Irrational Man (2015)

In de bib lag deze en eens bekeken. Het was geen slechte film, maar heb al betere films van Woody Allen gezien, misschien omdat het verhaal me iets minder lag.

De cast deed het niet slecht en verder zag de film er prima uit.

Al bij al niet slecht, maar meer toch ook niet.

Blijft interessant die Woody Allen...

Zeer matige Woody Allen. Slap verhaal dat uitmondt in een überlullig 'moordcomplot' met slap acteerwerk waarbij Emma Stone ook nog eens ronduit zwak is. Irritant zelfs. Snap niet wat Allen hier bezielde. Misser!

Na het toch wel tegenvallende Magic in the Moonlight ging ik (als fan nota bene) ook niet met hoge verwachtingen naar deze film kijken.

Gelukkig is Irrational Man weer een stapje de goede richting op, zeker geen meesterwerk of het betere werk van Allen maar zeker wel een film met een herkenbare sfeer, goede acteerprestaties en met een wat scherper randje dan zijn voorganger.

Woody kan het dus eigenlijk nog steeds wel, alleen soms lijkt hij een film iets te snel en te makkelijk te willen maken. Ze zijn wel altijd prachtig geschoten, ze hebben goede herkenbare en bijpassende muziek en ook de acteurs doen in de meeste gevallen erg hun best als het over Woody Allen gaat, maar soms zijn de verhaaltjes (de laatste jaren vooral) wat simpeltjes. Maar goed, we raken een beetje offtopic.

Irrational Man doet soms denken aan Crimes and Misdemeanors en Manhattan Murder Mystery, haalt het niveau van deze 2 pareltjes nooit maar het is duidelijk wat Woody o.a. in zijn gedachten had. Emma Stone is een leuke verschijning, maar vind haar niet een bijzonder goede actrice, het verhaaltje rondom haar en de leraar is niet super storend maar ook nergens super interessant.

Het geen wat deze film de moeite waard maakt zijn de innerlijke gedachten van Abe Lucas, die naarmate de film vordert steeds een tikkeltje donkerder worden en wat op blijft bouwen op een boeiende manier.

Dit keer toch een voldoende.

3*

Leuk! Schaamteloos die buik van Phoenix maar het past bij iemand die al wat ouder is, drinkt en depri is. Het idee om weer joie de vivre te krijgen door een moord is briljant en lekker duister (ook zo treffend uitgebeeld in Breaking Bad) maar door de typische Allen-esque luchtigheid wordt het nooit naar. De twee dames die naar de hand van Abe, die kennelijk een reputatie geniet die eerder aan een rock ster doet denken, dingen zijn wel erg mooi en dat maakt het minder geloofwaardig dat ze zo snel en makkelijk voor een filosofie professor vallen, hoeveel vrouwen zijn daar nu echt geinteresseerd in. Emma Stone heeft een goeie uitstraling die past bij de rol, intelligent en mooi maar ook jong en zoekende. Qua pure rauwe geilheid haalt ze het niet bij Parker Posey, die nog net niet meteen bovenop Abe springt en wanhopig een nieuw leven zoekt.

Goeie focus in het verhaal, niet teveel gebabbel dat er niet toe doet en erg plezierig om te kijken met een stiekem best fraaie setting. Qua scherpe oneliners zijn er betere Allens te vinden maar qua plot is het gewoon sterk. Filosofie is voor Allen, de eeuwige zwartkomische tobber over de zinloosheid en chaos van het leven, verder tweede natuur dus ook dat past erg goed en door de luchtigheid blijft het altijd leuk.

Van mij mag dit ouwetje nog elk jaar een film blijven maken! Wat hij doet blijft misschien bescheiden maar hij is er wel meester in. Chapeau.

Wat verblijdt Woody Allen me keer op keer weer met fijne, lichtkomische en luchtige films. Ieder jaar weer een nieuwe, en het leuke is: ik heb er nog een heleboel niet gezien. Geen meesterwerken, dat wil ik nou ook weer niet zeggen, maar nooit teleurstellend in ieder geval; Matchpoint, Vicky Cristina Barcelona, You Will Meet A Tall Dark Stranger, ik heb ze allemaal een 4* gegeven.

Aanvankelijk dacht ik nog dat het verhaaltje wat weinig om het lijf had maar toen kwam die plotselinge Misdaad & Straf wending en werd het toch nog interessant. Emma Stone die als een soort Sonja erop staat dat haar vriend (Phoenix) zich bij de politie meldt, maar dat loopt net iets anders af als in het boek haha.. O, en die schaamteloze bierbuik van Phoenix inderdaad, kostelijk!

Nog een wijze uitspraak van Woody Allen, niet uit deze film overigens: 'Er was nog nooit een blinde in het nudistenkamp.'

Lekker zwaarmoedige filosofie, geweldig uitgedragen door Phoenix, vermengt met een gelaagdheid aan trivialiteiten. Fijne soundtrack met een terugkerend live recording van pianist Ramsey Lewis. De beste Woody Allen sinds Midnight in Paris.

Allen stelt opnieuw teleur met deze praatzieke film over drankzuchtige filosofieprofessor Abe Lucas [Joaquin Phoenix] die kort na zijn aanstelling op Braylin University in Newport kan rekenen op de aandacht van zowel studente Jill Pollard [Emma Stone] als collega Rita Richards [Parker Posey]. Abe laat het allemaal over zich heen komen in zijn doelloze leven, tot hij zichzelf ervan overtuigt dat hij zijn leven betekenis kan geven door een moord te beramen. Phoenix en Stone besteden veel tijd met gesprekken over filosofische vraagstukken terwijl ze doelloos rondlopen over campus. Hoewel Allen er altijd op toeziet dat dat mooie plaatjes oplevert (met dank aan Darius Khondji) levert het niets interessants op. Posey heeft de beste momenten.

Ik moest eerlijk gezegd toch even in de film komen vooraleer ik hem kon appreciëren, zoals zo vaak eigenlijk bij Woody Allen. Bij momenten nogal zweverig rond de pot draaiend gedoe met een half filosofische insteek, maar ik liet me uiteindelijk toch meeslepen door Joaquin Phoenix die schijnbaar makkelijk elke rol naar zijn hand weet te zetten.

Vanwaar de charismatische aantrekkingsfactor als vrouwenmagneet vandaan komt, heb ik geen idee, want zo benijdenswaardig vond ik professor Abe Lucas niet. Zelfs zijn colleges vond ik eveneens een stroom van lauw gezemel. Nu, het begint wat interessanter te worden wanneer het flauwe theoretische kader een praktische uitwerking kent wanneer hij actie onderneemt om een wildvreemde vrouw te "helpen". Jammer genoeg is de film dan al ruim over halfweg.

Het redt de film matig. Cinematografisch zoals we gewend zijn van Allen sowieso gelekt en gestrekt. Soms is dat echter niet voldoende, hier slechts gedeeltelijk.

Kierkegaard gekoppeld aan Kant en dat uitgewerkt in real life in een film met goed acterende Phoenix en Stone. Phoenix levenservaring binnen het filosofisch en existentieel denken fascineert Stone doch het niveau wat haar voorbeeld haalt blijkt voor haar onbereikbaar. Goede film met moreel vraagstuk en de dunne lijn tussen creëeren en vernietigen.