Nervous Translation (2017)

De film slaagt er knap in om een eigen universumpje te creëren. Het overgrote deel van de tijd bevindt de camera zich in een huis, waar een jong meisje zichzelf probeert te vermaken met de bandjes die haar afwezige vader heeft ingesproken. Moeder werkt het grootste deel van de dag en als ze thuis is heeft ze nauwelijks aandacht voor de kleine meid. Dialogen zijn er dan ook weinig. Best een gewaagd concept en daar blijft het niet bij, want Nervous Translation heeft ook een sterke soundtrack, een paar bijzondere shots en opvallende losse scenes (vooral die met muziek zijn vaak mooi).

Helaas kon het me echter nauwelijks interesseren. De combinatie van een zo beperkte locatie en zulke zwijgende personages maken het een zware zit. Het zal vast de belevingswereld van een kind in zeker opzicht weergeven, maar het is naar mijn smaak te observerend en te weinig onderzoekend. Rationeel dus een film met allerlei goede elementen, maar voor mij werkte het simpelweg niet.

Voor mij dan weer wel. Film in de lijn van Seno's voorganger Big Boy. Ze laat het super 8 formaat hier wel los en werkt met gewone (digitale) camera's, maar het is een zeer herkenbare eigen stijl aan het worden. Een die vrij uniek is bovendien. Verschil tussen haar debuut en deze is wel dat de buitenwereld nadrukkelijker naar binnen sijpelt en het daardoor veel meer in een duidelijke tijd te plaatsen is

Meer dan de belevingswereld van een kind voelen Seno's films aan als een bijna associatieve herinnering aan die belevingswereld, waarbij latere inzichten die buiten de blik van het kind vallen allemaal worden weggelaten. Waarbij zaken die soms niet zoveel met elkaar te maken hebben bijna door elkaar gaan lopen. Naast reële herinneringen ook dromen, fantasieën, muziek die bij de tijd hoort (reclamemuziek bijvoorbeeld). Alles lijkt een beetje vervormd en de film is lang niet altijd chronologisch, net als iemand altijd moeite zal hebben om zijn eigen jeugdherinneringen zonder later inzicht in een rechtvooruit verhaal te gieten.

Een paar dingen zijn uit de film op te maken. De film speelt zich af eind jaren '80 als de Filippijnen in een transitieperiode van dictatuur naar democratie zitten. Moeder staat er alleen voor en heeft het erg moeilijk. Vader verblijft elders (misschien in de gevangenis of in ballingschap) en stuurt bandjes naar moeder die de hoofdpersoon in haar eenzaamheid vaak beluisterd.

Soms ontroerend, soms ongrijpbaar, soms heel herkenbaar de scene waarin het meisje een stukje bandje per ongeluk afspoelt en probeert te herstellen bijvoorbeeld, mijn jongste zusje deed dat precies zo, maar altijd heel bijzonder.