Toad Road (2012)

In deze film, waarin de volkslegende van Toad Road een metafoor is voor de lokroep van drugs, observeert de camera een groep jongeren en hun dagelijkse beslommeringen. Die dagelijkse beslommeringen bestaan voornamelijk uit zichzelf lam zuipen en trippen op alle soorten drugs die je maar kan bedenken. Nieuwkomer in de groep is Sara, die ontzettend nieuwsgierig is naar Toad Road en de zeven poorten met de hel als eindbestemming. De sfeer, verwezenlijkt door de documentaire-stijl en de soundtrack (combinatie van ambient en post-rock), is redelijk onheilspellend en deprimerend te noemen. De neerwaartse spiraal waarin de jongeren verzeild geraken is namelijk meer beangstigend dan de vreemde dingen die op Toad Road gebeuren (alhoewel). In die zin is een vergelijking met Kids (1995) niet vergezocht. Het einde is één groot mysterie, waardoor de film nog een tijdje blijft nazinderen. Aanrader.

Ik ben benieuwd!

Met een beetje meeval verschijnt er binnenkort een volledige recensie op cultmoviesreviewed.com. Als het zover is post ik wel een linkje.

Leek me sowieso al een veelbelovend project, dus goed om te lezen Halcyon!

Mjah.

Het gehandicapte broertje van Pop Skull zeg maar. Film met veel potentie die er af en toe ook echt uitkomt, maar als geheel valt het een beetje dood. Het bombardeert Banker tot iemand met enorm potentieel, maar dan zal hij nog wel een keertje opnieuw moeten proberen.

Eerste 45 minuten zijn zo goed als nutteloos. Wat groezelige jongeren die zichzelf compleet naar de kloten helpen. Blowen, acid, paddos, kots en stoned gegrinnik. Het duurt veels en veels te lang zonder dat er wat mee gedaan wordt. Je kan het nog proberen goedpraten als sfeerzetting, maar daarvoor hadden 15 minuutjes ook wel voldaan.

Visueel erg naargeestig. Duister, vaak van dichtbij gefilmd. Documentaire-achtig zou ik het alleen niet willen noemen. Nét erg gestileerd. Doet sterk aan Pop Skull denken, maar dat zonder de gestoorde editing (= jammer) en net iets minder zuiver. Soundtrack past verder erg goed bij de film en maakt het sfeertje nog wat naarder.

Pas het laatste half uurtje komt er daadwerkelijk wat Toad Road aan te pas, maar dan nog is het te weinig. Een 10-tal minuutjes blijft deze film bij de kern, om daarna aan een wat zoutloze epiloog te beginnen.

Bitter ook de achtergrond van deze film trouwens. De meeste acteurs zitten redelijk dicht tegen zichzelf aan, "de actrice" Sara heeft een aantal maanden na deze film zelf het loodje gelegd na een overdosis. Het maakt de film niet echt beter, maar zal er allicht nog wel een laagje cult aan toevoegen na verloop van tijd.

Banker heeft meer in zich dan hij hier laat zien lijkt me, hopelijk komt het er ooit nog een keertje uit.

3.0*

Zwaar gehandicapt. (Heb deze film niet uitgekeken omdat het nergens boeiend werd, dus vandaar geen stem)

De vriendengroep werd in zijn geheel van een of andere sociale netwerksite geplukt door de regisseur. Ik geloof niet dat Sara daar deel van uitmaakte. Ze oogt alleszins onschuldiger dan het zootje ongeregeld en het feit dat ze kort na de release aan de heroïne bezweken is, maakt het nog een beetje naargeestiger, zoals Justin Pierce zichzelf om zeep had geholpen na Kids (1995). Dat er zo lang wordt ingezoomd op hun losbandige leventje heeft volgens mij te maken met de metafoor die Toad Road eigenlijk is. Ik zie het in de eerste plaats dan ook niet als een horrorfilm, maar het is wel zo dat de realiteit minstens even beangstigend is als de bovennatuurlijke krachten die in het bos gesuggereerd worden. En daarom is horror als genre-aanduiding op zich niet verkeerd.

