Dames (1934)

Aan de titel te zien, dacht ik dat het een NL film was.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor,maar Busby Berkeley's musical-nummers zijn weer geweldig."I only have eyes for you"is een klassieker,net als het titel-nummer"dames".

De showgirls in de berkeley-films werden:"de mooiste vrouwen ter wereld"genoemd...en wie het nummer Dames ziet,weet dat ze gelijk hebben gehad!

Ik kan Dutchfan enkel gelijk geven: de nummers in de film zijn prachtig uitgevoerd. Je zou als kijker haast willen dat je erbij was geweest bij de opnames, en dat doen niet veel films bij mij, enkel (bijna) alle films van Busby Berkeley (met name 42ND STREET, FOOTLIGHT PARADE en GOLD DIGGERS OF 1933). Deze DAMES is minstens zo goed als Berkeley's echte hoogtepunten en nodigt de kijker uit voor meer.

Pijn in je ogen van de Busby Berkeley nummers, hiervoor 4.0.

Titelsong Dames en I only have eyes for you 4.0

Bij Footlight Parade heb ik bij die shownummers van Berkeley, inderdaad wel dat ik die liever apart bekijk, zoveel krijg je er te zien. Maar ik vind dat bij deze film wel weer meevallen want de muziek- shownummers zijn hier niet zo heel sterk. Alleen bij Dames, die bijna helemaal aan het eind komt is duidelijk te zien dat er heel wat tijd (en geld) in is gestoken. En wat een knappe dames, haha.

Maar ik denk dat eerstgenoemde film bij mij niet (meer) wordt geëvenaard. Wat ook de schuld is van Cagney.

Ietwat onlogisch verder, in het theater, de gordijnen gaan open en dan komen de shownummers (waar je trouwens nog een hele tijd op moet wachten. In de tijd daarvoor zingt Powell met zijn hoge stem nog twee liedjes) met die paarden en auto's .. het lijken me gewoon opnamen buiten de studio, die deze film wel meer heeft. Ook duren ze vrij lang en heel bijzonder zijn ze op Dames na, nou ook weer niet. En het verloopt allemaal ook niet zo vloeiend, eerder wat onoverzichtelijk.

Komische film, alsof ze in de tijd zaten te wachten op depressieve drama's, die halverwege steeds meer verandert in een dansfilm. Maar ondanks de mooie muziek vind ik het maar een saaie film en hoewel de combinatie van Keeler, Powell, Blondell zeker een toegevoegde waarde heeft, vind ik Keeler in deze film er wel uitspringen, wat een leuke vrouw is ze hier. Blondell vind ik dan weer minder. Op dit punt zijn die films ook al heel wisselend. 2.0

Min of meer een duplicaat van Gold Diggers of 1933, met in de voornaamste rollen dezelfde cast, onder aanvoering van de kostelijke en sexy Joan Blondell, met bijna honderd bioscoopfilms achter haar naam (w.o. Grease) een van de meest productieve Hollywood actrices. De shownummers van Busby Berkeley zijn niet zo spectaculair als in het origineel, maar de humor in het verhaal is zeker niet minder vooral dankzij de ad rem kwinkslagen van Blondell. Een vrolijke revue, goed voor anderhalf uur prima vermaak.