Mr. McMahon (2024)

Mr. McMahon seizoen 1 Grotendeels fascinerende zesdelige documentaireserie over de opkomst en ondergang van de controversiële oprichter van de WWE, Vince McMahon. Het kijkje achter de schermen bij de voor mij grotendeels onbekende wereld van het professioneel worstelen is absoluut onderhoudend en de interviews met vele betrokkenen (Hulk Hogan, Dwayne Johnson, John Cena etc.) zijn eersteklas, maar één en ander zeurt wel wat te lang door en op gegeven moment werd ik al dat overdreven theatrale gedoe wel een beetje zat. Regisseur Chris Smith maakt er echter wel wat spectaculairs van en McMahon ontpopt zich als een charismatisch figuur, al geeft hij zich nooit volledig bloot.

Mr. McMahon seizoen 1 Ook nog even Mr. McMahon meegepakt in docu week, en eigenlijk wel nieuwsgierig naar dit geheel. McMahon ken ik vooral van foute Facebook filmpjes en memes, waar de man in de tijd dat ik WCW en WWE keek niet zo heel veel in beeld kwam. Desondanks is er wel het beeld dat deze man een gluiperd eerste klas is, een echte ploert, eens kijken of dat klopt. En wat is deze docu aanvankelijk een trip down memory lane waar ik met het bord op de schoot voor het worstelprogramma zat, de NWO met Hogan hekelde en fan was van Sting, Diamond Dallas Page en vooral held Goldberg. En wat komt er een shitlading aan bekende namen voorbij met onder andere de twee Hogan hielenlikkers in de vorm van Hall en Nash, maar natuurlijk ook Booker T, Davey Boy the British Bulldog, Brett Hart en Macho Man Randy Savage. Sowieso is de terugblik mooi naar de jaren '70 en '80 waar de McMahon's al in de business zaten en de zaak langzaam wordt opgebouwd. Grappig de beelden van Ali in de ring die voorbeeld staan voor Hogan's optreden in één van de Rocky delen, zien we de rise en fame van Hulk Hogan, de groeiende invloed van de McMahon familie en de wijze hoe alles georkestreerd wordt aan de hand van good guys en bad guys die laatste McMahon liefkozend 'the heel' noemt. It takes one to know one zeggen ze dan.... Want het beeld dat daarna naar buiten komt is de strijd met concurrent WCW en later NWO, een niet te stuiten groei, een fase waar McMahon zichzelf en zijn familie te grabbel gooit als publiekstrekker, en vooral het beeld dat McMahon bepaald wie er kampioen wordt. Als McMahon zegt dat je moet verliezen gaat dat ook gebeuren, iets dat bij de ene iets soepeler gaat dan bij de andere zoals in de gevallen van Wendi Richter en Bret Hart. Buiten dat speelt op een gegeven moment de vraag hoe het zit met alle vroegtijdige sterfgevallen, vermeend drugsgebruik en handel, want het is toch wel shocking hoeveel van die jongens er al niet meer zijn en zelfs dan niet mijn huidige leeftijd bereikt hebben, met natuurlijk het tragische verhaal van Chris Benoit als hoogtepunt met hersenbeschadiging en/of 'roid-rage' als oorzaak. Zaken die eerst ontkent worden maar later toch opgepakt al dan niet in de rechtszaal komen. Maar hoe zit het nu met die McMahon en de vermeende schandalen die rondzingen...? Het beeld wordt wat dat betreft niet helemaal duidelijk, hoe is McMahon? Wie is McMahon? De ene zegt dat het ring-karakter, 'de heel', niet veel anders is dan de echte. Een ander zegt dat McMahon wel degelijk anders is en het allemaal part of the character is. Ik weet één ding dat ik die man met die zwarte ogen niet vertrouw en definitief alle krediet verspeelt met zijn opmerking over dat mensen die met pensioen gaan van hem meteen dood mogen gaan. Een dergelijke opmerking is voor mij het teken dat deze meneer heel ver van het echte leven afstaat en geen idee heeft wat het verschil is tussen werk dat deel van je is in de vorm van een bedrijf of eigen zaak, of dat je een fabrieksarbeider of bouwvakker bent. Goed, er moet niet vergeten worden dat de man geestelijk en seksueel misbruikt is in zijn jeugd, maar toch, het vormt op perfecte wijze de basis van een verknipt karakter die heilig in zichzelf gelooft, seksueel gestoord is, geen nee accepteert, altijd zijn zin krijgt en niet het karakter McMahon speelt maar gewoon is. Wat er allemaal speelt aan zaken en ziek gedrag blijft grotendeels onder het tapijt hoewel verschillende afkoopsommen, rechtzaken en de zaak rond Janel Grant waar toch bepaalde smerige details en communicatie op tafel komt. En zo blijkt dit toch een fijne documentaire die twee gezichten heeft met enerzijds een mooie terugblik en evolutie van het show worstelen en een lekkere trip down memory lane, anderzijds probeert men het enigma McMahon te doorgronden waarvan je kunt afvragen of dit wel lukt. Ik weet genoeg zou ik zeggen, maar een dergelijk oordeel is aan ieder voor zich.