Beyond a Reasonable Doubt (1956)

Nog zo'n minder bekende film van Lang die volgende week door BBC2 wordt uitgezonden. Worden weer drukke dagen voor de recorder..

Valt tegen in vergelijking met andere jaren 50 films van Lang.

In hetzelfde jaar verschenen als Lang's bekendere film 'While the City Sleeps', en ook hier gebruikt hij weer dezelfde hoofdrolspeler Dana Andrews (wat bij mij een déjà-vu gevoel opriep, aangezien ik 'While the City Sleep' pas gisteren gezien heb).

De film heeft een interessante plot en neigt op een paar momenten de kijker op een dwaalspoor te brengen. Het eindmotief was in mijn ogen weliswaar wat aan de zwakke kant, maar het verhaal zat goed in elkaar. Interessant om het thema van de veroordeelde onschuldige die uiteindelijk dan toch de schuldige blijkt te zijn aan bod te laten komen.
Op het onderhoudende verhaal na valt er eigenlijk niet veel op te merken. Lang's Amerikaanse periode bevat blijkbaar veel doorsneefilms die makkelijk te bekijken vallen, maar als ik zijn Amerikaanse periode (While the City Sleeps en deze film) met zijn vroegere Duitse periode (M, Der Müde Tod, Metropolis) vergelijk, dan kan ik precies niets anders concluderen dan dat Lang zijn grootsheid onderweg, ergens ter hoogte van de Atlantische Oceaan, lijkt kwijtgespeeld te zijn. Waar zijn Duitse films fantastische werken waren, weten zijn Amerikaanse films helemaal niet te overdonderen.

Los van die kritiek is deze Beyond a Reasonable Doubt gewoon een aardig filmpje om te bekijken.

3*

Ben het helemaal eens met je mening over deze film. Ik vind echter niet dat Lang zijn grootsheid alleen in zijn vroege Duitse films heeft getoond. Voornamelijk "Fury" en "The Big Heat" en iets mindere mate ook "Scarlet Street" tonen ook Lang op zijn best.

De twee films uit 1956 met in de hoofdrol telkens Dana Andrews zijn ook uitstekend te pruimen, maar ze zijn veel minder baanbrekend dan zijn jaren '20 en '30 films.

Een 3,5* voor deze. (alweer de 11e die ik gezien heb van Lang)

Ben nu vooral nog benieuwd naar Spione en Der Mute Tod.

Ik spreek een beetje te vroeg voor mijn beurt geloof ik. De films van Lang die ik in mijn vorige post opsomde, zijn nl. de enigste die ik voorlopig van hem gezien heb. Dus het blijft natuurlijk een ietwat voorbarige conclusie, dat besef ik wel.

Hoe dan ook kijk ik uit naar andere Lang-films, aangezien de films die ik zag voorlopig variëren van goed tot subliem.

Een degelijke Fritz Lang film die mij tot het einde kon boeien. Helaas vond ik het script wel een ongeloofwaardige twist bevatten. Al bij al toch een aanrader. 3*

Langs laatste film in Hollywood is een hele fijne, lekker belachelijke noir geworden. Toen Alan Parker het waardeloze Life of David Gale maakte had ie Fritz Lang ook op een ander cruciaal punt moeten naapen: up the ante wat betreft het schlockgehalte! Geen zwaarmoedige sociaalkritische aanklacht, maar een maffe, zichzelf totaal niet serieusnemend stukje entertainment. Leuk!

Aardige film van Lang, maar zeker niet zo goed, als de andere films die ik tot nu toe van hem zag.

Het script is interessant en de film blijft lange tijd boeiend. Dana Andrews zet een degelijke hoofdrol neer. Het tempo van de film is vlot en de film amuseert de gehele speelduur. Alleen de twist is ietwat ongeloofwaardig, maar desondanks ook weer niet zo storend dat het de rest van de film verpest.

Een voldoende score van mijn kant. Leuk verhaal, vermakelijke uitwerking, niets meer en niets minder.

3,0*

Interessante film met een twist, maar die twist is dan weer niet zo dat je op het puntje van je stoel met je adem in zit te kijken. Het blijft allemaal wat netjes en degelijk.

Jammer dat Fritz Lang, door een plotse, verrassende wending in het plot, de te verwachten discussie over het al dan niet toepassen van de doodstraf afvoert en het verhaal laat primeren.

Doet evenwel niets af de goede opbouw, al is er niet zo veel oog voor detail en is de film wat kort.

Knappe acts.

Lang leek niet zo gediend van de Angelsaksische pleittraditie, waar het kruisverhoor het strafproces reduceert tot sofistisch steekspel. Juridische waarde nihil, de wet van de (retorisch) sterkste primeert. Zelfs buiten de contouren van de rechtbank spreekt met niet langer in dialoog, elk woord is het begin van een volgende grief. En alles moet onderbouwd moeten natuurlijk, liefst nog met materieel bewijs: wat beters dan een gouden aansteker om een liefdesrelatie te bestendigen? Flapper eventjes met die geldbundel, zo weten de dames dat je ter goeder trouw bent. Maar wat als onze schuld bepaald wordt door gedetermineerde handelingen? Wanneer twee fijnzinnige intellectuelen een cynisch plannetje beramen, hoort dat volgens de regels van de fictie samen te gaan met het roken van een pijp. Uitgerekend die pijp zal een incriminerend stuk blijken. Ook de foto's die je onschuld bewijzen zullen in rook opgaan... behoudens het optreden van een notaris-ex-machina. Voldoet onze held in kwestie tenminste aan de norm van de goede huisvader? Bekijk de januskop van Dana Andrews en oordeel zelf

Schitterend. De laatste Amerikaanse film van Lang maar laat U niet verschalken van het eerste zicht low budget look. Dit is grote klasse.

Lang valt het Amerikaans gerechtssysteem aan en poneert de stelling dat justitie gaten vertoont. Andrews en Blackmer manipuleren bewust een moordzaak om te bewijzen dat indirecte bewijzen toch een onschuldige man kunnen veroordelen. De ironie is (waar Lang nooit vies van was) dat Andrews net het slachtoffer wordt van wat hij wil bewijzen.

De film begint klassiek en bouwt langzaam en methodologisch op. Vanaf het auto ongeval (prachtige scene met in de brand die radio stem dat meldt Andrews veroordeelt zal worden terwijl wij als kijker weten dat hun plannetje letterlijk in vlammen opgaat) wordt de doem en noodlot zichtbaar. Het venijn zit in de staart. De gewetenskwestie van Fontaine is intens, Andrews blinkt in al zijn zelfvoldaanheid van Andrews tot net voor het doek valt. Alles wordt op zijn kop gezet.

Beyond a reasonable doubt schuurt tegen de grijze lijn tussen schuld en onschuld, tussen schijn en waarheid. Wie is te vertrouwen en wie manipuleert wie ? Noir op zijn best.