Pop Skull wil ik al een eeuwigheid zien. Ik heb destijds de trein gemist. Tegenwoordig lijkt hij nergens meer te vinden. Hoe kan dat toch?

Probleem is dat net dat niet goed werkte. Daarvoor sleept het begin gewoon te lang aan en gaat het verder ook nergens naartoe. Het punt is na 15 minuten wel gemaakt, anders had er gewoon meer dramatische ontwikkeling ingemoeten.

Inderdaad een soort Wingard-light, maar toch met een heel ander doel. Als je het heel close-minded bekijkt is het een soort experimenteel indie-hipster flickje waarin ze maar wat aankloten (zal het merendeel hier vinden, gelukkig lijkt Toad Road -nog- niet echt 'opgepikt'), maar dan doe je Banker ernstig tekort. Indrukwekkende soundscape vooral, precies zoals ik ze graag heb. Maakte een onverwachte indruk; met name omdat het duidelijk niet zomaar wat 'personages' zijn, maar een ernstig accurate weerspiegeling van een troosteloze deel van deze generatie. Oftewel: zichzelf.

Door het horror-etiket had ik een ander/verkeerd verwachtingspatroon, maar wat een potentie zit hier in. Buiten dat verwachtingspatroon had de film sowieso meer los mogen gaan en meer in de overdrive mogen schieten, maar Jason Banker ga ik zeker in de gaten houden. Benieuwd dus wanneer Felt is te zien. Hier veel geweldige eerie beelden en een soundtrack met Machinefabriek, Jasper TX, Greg Haines, Pan Sonic, Svarte Greiner, Adam Pacione en Jana Hunter. Jammer dat richting het einde niet meer naar een echte climax is gewerkt, of dat in ieder geval de Toad Road route heftiger is weergegeven, want de elliptische montage en het sounddesign blijven aan de tamme kant en hadden wat mij betreft veel meer moeten overdonderen. Pijnlijk en vreemd toevallig dat het meisje vlak na de opnames aan een overdosis is overleden.

Naargeestig filmpje.

Op bepaalde aspecten vind ik Pop Skull juist het 'gehandicapte' broertje ten opzichte van deze Toad Road; de soundtrack is van beter allooi, en het 'afstudeerprojectje' gevoel zit er hier wat minder in. Qua editing en visuele panache is deze prent wel een tandje minder, wat enigszins spijtig te noemen is.

Anyway, voor de personages voelde ik over het algemeen nul affectie. Het zuipt, snuift, spuit en neukt er lustig op los, en helpt zichzelf blindweg naar de filistijnen. Gelukkig richt deze film zijn troeven voornamelijk op de sfeer; die is namelijk wel sterk, en zorgde ervoor dat mijn irritatie nergens overheerste. Visueel groezelig en ijzig, af en toe lijkt het wat Grandrieux allures te hebben (out of focus shots), en de omineuze soundtrack is wellicht nog wel de prominentste troef van de film.

Verder een best interessant verhaaltje, al duurt het misschien nét wat te lang vooraleer de film écht op stoom lijkt te komen. Maar vervelen doet het nimmer. Het abrupte, mysterieuze einde zorgt er op zijn beurt weer voor dat de film toch nog eventjes na zindert.

Het gaspedaal had wat harder ingetrapt mogen worden met betrekking tot de neerwaartse spiraal, maar best een gave film. Voor nu net 3,5*. Inderdaad ietwat wrang van die hoofdrolspeelster, die hierna weldra overleed aan een overdosis.

Hear, hear. Deze doet veel dingen juist beter dan Pop Skull. Jammer dat het dus te weinig losgaat op het einde.

Na 45 minuten van deze film gezien te hebben vroeg ik mij af waar dat horrorgedeelte bleef. Tot dan toe had ik alleen maar naar zuipende, snuivende en rollen bollende jongelui zitten te kijken. Het gedeelte wat na die drie kwartier kwam maakte niettemin toch een stevige indruk op mij wat toch ook vooral kwam door het mysterieuze einde en niet te vergeten vanwege het feit dat de zeker niet onaantrekkelijke Sara kort na het voltooien van deze film stierf aan een overdosis. Zeer tragisch uiteraard.

3,0*