The Howling (1981)

Matige Dante.

Als regisseur heeft hij zeker een aantal leukere titels op zijn naam staan, The Howling is daar helaas geen voorbeeld van. Het duurde lang voordat ik deze relatief bekende horrorfilm zag, die zeker wel zijn voordelen heeft, maar algemeen een grote misser is. Toch wel jammer, want ik had er vooraf zin in.

De film heeft echter wel in het nadeel dat ik geen fan ben van weerwolven, ik vind het doorgaans maar lompe horrorwezens die zelden overtuigend in dit soort films worden neergezet. Komt maar weinig spanning vanaf, en vaak ontbreekt het in dit soort films ook aan sfeer. The Howling kent zeker een tekort aan sfeer, waardoor dit regelmatig een taaie zit is.

Het acteerwerk is best matig te noemen, en ondanks dat er een aantal vreemde snuiters tussen de personages rondlopen weten er maar weinig echt te boeien. Bijzonder kan ik ze wel noemen, maar toch ontbreekt het hier aan acteertalent en dat is jammer. De enige die ik er bovenuit vond steken was Brooks, maar veel screentime krijgt ze niet.

Het verhaaltje is redelijk vaag en vreemd, maar dat kan ik binnen dit soort films nog wel waarderen. Het weerwolvengenre is namelijk erg uitgekauwd, en dan vind ik het niet erg als er wordt gekozen voor een andere richting. De richting die deze film kiest vond ik echter vooral dwaas en dat maakt het als geheel nergens boeiender. Helaas.

Al bij al vond ik dit een tegenvallende, ietwat saaie film met wel een hele gave transformatie. Qua cinematografie wordt de film ook keurig ingevuld, want op visueel vlak kent de film een aantal aardige kleurtjes, maar verder kan ik de film op weinig prijzen. Jammer, maar niet geheel onverwacht. Hopelijk kan Leigh Whannell het genre nieuw leven inblazen dit of volgend jaar.

Komt in november uit op een schitterende 4K editie.

Op dit moment mijn favoriete weerwolf film. Daarmee heeft die American Werewolf van de troon gestoten en deels komt dat wellicht omdat ik die te vaak gezien heb. Aan de andere kant is dit gewoon echt een geweldige film met een heerlijke 70’s/80’s vibe, fantastische effecten en een sfeer om in te dwalen. Rauw, sexy, dierlijk en intelligent. De ultieme weerwolf film.

En de 4k uhd is er eentje om je vingers bij af te likken. Wat een prachtige transfer en dan moet ik nog beginnen aan de bak vol extra’s.

Topper! 4,5

Op de late avond nog even aan de griezel met deze The Howling van de maar al te bekende Joe Dante en daarmee een film die ik wel enigszins geïdentificeerd had als griezel/cult klassieker. Maar dat viel toch een beetje tegen, zonder al te veel te verraden bracht de film toch niet waarop ik had gehoopt.

Het verhaal is simpel met de bekende nieuwspresentatrice belaagt door een stalker met een vreemd incident tot gevolg waar ze achteraf niet zoveel meer van weet en waar het de vraag blijft door wat ze nu eigenlijk werd aangevallen. Een weekje in een afgelegen Sanatorium zou haar goed doen, althans dat is het idee maar blijkt alleen maar averechts te werken met verschijningen en geluiden in het bos waar eigenlijk niemand te vertrouwen lijkt. Opvallend toch zeker het duister sfeertje, de redelijke cast en bepaalde special effects hoe bijvoorbeeld Eddy transformeert.

Toch had ik hier iets meer verwacht of misschien iets anders. Het voelde allemaal een beetje wazig aan, een beetje kitcherig, en hetgeen dat gebeurde viel eigenlijk ook nog een beetje tegen. Misschien zijn weerwolven wel niet helemaal mijn ding, ik ben bijvoorbeeld meer van de zombies niet dat dat nu altijd goede cinema garandeerd maar goed. Helemaal afschieten doe ik The Howling nog niet die zeker nog wel een kans gaat krijgen en daarom naar de te herzien mand is verhuisd want ergens in het tijdsbeeld, sfeer en special effects heb ik de film nog niet helemaal in zijn potentieel gezien vermoed ik. Een drie voor nu.

Nu ik aan de volledige reeks begin was het toch handig om het eerste deel te herzien, vooral omdat ik me er niets meer van kon herinneren (nooit een goed teken als de vorige kijkbeurt enkel 2 jaar geleden was). Het betreft een vroeg project van regisseur Joe Dante, later verantwoordelijk voor een aantal zeer fijne werkjes. Uiteraard was er geen beschikking over een hoog budget en wordt er wel degelijk een hoop bereikt met weinig, maar het slechte acteerwerk blijft een serieuze uitdaging om door te komen. Specifiek Dee Wallace acteert als een natte krant, waardoor het extra vervelend is dat ze de hoofdrol speelt. Het overige gedeelte van de film roept weinig spanning en/of originaliteit op (mag wat mij betreft benoemd worden, aangezien de makers toch van het boekmateriaal afsprongen) en enkel de nachtelijke avonturen in het bos evenals de praktische effecten laten een goede indruk achter. Ik vond het best taai om dit in z'n geheel uit te zitten, maar het einde overtuigt me om een halfje extra te rekenen.

