Swinging Safari (2018)

Klinkt een beetje als The Ice Storm (1997), maar dan in de zon.

Lijkt mij wel wat dit.....leuke cast ook.

Best oké.

Ik hou normaal niet van dit soort drukke comedies, al helemaal niet wanneer ze zich in de 70s afspelen. En deze film loopt er ook echt wel mee te koop. Het constante gekibbel tussen drie lijvige families en de constante 70s verwijzingen liggen er dik bovenop.

En toch werkt het op de één of andere manier best aanstekelijk. Allicht heeft het zonnige sfeertje er wel iets mee te maken, maar ook de luchtigheid werkt best goed mee. Van begin tot einde hangt er een gezellige vibe, zelfs wanneer iedereen ruzie met elkaar heeft is het eigenlijk nooit echt dramatisch.

Het nogal explosieve einde is absoluut een bonus, dat zijn vijf minuutjes die de film nog even naar een hoger niveau tillen. Verder best aardig geacteerd, niet al te lang en met een vleugje geslaagde coming of age om het toch een zweem van diepgang te geven. Niet dat het erg veel uithaalt.

Leuk tussendoortje. Veel meer is het niet, maar voor een keertje best te doen.

3.0*

Vermoeiende verzameling slappe ongein. Zonde van de tijd om daar verder veel woorden aan vuil te maken.

Fragmentarische en wanordelijke film die weinig tijd neemt om een lekker lopend verhaal neer te zetten. Het verhaal bestaat uit horten en stoten. De ene snelle, drukke en oppervlakkige scène volgt op de andere. Het onderlinge verband tussen de scènes is zwak uitgewerkt en wordt vooral zichtbaar gemaakt door de aanwezigheid van dezelfde personages met scène-overkoepelende issues en door de zwak uitgewerkte running gags. Het voelt geforceerd, nerveus en onwennig.

Toch ontstaat er op den duur een miniem gevoel van geruststelling bij het registreren van die verbanden. Het fragmentarische karakter van de film is echter genadeloos en voorkomt dat de troostende geruststelling zich vertaalt naar een meer solide staat van prettig genieten. Dat lukt niet. Daarvoor is de presentatie blijvend te onrustig en te springerig.

Een drukke en snelle film als deze is gebaat bij een gelimiteerd aantal personages. In deze film stikt het ervan. Alleen al het herkennen van die talloze drukke mannetjes en vrouwtjes kost tijd. De herkenning vergt veel concentratie die ten koste gaat van de aandacht voor het verhaal waardoor humor en dramatische belevenissen troebel en afstandelijk blijven.

De film is eigenlijk een vergaarbak van uitzinnige sketches. De humor en het drama die onmiskenbaar aanwezig zijn, komen door de nerveus volgepropte scènes en de snelle opeenvolging van die scènes niet tot wasdom. Het valt niet. De film heeft zo'n haast met het vertellen van allerlei leuke wetenswaardigheden en herinneringen uit een periode in de jaren 70 dat de pointes in de film en in de scènes niet helder worden. Dat is oprecht jammer. Er is absoluut voldoende voeding te vinden in de bizarre acties van de druktemakers in de film. De presentatie ervan is gewoon niet boeiend. Beetje rust en aandacht en even een ademtochtje hier en daar hadden zeker gescheeld.

.

Film ziet er mooi uit maar tracht veel te grappig te doen met te veel typetjes dat ik het juist niet leuk vond. Rommelig gedoe met karikaturen.

Wat was dit zeg?

Te rommelig, er zat potentieel in maar helaas, het kwam er niet uit.

Een beetje nutteloos.

Swinging Safari heeft een beetje hetzelfde wat ik eerder ook al bij Grown Ups al voelde. Het voelt allemaal nogal simpel en nutteloos aan. Maar waarbij Grown Ups toch beter begon, maar droeviger eindigde, blijft deze altijd een beetje van hetzelfde en verliest zichzelf net niet in de rommeligheid.

Het blijven een beetje aparte filmpjes. Deze is ook behoorlijk apart en is behoorlijk rommelig inderdaad. Vraag me dan ook een beetje af wat de regisseur dacht toen hij dit had afgerond. Dit soort filmpjes scoren natuurlijk nooit heel goed, en ook deze lukt dit niet.

