Honour (2014)

Door een slecht script en een zwak acterende cast werd deze low budgetproductie over eerwraak om zeep geholpen. Het verhaal dat driemaal verteld werd vanuit een ander persoonlijk perspectief was bedoeld als thriller, maar het ontbrak aan vrees en spanning en de opgevoerde radicale personages waren behoorlijk stereotype. Jammer dat deze film over een intrigerend onderwerp zo in onbalans was; kortom een gemiste kans.

“Two people love each other, why can’t people be happy for them?

He’s Punjabi, Mona.

He’s Muslim, Adel.

Yeah, but that ain’t how it works.”

Zo af en toe kom je een film tegen met een zelden gebruikt (of misbruikt) onderwerp. Geen buitenaardse wezentjes die alweer het voortbestaan van het mensdom in gevaar brengt. Geen zoveelste jeugdverhaal over een post-apocalyptische wereld met heroïsche held als bevrijder. Geen platte humor in een sullige komedie met overstresste strebers. Geen doorsnee actieverhaal met stoere spierbundels of een horror met de zoveelste kwade geest die door gebruik te maken van middeleeuwse rituelen teruggedreven wordt naar de plaats van verderf waar het vandaan kwam. “Honour” handelt over eremoord. Ondanks onze moderne maatschappij is dit oeroud conservatief gebruik nog steeds van toepassing in sommige culturen. Vooral in de islamitische gemeenschappen durft men wel eens naar dit gebruik teruggrijpen. Meestal worden vooral die personen geviseerd die een familie tot schande hebben gemaakt en worden deze waanzinsdaden gerechtvaardigd door bepaalde wetten van de islam. Raar maar waar in sommige landen gaan de meeste daders vrijuit zoals bijvoorbeeld in Pakistan. Een verwerpelijke gedachte dat er daar nog jaarlijks honderden vrouwen worden vermoord doordat ze de familie-eer hebben geschonden. En dat is dan ook het uitgangspunt voor deze film.

Filmreview Honour