De opening is zeker niet slecht te noemen met een bepaalde vibe, een bepaalde sfeertje en niet te vergeten de muziek. Een stalker, de nieuwslezeres als lokaas en een tragische afloop. Maar wat gebeurt er nu allemaal precies? Het is mysterie allom met haar echte man, niet de eerste keer dat ze samen spelen, aan haar zijde en een trip naar de countryside. En laat ik vooral het vrouwelijke schoon nog even aanhalen met Wallace die niet verkeerd is, de spannende Brooks en de schattige Belinda Balaski.

Maar eenmaal op locatie in het bos stort de zaak en interesse totaal in, is het voorspelbaar, flauw en ontzettend gekunsteld voor mijn gevoel en word het geheel onvoldoende kracht bij gezet en te weinig echt een horror lijn met spanning en gebeurtenissen gevolgd. Het einde op tv is dan nog wel sterk te noemen maar tegen die tijd heb ik het allang op gegeven met de relationele besognes, wat geluiden uit het bos en daar aangekoppelde gedwaal in het donker. De aanvallen op verschillende mensen komen te laat en zijn te weinig. Afijn, don with it, gevalletje net niet wat mij betreft

Herzien. Blijft een geweldige en onderschatte weerwolffilm. Moet het vooral van de geweldige sfeer hebben.

Mijn laatste bijdrage aan de MovieMeter Horrorchallenge 2024. De maand november heb ik nodig om straks nog een jaarlijst 2024 in te kunnen leveren. We gaat eruit met een vijfsterren-klapper. 1981 was het grote weerwolf jaar en The Howling werd qua populariteit de nummer 2 (na An American Werewolf in London). Deze is minstens zo goed. Minder humor, meer mystery en daarom iets grimmiger dan de publieksfavoriet. We beginnen even met de jacht op serial killer, maar uiteindelijk gaan we tot rust proberen te komen in The Colony waar we 's nachts wakker worden van het gehuil in de bossen.

Niet m'n ding, jammer genoeg. Ik had hier nochtans best hoge verwachtingen bij, maar misschien was dat wel juist het probleem. Het wordt in lijstjes vaak geroemd als één van de betere weerwolf-films, maar deze kan toch niet opboksen tegen An American Werewolf in London, wat mij betreft, die ik recent ook zag, en kwalitatief een paar niveaus hoger staat.

The Howling heeft niettemin een paar leuke pluspunten. De effecten zijn zéér sterk en de weerwolf-transformaties hoogtepunten. Dat aspect hoeft dan weer zeker niet onder te doen voor American Werewolf. Die transformatiescène in het dokterskantoor blijft maar duren, maar ik kon er geen genoeg van krijgen. De opening met die groezelige seksuele sfeer geeft je ook het gevoel in een jaren '80 De Palma-film beland te zijn, dat had ook nog wel iets. Maar andere aspecten vond ik zeer matig, niet in het minst het script en het acteerwerk. Wat is iedereen afleidend slecht, vooral het hoofdkoppel. De bijrollen zijn hier en daar nog wel intrigerend, maar de cast verleent over het algemeen wel een grote b-film-sfeer aan het geheel. Wat het ook is natuurlijk. Absoluut niets mis mee, er zijn er genoeg die ik enorm kan smaken, waaronder enkele andere films van Joe Dante, maar The Howling kreeg me nergens echt te pakken. Het is geen lange, vervelende zit, maar wel niet iets dat ik er snel nog eens ooit ingooi denk ik. 2.5*.

Graag gezien. Doet veel denken aan An American Werewolf in London en dat heeft een reden. Make up specialist Rick Baker begon eerst samen te werken met die film maar verliet dan halverwege de produktie voor Werewolf en liet het in The howling over aan zijn assistent Rob Bottin. Hoe dan ook, de transformaties zijn uitstekend. Regisseur is Joe Dante (ooit een beschermeling van Spieberg) die zich bewijst als een vakkundige cineast. De intro in het porno huis is sterk, de belichting in het bos angstaanjagend, de aanval in het berghut is klasse.

Dante neemt het op voor zijn weerwolven. Een tragisch gemeenschap op zoek naar identiteit en aanvaarding maar wegens hun instikt niet mogelijk. We voelen wel een beetje mee met hun gehuil. Er is ook een link met de sensationele media. Is het einde dan geen sneer naar de media ?

Het lijkt wel één van de moeilijkste transformaties in de filmwereld om echt goed te krijgen: de transitie naar een weerwolf. Zoekend naar een manier tussen make-up en practical effects met het budget dat je maar hebt in dit genre, of lelijke CGI die alle charme van het genre wegneemt. Deze The Howling doet het al bij al wel goed. Dat maakt een beetje goed. Qua verhaal oogt het toch nog een B-film en schittert het vooral in de momenten van spanning zonder weinig confronterende beelden. Al is dat wel meer een troef in dit genre. Zoals dat hoort zijn er ondertussen nog 7 sequels bijgemaakt,

Ik wilde hier een leuke review schrijven, maar dat doe ik niet zolang die irritante reklames er zijn.

4,5