The Mourning (2015)

Ik had er meer van verwacht. Dit was echt zo'n "kijk op mijn klok" film.

Sommige stukken duurden erg lang. Het verhaal op zich is wel leuk te noemen maar ze hadden hier veel meer mee kunnen doen.

En sorry hoor, maar het einde was helemaal ruk.

Zeer jammerlijk!

De film start trouwens goed en mysterieus, maar al snel rommelt het scenario langs alle kanten, en blijft er een mager tv-filmpje over....veel cliché drama, weinig SF....

Ik vond het een mooie film. Erg apart en op een gegeven moment leek het wel SF. Toch blijf ik met gemengde gevoelens achter. Waar is hij die 20 jaar geweest, waarom is hij niet ouder geworden, waarom kon (wilde) hij in het begin niet praten, wat had dat jonge boompje er mee te maken, wie was die blonde vrouw met die 2 handlangers??? Zo veel vragen en geen antwoorden. Of het moet aan mij hebben gelegen dat ik er niks van snap, maar als iemand mij antwoorden kan geven, sta ik daar voor open.

Vond de film ook wel goed, maar het einde was veel te simpel "afgeraffeld" met onbeantwoorde vragen. Ook over wat er gebeurd was in de woestijn wordt verder met geen woord gerept. Wat is er gebeurd 20 jaar geleden? Ontvoerd door Greys lijkt me het meest plausibel in dit scenario.

Vooral ook toen de dochter zei ze ook te kunnen "zien". Toen wist ik dat zij ook "bezocht" en misschien wel ontvoerd werd. Die blonde vrouw met die twee handlangers lijken me overheidsagenten die weten wat er speelt en op de hoogte zijn van ervaringen van andere "abductees" en omdat die blijkbaar na een tijdje weer "verdwijnen" wilde ze daarom een zendertje of tracker in hem stoppen om hem zo te kunnen volgen naar waar hij heen gaat.

Kortom, de film is er zeer in geslaagd het mysterie in stand te houden, maar vond de film in het geheel niet spannend. Ook komen er geen schrikeffecten in voor. Wat ik vreemd vond was dat de twee vrouwen opeens erg makkelijk hebben besloten hem naar dat stuk bos terug te brengen met een onbekende lotsbestemming. Dan had ik hem toch eerder naar het ziekenhuis gebracht, desnoods in een grotere plaats, in plaats van hem over te leveren aan de vreemde mogendheid.

Gedrocht van een film het uitgangspunt was nog wel ok maar wat ze er van hebben gemaakt is de reinste bagger.

moeilijke film.
In het begin was het nogal saai, langdradig en dramatisch slecht geacteerd.
Halverwege word het echter wel allemaal wat beter en geheimzinniger.
Er zaten wel een paar mooie/ontroerdende scenes in, maar word geen climax.


Het bleek toen wat de SF / Alien abduction kant op te gaan, wat het voor mij nog wel boeiender maakte.
De geheimzinnige vrouw met witte bobline kapsel werd ook steeds geheimzinniger.
Echter wie/wat/waarom en waar ze precies vandaan komt kom je nooit te weten hup, afgevoerd in een politieauto, en je hoort/ziet niks meer van haar, haar verklaring of ontdekkingen ??? geen idee.

Verder kom je ook weinig te weten, en word het allemaal weer behoorlijk saai, komen er helemaal geen special effects of geheimzinnige dingen meer naar voren en is het een eind wat nergens op slaat en je eigenlijk nog vol met vragen zit.

op het treinstation zg naar de andere wereld gaat zijn zwager ook ineens mee, kortom die verdwijnt ook zomaar ineens ?, en Lucy vind dat doodnormaal... en hupsa, de aftiteling....

Film waar je, je eigen fantasie ook moet gebruiken. Het einde was voor mij in elk geval zoals het 20 jaar geleden begon, alleen wist zijn vriendin deze keer onbewust dat hij nooit meer terug zou komen.

Ik heb hier nog lang over na zitten denken en dat heb ik normaal nooit bij films.

Een beetje meer spanning had de film zo naar 4,5 sterren geduwd, maar ik blijf voorlopig bij 3,5.

Leuke film met een tintje SF. En inderdaad..... tijdens en na de film rezen enkele vragen bij mij op, doch zag ik feitelijk de optie om ze enigszins met eigen fantasie te beantwoorden. Dat moet kunnen gebeuren in een film. Zij, die een panklaar verhaal willen in een film, waarbij alles duidelijk herleidbaar en verklaarbaar is en er geen blind spots meer zijn, zullen per definitie een film als deze niet echt waarderen. Geeft niet! Als je maar onthoudt, dat het niet altijd aan de film zelf ligt

Een erg goed en mysterieus begin. Spannend. Intrigerend. De uitwerking die volgt, is echter niet sterk. Helaas blijkt het verloop van de film gebaseerd te zijn op een mager en stuurloos script.

