Sun Dogs (2017)

Vanaf 6 april te zien op Netflix.

Matige film over een jongeman met een geestelijke beperking die er alles aan doet om in het leger te komen. Op zich wel een origineel verhaal, maar de film begint nogal rommelig en kent iets te veel zij-plotjes. Ook blijkt zijn nieuwe vriendin nog naïever dan hij zelf. De cast doet het wel aardig en hier en daar wel een paar mooie momenten. Net geen 3.0 sterren.

takes an autist to get an autist.

Figuurlijk gesproken één ademhaling van begin tot eind.

Aardig.

Dramady, maar dan niet vanuit een indie perspectief. Da's ook wel een keertje fijn. Morrison maakt er meer een opgewekte film van, met een streepje dromerigheid. Vond het een fijne variatie op wat neerslachtige dramady-cliché dat de laatste jaren toch redelijk courant is.

Sun Dogs is een goedgeluimde en lieve film, maar tegelijkertijd ook wel een film die niet al te hoog mikt. Het acteerwerk is goed (al krijg je bij Angarano wel wat het gevoel dat Sam Rockwell niet beschikbaar was voor de rol), de film ziet er verzorgd uit en de humor, ondanks niet al te scherp, is leuk en aandoenlijk.

De film duurt ook niet te lang, einde zit wel lekker en ondanks dat er niet al te veel gebeurt is er ook niks mis met het tempo. Maar uitschieters zijn er ook niet. Het dwarrelt een beetje voort, met af en toe een zeer klein piekje en dan is het gewoon klaar. Maar Morrison verdient zeker nog een kans, al mag het de volgende keer dan met net iets meer overtuiging in eigen kunnen.

3.0*

Charmant filmpje met een aangename cast die je weet mee te nemen in de leefwereld van Ned. Het verhaal kabbelt aangenaam voort.

Mooi einde ook wel.

Inderdaad. Maar dan snap ik die magere 2,5 niet helemaal . Kom op, deze verdient meer.

Rustige film over een jongen met veel fantasie en een geestelijke beperking. Soms grappig, nooit hilarisch, wel aandoenlijk. Prima acteurs en regie waardoor je blijft kijken terwijl de film voortkabbelt. De moraal van het verhaal: mensen hebben een doel nodig in het leven.

Goed.

Leuke film. Opgewekt, licht en bovendien vlot verteld. Jennifer Morrison zorgt in haar regiedebuut vooral voor een warme film, ook visueel. Hier en daar had het nog wat pittiger gemogen, wat scherper of cynischer. Het eindproduct nu is vooral eentje van een olijke, geestelijke gehandicapte autist die met al z'n fantasie vrolijk door de film heen wandelt. Zo nu en dan zit er eens een kleine portie licht absurde humor in, maar Morrison kiest toch duidelijk voor een aandoenlijke en sympathieke film. En daar slaagt ze eigenlijk redelijk goed in.

3,5