Happy Birthday to Me (1981)

Een slasher die er losjes overgaat met een plot die trauma combineert met een totaal onverwachte finale. De eindtwist heeft men blijkbaar nog tijdens de productie in het script ingeschreven en was niet hun eerste bedoeling. De film mist elke geloofwaardigheid maar de sérieux waarmee het gebracht wordt, maakt dat op een prettige manier goed. Ook een meerwaarde is de aanwezigheid van Hollywood legende Glenn Ford in de rol van Dr. Faraday. Vlak voor hij op zijn donder krijgt, staat hij in clair obscur belichting als in één van zijn oude noir films.
Qua suspense had er best nog wat meer ingezeten maar ik heb al slechter gezien.

Frustrerend stom en hilarisch dom.

De film weet duidelijk niet waar hij heen moet met zijn plot. Verschillende plotpunten worden geïntroduceerd maar nooit uitgewerkt tot de laatste 10 minuten. Tegen die tijd kwam er al stoom uit mijn oren van woede omdat dit gewoon te dwaas voor woorden is.

Toegegeven, de gore was oké en één scène in het bijzonder, in een ziekenhuis, deed me kronkelen vanwege het erg expliciete beeld.

Voor de rest, neem alsjeblieft niet de moeite om dit te kijken. Het is een halfbakken drol van een film.

1,5*

Grappig dat in de hoogtijdagen van de slasher niet alleen veelal jonge (al dan niet) specialisten dat soort spul regisseerden maar blijkbaar ook oude rotten op hun retour. J. Lee Thompson was er zo een. Thompson piekte in de jaren '60 met geprezen successen als The Guns of Navarone en Cape Fear. In de jaren '70 maakte hij onder meer Planet of the Apes films, maar in deze tijd werd hij echt niet meer voor grote projecten gevraagd. Hij castte Glenn Ford, een generatiegenoot die een groot deel van de jaren '70 op TV had gespeeld. Nadat hij vooral in de de studiodagen piekte met fijne rollen in noirs en westerns,.

Thompsons invloed is dat dit een zekere mate van vakwerk is. Hij weet hoe je een scene moet opbouwen. Neemt bovendien het verhaal tegelijk serieus en niet zo serieus, neem bijvoorbeeld de nepscares doorheen de film. Wat de film soms op een aangename understated manier silly maakt. De bijrol van Ford komt niet in de buurt van zijn hoogtijdagen, maar ik vind het toch best een aangenaam weerzien,

Helaas is het plot van de film veel te vol. met allerlei verhaallijntjes en de film is ook een aardig stuk te lang. Maar die issues heeft de film vooral in het begin. Het einde gaat op een fijne manier volledig voor de silliness en maakt een hoop goed.. De film doet er echter wel echt te lang over daar te komen.

Thompson eindigde met videothekenspul van een andere ster op zijn retour, Charles Bronson, dingen als Death Wish 4. Glenn Ford maakte nog een handvol genrefilms en deze film werd meer vergeten dan tijdgenoten, sommige daarvan een stuk minder. Of hoe dingen kunnen lopen.

Heel gek dat deze film niet populairder is. Het subgenre slasher trekt toch menig persoon aan en in mijn ogen doet deze film niet veel onder voor een hoop jaargenoten (die vaak de betere in het genre uberhaupt zijn). Misschien niet bijster origineel, maar toch vermakelijk. Aantal leuke ontwikkelingen, originele (maar geloofwaardige) moorden en best een aardig achterliggend motief maakt het zeker de moeite waard.

De 80s vibe moet je wel liggen, anders kun je je misschien wat gaan storen aan de stijl en personages. En de film neemt zichzelf ook niet geheel serieus, waardoor de climax gewoon heel goed valt.

Virginia is bijna jarig maar dan worden als haar vrienden afgeslacht. Uit de tijd dat zelfs grote filmstudio's zich aan het slasher genre waagden. Geregisseerd door de regisseur van Guns of Navarone en met Glenn Ford als de psychiater die het allemaal maar uit moet zien te vogelen. Ja, ja één van de helden wordt vermoord met shish kebab. En de poster geeft ook nog een paar andere weg. Fijne slasher, beter geproduceerd ook dan het horrorgemiddelde. Maar de kills zijn na 1981 nog wel eens creatiever geweest. Greg z'n dood is eigenlijk nog de leukste. Fijn einde dat wel, verder een beetje het niveau van de eerste 7 delen Friday the 13th. En binnen die 7 (+1) zou dit de vijfde plaats zijn.

Ik moest flink goed nadenken waar ik Virginia ook al weer van kende want haar gezicht kwam me zo bekend voor maar ik kon er niet opkomen , ook haar naam zei me niks tot me het ineens weer te binnen schoot ( little house on the prairie .

Glenn Ford was een verassing om in dit genre te zien , hij was natuurlijk al ver voorbij zijn hoogtijdagen en eigenlijk heeft hij hier een ietswat bescheiden bijrol .

de film zit technisch goed in mekaar maar het plot is wel erg druk , teveel zijverhaaltjes en alhoewel we een een paar keer flink op het verkeerde been gezet worden ( zeker aan het einde) vond ik het allemaal niet zo sterk in mekaar steken .

Slecht is het allemaal niet maar ik geef toch de voorkeur aan wat minder zijplotjes .