Het verhaal wordt met bewust gecreëerde diepzinnigheid en raadselachtigheid verteld, maar werkt de intrigerende vragen niet behoorlijk uit.

Op zich is het niet erg om geen hapklare brokken geserveerd te krijgen, maar serveer het mysterie dan tenminste uitdagend subtiel en met enig houvast. Nu worden zaken gewoonweg genegeerd. Het is leuk om te filosoferen, maar dan wel met de aanwezigheid van meer plotdetail. Nu is alles speculatief en dat werkt gewoon niet.

De acteerprestaties zijn niet goed. Erg houterig en onecht. Bijna lachwekkend. De dialogen zijn mager en worden ook nog eens niet overtuigend uitgesproken.

Amateurtoneel.

Er zijn zo van die films waarvan je geen flauw benul hebt wat er zich gaat afspelen aan het begin. En als tenslotte de eindgeneriek over het scherm loopt, staar je nog altijd onwetend naar het scherm en vraag je je af wat er zich nu eigenlijk heeft afgespeeld voor je ogen. Zo ook “The mourning”. Een SF (veronderstel ik toch) over een marinier die nadat hij verdwenen is op een missie in operatie Desert Storm, na 20 jaar in zijn blote flikker terug opduikt. So what, is je eerste gedachte. Misschien heeft hij er wel 20 jaar over gedaan om te voet vanuit de woestijn terug te keren naar zijn geboortestad. Tja, dat zou een mogelijkheid zijn, ware het niet dat hij er nog steeds zo jong uitziet als toen hij verdween. Ik hoor je al denken dat misschien de heilzame werking van de zon daar iets mee te maken kan hebben of dat hij onderweg alleen biologisch gezond voedsel heeft verorbert. Maar dan is er ook nog het verstommend feit (excuseer me voor de beeldspraak) dat hij geen woord kan uitbrengen.

En daarmee zijn de eerste 45 minuten van deze trage, saaie film al samengevat. Aaron (Michael Rene Walton) ontwaakt in adamskostuum ergens in het midden van een bos (een beetje vergelijkbaar met “Almost human”), niet wetend hoe hij daar terecht is gekomen. Het eerste wat me opviel toen hij zich richting geboortedorp begaf, was de complete verlatenheid aldaar. Er is geen levend wezen te bespeuren in de omgeving van de stad of in het stadscentrum. Het lijkt wel alsof iedereen vermist is. Je moet geen helderziende zijn om te beseffen dat iedereen bijna van zijn stoel valt van verbazing, als ze deze doodgewaande oorlogsheld terugzien. En dan is het tijd voor het vervelende vragenuurtje.

Ik ben gestopt met tellen na een bepaalde tijd en heb geen benul hoeveel keren ze de vraag hebben gesteld waar dat Aaron al die tijd heeft gezeten. Het is begrijpelijk dat hij niets kan uitleggen het eerste half uur, daar hij zoveel geluid produceert als een kapotte radio. Maar het moment dat hij weer begint te spreken, vertikt die kerel het om ook maar eens een zinnige uitleg te verstrekken. Geloof me, dat begon me toch danig op de zenuwen te werken.

Natuurlijk kun je dan verschillende scenario’s bedenken om het eigenaardige gedrag van Aaron te verklaren. Het zou kunnen dat hij aan PTSD lijdt en daardoor zijn spraakvermogen is verloren omdat de trauma’s dit verdringen. Ofwel heeft hij de gehele film gedroomd, terwijl hij in het bos als een verdwaalde kabouter voor pampus ligt. Ofwel is hij ontvoerd door marsmannetjes en heeft hij 20 lange jaren op vreedzame manier in een Mars kolonie geleefd. Of erger, hij is in al die jaren onderworpen aan sadistische buitenaardse experimenten. De oorzaak van zijn stilzwijgen zou dan te wijten zijn aan het feit dat hij niet meer weet hoe te spreken daar hij in die periode steeds telepathisch heeft gecommuniceerd. Daar is ook iemand anders van overtuigd. Een vervelend vrouwmens met een belachelijk kapsel die te pas en te onpas verschijnt om Aaron aan de tand te voelen.

Uiteindelijk is het allemaal giswerk op het uiteinde en stuurt men je wandelen zonder enige uitleg of verklaring. Ik hou wel eens van een diepzinnige film waar niet alles evident en vanzelfsprekend is, maar dit was absurdistisch. Heb je dus resterende tijd over die je dolgraag zinloos en doelloos zou willen spenderen, dan raad ik je aan deze luchtledige creatie te bekijken. Op zijn minst was het dan toch nuttig. En hopelijk heb ik nu geen buitenaardse wezentjes op hun lange groene tenen getrapt, zodanig dat ze me ook komen ontvoeren !

0,5*

gewoon een slechte b, misschien wel c film, heb hem doorgespoelt.....