Sylvia Scarlett (1935)

Ongeloofwaardig, Katherine Hepburn als man?

Verder absurd verhaal, het ene moment zwaar dramatisch en het andere moment bijna hilarisch. Redelijk einde.

Inderdaad, nogal ongeloofwaardig. De film kon me verder niet zoveel boeien, vond het nogal een vreemd verhaal. Cary Grant deed zijn best, maar kwam helaas niet helemaal uit de verf.

2 *

Je kan hier al zien wat voor een geweldige actrice Katherine Hepburn is. Dat spontane en levenslustige als "jongen" en dat tedere en gevoelige als "jonge vrouw" komt echt goed binnen. Ook Cary Grant heeft me kunnen boeien. Maar het scenario? Tja, daar schort het dikwijls nogal eens aan in die jaren 30.

Nogal vreemde, soms wat vervelende film die vooral beklijft omdat Hepburn een dubbelzinnige rol speelt als jonge vrouw verkleed als man, en in die hoedanigheid van beide seksen romantische aandacht krijgt- behoorlijk gewaagd in die tijd. De film is een kruising tussen genres, van een Dickensiaans melodrama tot een moderne romantische komedie, en zit vol toespelingen die de Hays Code kennelijk niet begreep, want de film kwam door de strenge keuring heen. Hepburn speelt de rol van tomboy, iets wat niet ver van haar af stond, want zij kleedde zich sowieso het liefst in mannenkleding, en haar androgyne verschijning maakte destijds heel wat tongen los.

Grant is geinig als beroepszwendelaar met cockney accent, maar het script gaat alle kanten op en de verhaallijn van de vader (een wat onwennige Gwenn die zowel voor comic relief als voor drama moet zorgen) past niet echt bij de rest van de film. Het publiek pruimde Sylvia Scarlett niet en Hepburn werd mede door deze flop genoemd in de beruchte 'box office poison' advertentie van 1938, samen met o.a. Garbo, Davis en Dietrich. Ze zou haar zoete wraak al snel krijgen.