Spivak (2018)

Tegenvallende komedie.

Een romantische komedie die in beginsel minder zoet is dan de standaard romcom, maar daar in het verloop weer teleurstellend veel van terug haalt. Dat gaat ongemerkt en gemeen subtiel. De principes van de romcom en de feelgood zijn voor je het beseft opeens weer ontegenzeggelijk alomtegenwoordig. En zo wordt een comedy die met vileine tragikomische elementen vol galgenhumor heel fris begint in het verloop steeds zoeter en zoeter. En zoeter betekent meteen minder leuke humor, want zoeter betekent ook dat de film minder buiten de lijntjes vertoeft.

Het hoofdpersonage is een zeer zwartgallig, teleurgesteld en eenzelvig mannetje dat niet geslaagd is in het leven. In het begin is dat nog wel grappig, zo'n pessimistisch en onzeker mannetje dat door grappige omstandigheden wordt gedwongen zich in een fysiek rijker maar intellectueel armer milieu te bewegen.

De humor ervan duurt echter niet lang. In een blijvend zwartgallige komedie is zo'n mannetje prima op z'n plek maar als karikaturale eenzaat die uiteraard ten goede verandert is ie in een zoete romcom slechts kortdurend komisch. Zijn personage matcht gaandeweg teveel met de film en zijn komische standaard gaat meteen omlaag.

Ik begon me al snel te ergeren aan dat nare ventje. Net zoals ik me al heel snel begon te ergeren aan de standaard feelgood principes en daarmee de terugkeer naar de standaard zoete, lieve anti-humor.

En zo zit het dus. De film begint dramatisch en komisch met fris gemoed, houdt dat een half uurtje vol maar eindigt dramatisch en humoristisch gezien tenslotte ongelooflijk in mineur.