Realive (2016)

Na een 25 minuten heb ik besloten deze film te beeindigen. Het duurt veels te lang eerdat er begonnen wordt aan de cryo-fase. Blijkbaar vond de maker van deze film het belangrijk je de emotionele te laten zien van iemand die terminaal is. Dit had veel korter in beeld gebracht kunnen worden waardoor er misschien meer tijd over was om er een beetje goede film van te maken.

Film die behoorlijk aan The Tree of Life (2011) doet denken, maar dan als variant daarop gemaakt door een atheïst. Daar waar Tree of Life met het spirituele doorslaat, slaat Realive hier met atheïsme door waardoor het meer nihilisme dan atheïsme wordt. Beide films zijn niet mijn ding, het zweverige met zo'n overduidelijke boodschap daar hou ik niet van. In de verte zijn ook elementen uit Abre los Ojos (1997) of de remake ervan Vanilla Sky (2001) te bespeuren, maar dat niveau wordt niet gehaald.

Storend aan Realive is de constant aanwezige en eentonige voice-over, ook de materialistische aanpak stoorde mij (je gaat dood, dus waar denk je aan: het informeren van de leveranciers van je bedrijf, het informeren van je klanten, het verkopen van je aandelen.... Volgens mij spoken dan hele andere dingen door iemands hoofd).

Het thema is wel erg in tegenwoordig nu (fantasieën over) het eeuwig leven en onsterfelijkheid vaker in het nieuws komen. De vraag is of je dat allemaal wel moet willen, en daar gaat deze film voor een belangrijk deel over. De hoofdrolspeler pleegt,zoals in de plotomschrijving te lezen valt, zelfmoord in de hoop op het eeuwige leven in de toekomst. Zelfmoord is het tweede onderwerp wat hier flink aan bod komt.

Het geschetste nihilistische toekomstbeeld, waar zelfs voor liefde geen plaats is, en de eentonige voice-over maken het een vermoeiende film waar ik weinig échte poësie bespeurde. Geef mij dan liever als poëthisch/filosofisch werkje over zelfmoord een auteursfilm als Tu Vida en 65' (2006) (4*), die wel alle emotie, filosofie en poësie heeft die hier ontbreekt.

Het sterkste aan deze film zijn toch wel de laatste 30 minuten en de unheimliche kijk op het leven. 2 dunne sterretjes voor Realive.

“Imagine you were born totally aware and conscious of everything around you.

Conscious you were coming out of someone else's body.

Joined to it by a bloody cord that you are completely covered in blood.

Conscious of the dry air entering your lungs for the first time.

The sharp sounds in your ears.

The blinding light in your eyes.

Conscious that your bones are unbearably soft and your life is so fragile

it could disappear at any moment.

That's what being resurrected is like.”

Misschien was het initiële idee van Marc Jarvis (Tom Hughes) niet zo slecht. Als hij te horen krijgt dat hij terminaal ziek is en nog maar enkele maanden te leven heeft, besluit hij zich te laten invriezen. Niet voor eeuwig maar wel tot de medische wereld in staat is om zijn kwaal te genezen, waarna hij weer een gezond leven kan leiden. Een pracht idee maar wel eentje met een nadeel, waar Marc ook achter komt naderhand. Het nadeel is dat je je geliefden achterlaat. En het zou ook kunnen dat de tijdgeest drastisch gewijzigd is. Fysiek ben je misschien tiptop in orde maar de geestelijke toestand kan wel eens voor problemen zorgen.

“Realive” is een SF pur sang met zijn “Oblivion”-achtige interieurs en uitstraling. Tegelijkertijd boort het ook een diep-filosofisch onderwerp aan over het eeuwige leven en het uitstellen van de dood. Het is niet een futuristisch machine zoals in “Elysium” dat onvolkomenheden en medische problemen rechtzet. Het is de evolutie van medische technologieën waardoor het mogelijk is medische interventies op een adequate manier uit te voeren. Maar naarmate de film vordert, merk je dat de film een gesofisticeerd romantisch verhaal bevat. Een verhaal over een gecompliceerde verhouding waar eeuwige liefde in verscholen zit. Marc en Naomi (Oona Chaplin) zitten al jaren gevangen in een knipperlichtrelatie. En net als ze dan toch tot de vaststelling komen dat ze voor elkaar gemaakt zijn, is een dodelijke ziekte de spelbreker die ervoor zorgt dat een toekomst als bejaard koppel niet voor hun weggelegd is.

De film is fascinerende genoeg doch ook uiterst traag. Het overgrote deel van de film speelt zich af in een klinisch witte, ultramoderne faciliteit waar Marc uit zijn cryogenetische slaap ontwaakt. Niet dat hij nog steeds fysiek dezelfde is als in het verleden want een groot gedeelte van zijn lichaam werd terug opgebouwd met gekloonde beenderen, spieren en zenuwbanen. Enkel zijn hersenen en enkele vitale organen zijn behouden. Ook is hij met een soort navelstreng verbonden met een high-tech toestel. Zijn nieuwe mechanische moeder. En dankzij de “Mind writer” is hij in staat om zijn herinneringen op te slaan. Dus bereid je maar voor op een heleboel flashbacks over zijn jeugd en de chaotische relatie met Naomi.

Uiteindelijk kan je de film zien als een modernere “Romeo en Julie meets Frankenstein” versie. Een film die handelt over eeuwigdurende liefde en het terug opwekken van een comateus iemand. Recent heb ik nog “The Lazarus Effect” gezien dat over hetzelfde principe handelt. Alleen is het in beeld brengen van toekomstige medische technieken en behandelingen op een heel overtuigende en realistische manier gebracht. Spijtig genoeg voor Marc is de emotionele band tussen individuen in deze futuristische wereld niet meer echt hetzelfde. Erotiek en liefde is verbannen naar gevoelloze werkgroepen en lijkt iets banaals en overbodig. Ik ben er zeker van dat hij dit zich niet zo had voorgesteld. Zowel de uitstekende acteerprestaties van zowel Tom Hughes als Charlotte Le Bon als de zorgzame verpleegster Elizabeth, als de filosofische moraal, maken van “Realive” een boeiende en tegelijkertijd emotionele film. Uiteindelijk kan je jezelf de vraag stellen of het inderdaad niet beter is dat een individu’s bestaan beter beperkt kan blijven tot één welbepaald tijdperk. Fysiologische issues kan men omzeilen en trachten te verbeteren. Het is de geestelijke toestand die voor problemen kan zorgen. Verwacht dan ook niet een happy end in deze film.

3.5*