De film probeert enkele onderwerpen te behandelen die we misschien wel herkennen, alleen doet dit helemaal niet serieus. Deze is vooral een komedie die niets serieus neemt, en alhoewel dat wel prima is, moet er toch ergens ook wel ruimte zijn voor een kleine boodschap.

Maar deze doet dat niet, en laat eigenlijk 97 minuten lang een komediefilm zien die zichzelf niet helemaal in de hand heeft. Alhoewel er wel enkele leuke grappen in voorbijkomen, is het nooit heel grappig, ondanks een redelijk vlotte loop tussen de grappen.

Er loopt toch wel een opvallend bekende cast in rond, maar geen van alleen krijgen ze enige acteerruimte. Ik herkende Mitchell niet eens, en ook Pearce is zowat onherkenbaar. Allen doen het voor de rest wel prima, maar geen van allen maakt indruk.

Andere redelijke rollen worden gespeeld door Wilson, Robb en Glaw. Deze waren key-elements voor een vlottere loop in de film. Want als alleen de ouders in beeld waren geweest, weet ik wel heel zeker dat het vooral een vermoeiende zit was geweest.

Deze film is uiteindelijk vooral een toeter geworden die een rits van grappen op de kijker afvuurt, maar zelden weet te raken. Desondanks is het allemaal wel zeer vlot en vermakelijk waardoor de zit toch niet vermoeiend dreigt te worden tussendoor. Ook een bombastische finale is nog een kleine kers op de taart.

Deze film is beslist niet goed, maar door de vlotte loop geen slecht cijfer waard. De grappen, alhoewel zelden echt hilarisch, zijn ook niet irritant en alhoewel de film een hoop vervelende types lijkt te hebben, valt het nog wel mee, omdat de grappen nooit echt hysterisch worden. Dan zijn een beetje de elementen die de film niet doen inzakken.

Niet zo heel goed. Regisseur Elliott probeert ons te laten voelen hoe onbeduidend en vrolijk het leven in de jaren zeventig aan een Australisch kustplaatsje moet zijn geweest maar het komt nogal geforceerd over.

Heel erg weinig samenhangend verhaal, maar meer een verzameling van lollig bedoelde sketches, oogt als een chaotische bende. Daardoor ook meer een komedie dan een drama trouwens met veel grappen die niet werken, doch ook een enkel juweeltje tussendoor. Enkele Australiërs die het hebben gemaakt in Amerika zijn van de party(Pearce. Mitchell en zelfs Kylie Minogue), ze hebben echter allen vrij nietszeggende rolletjes, maken bewust onderdeel uit van het grotere geheel. Het sfeerbeeld wat Swinging Safari vooral probeert weer te geven komt eigenlijk nergens lekker los.

Zeer rommelig maar het werkte wel bij me daarbij was de soundtrack geniaal en ja de 70 kan ik wel waarderen.

Geweldige film maar je moet wel de jaren zeventig zelf hebben mee gemaakt.

Semi-autobiografische terugblik op het leven in Australië in de jaren ’70 speelt zich af in 1975 en draait om drie bevriende families. De kinderen komen vaak samen om filmpjes te maken onder de regie van Jeff Marsh [Atticus Robb]. Dat ze daarvoor bizarre en gevaarlijke stunts doen lijkt niemand te deren, letterlijk en figuurlijk. Tijdens een feestje voor de ouders komt één van hen op het idee om een “Swinging Safari” te doen, oftewel partnerruil en dat zet de verhoudingen aardig op zijn kop. En het dorp wordt overspoeld door media nadat een blauwe vinvis aanspoelt op het plaatselijke strand. Guy Pearce heeft gebleekt haar, Kylie Minogue draagt een belachelijke pruik en iedereen loopt erbij als een clown. Het is typerend voor een film die pretendeert een tijdsbeeld te willen neerzetten, maar het is meer een aaneenschakeling van waanzinnige anekdotes gespeeld door een hevig overacterende volwassen cast. Heel energiek, maar zonder duidelijke structuur. De stunts van de kinderen leveren enkele werkelijk grappige momenten op en de ontwikkeling van de vriendschap tussen Jeff en Melly [Darcey Wilson] had het hart van deze rommelige komedie moeten zijn.