwarte, homoseksuele man, discriminatie niet dulde zijn onuitwisbaar.

De moeite zeker niet waard.

Eentonig ! Geen verhaal !

Geef je geld hier niet aan uit !

Als je een erg goede (onbekende) braziliaanse film zoekt met nederlandse ondertitels koop dan Angels of the Sun !

echt erg goede film !

Pfff wat een oersaaie vervelende film is dit zeg.

Het gaat weer over een desbetreffende bijzondere persoon die bestaan schijnt te hebben, maar het levensverhaal is gewoon nietszeggend en saai verwerkt. Het is gewoon een aaneenschakeling van het zien van een vage transseksueel die ruzie hier en ruzie daar maakt, plus allemaal fatsige homoseks, en dan vervolgens de bedpartner mishandelen en ga zo maar door. Het lijkt soms wel alsof alles steeds om de 10 minuten herhaalt word.

Helaas, een erg beroerde film.

1,0*

Wel grappig. Mijn tamelijk homofobe moeder moest en zou deze film zien en vond hem zelfs erg goed. De film weet dan ook heel goed sympathie te creeeren voor Madama Satâ als underdog die zich enigszins uit die positie weet te knokken.

Niet 'het leven van', maar 'een stukje uit het leven van', en helaas niet bepaald het meest boeiende.

Ruim een uur gebeurt er nauwelijks wat, en kijk je naar het daily life van een underground-figuur: z'n werk, nachtleven, relaties en seksuele avonturen, en z'n kolerieke karakter.

Pas het laatste half uur komt het verhaal bij het laatste zinnetje van de plot hierboven.
Het eindigt met 10 jaar gevangenisstraf - en in een paar zinnetjes tekst (!) wordt dan vertelt wat hij daarna nog zou doen en bereiken...

Goeie acteurs, ook wel een bijzonder sfeertje, maar een zeer pover uitgewerkt verhaal.

Gebaseerd op een bestaand personage João Francisco dos Santos die later als drag queen op het carnaval in Rio 1942 als een icoon van de gay pride werd gezien. De cineast wou geen traditioneel biopic over de persoon maken maar een moment/periode nemen uit zijn leven (hier 1932 net voor hij met zijn travestieten act van start ging). Hij koos dit moment omdat het personage net op een kruispunt van zijn leven stond nl de criminaliteit induiken of een carrière als cabaretier beginnen.

Zoals hij op het bijhorende interview op de DVD uitlegt, is hij geen fan van verhalende cinema maar eerder experimentele beeldende cinema zoals Kenneth Anger – inspiratie kwam van de film Pink Narcissus door James Bidgood - waardoor inderdaad het verhaal weinig toe doet. Het zijn impressies, losse fragmenten van hoe de man in zijn dagelijks leven is en doet. We zien dat het personage een ontzettend 'désir de vivre' heeft en het feit dat hij tot een minderheidsgroep in Brazilië behoort (zwart, slaven) wordt hij vaak gediscrimineerd.

Cineast Karim Aïnouz heeft een interessant visueel palet geschilderd. Vele close ups, de soms out of focus shots die de desoriëntatie van het personage symboliseert. Maar de cineast wil ook benadrukken dat hij de filmt zonder vaste regels, een beetje zoals zijn personage die niet de regels van de samenleving volgt. Ook de cadrering is niet 'juist' maw soms zijn er maar stukken van het gezicht in close up te zien. Allemaal als symbool voor het rebelse personage. De overbelichting overdag en onderbelichting bij nacht ... deze contrastrijke fotografie om dit intiem portret te versterken. Overdag is het voor het personage een waas, waarin hij ontwaakt uit een roes die hij 's nachts beleefde. De nacht is zijn leven, de marginaliteit waarin hij zich bevindt. Het begin is fantastisch met het medium shot van het personage, zijn gezicht geblutst en gehavend en door de voice over veroordeeld als een domme, misdadige en gewelddadige uitschot. Kan tellen als een introductie.

De film Madame Sata leert ons 3 dingen : de man is opvliegend, agressief, Brazilië is corrupt, racistisch en de buurt is een oord der verschoppelingen. Jammer dat het portret zicht beperkt tot (veel) geruzie tussen zijn huisgenoten en romantische intriges van aantrekking en afstoting want dat kan me niet blijven boeien. Ik ben benieuwd welke weg de cineast sindsdien heeft ingeslagen (deze film was zijn debuut) want ik blijf het wel een interessante en zeer fascinerende film vinden.